มาเฟีย | คมชัดลึก

 ถ้าพอจำกันได้ ช่วงเดือนนี้ปีที่แล้วมีหนังฮอลลีวู้ดอยู่เรื่องใช้ชื่อ “Confessions of a Shopaholic” ออกฉายแบบไม่ดังกระฉูด แต่ก็ไม่แย่แบบอายม้วนเสื่อกลับบ้าน

 ดั้งเดิมเรื่องนี้เป็นหนังสือขายดีในอังกฤษและไปโด่งดังต่อที่อเมริกา ผมเคยอ่านบ้าง แต่ก็ตัดสินใจไปดูอีกครั้งแบบไม่ได้หวังจะจับผิด ไม่ได้คิดจะเปรียบเทียบ เพราะทั้งคู่เป็นงานศิลปะ พรสวรรค์การถ่ายทอดของคนเขียนอย่าง โซฟี คินเซลล่า และผู้กำกับอย่าง พีเจ โฮแกน ก็ดีกันคนละแบบ

 ดูหนังจบ ปรบมือให้เล็กๆ โรแมนติกคอมเมดี้นี้เดินเรื่องสนุก มีสีสัน นางเอกของเรื่องบ้าช็อปเข้าขั้นโคม่า เป็นหนี้บัตรเครดิตหลายใบ แพ้ของเซลทุกชนิด โดนเจ้าหนี้ตามหลอกหลอน ต้องเข้าคอร์สบำบัดชีวิตรัก ชีวิตงานเกือบพัง สุดท้ายต้องจำนน แพ้ความจริง จิตสำนึกสั่งให้ต้องแก้ไขเยียวยาความผิดในอดีต

 “Shopaholic” จึงเปรียบเปรยกับคนที่คลั่งไคล้การช็อปเป็นชีวิตจิตใจ ขาดไม่ได้ คล้ายๆ กับอาการติดเหล้า ติดพนันบอล ติดหวย จะต่างตรงที่อันหลังๆ ฟังดูรุนแรงกว่า 

 ลองไปหาดีวีดีมาดูได้ครับ ผมกะจะไปซื้อมาเก็บเหมือนกัน หนังเรื่องนี้เล่าเรื่องตรงไปตรงมา เป็นพร็อบเบล็ม-โซลูชั่น ไล่ไปจนถึงไคลแมกซ์ เรียกคะแนนความสงสารให้นางเอกดีทีเดียว

 แต่ดูหนัง ดูละครจบแล้ว ฝากให้ย้อนกลับมาดูตัวด้วยนะครับ ชีวิตเราไม่ใช่งานประพันธ์ ผมว่าไม่ต้องรอให้ถึงจุดพีคแบบในเรื่อง หรืออย่ารอให้วัวหายแล้วค่อยล้อมคอก น่าจะดีกว่านะครับ

 มาถึงอีกคำ “Shopophobia” ที่ต้องเข้าใจคำหลัก “phobia” ก่อนว่าเป็นภาวะความกลัวอย่างหนึ่งที่ไม่ได้เกิดจากเชื้อโรคหรือกรรมพันธุ์ ส่วนใหญ่คนเป็นมักรู้ว่าไม่ค่อยสมเหตุสมผล แต่ก็ยังอดกลัวไม่ได้ อย่างกลัวหนังสือ กลัวกระจก กลัวส้ม กลัวทองคำ กลัวดวงจันทร์ กลัวสีเหลือง และอีกเป็นร้อยๆ ชนิด “ความกลัว” ที่คุณไม่คิดว่าจะเป็นไปได้

 “กลัวการช็อปปิ้ง” ก็เป็นหนึ่งในลิสต์ที่นักจิตวิทยาว่าไว้ บางคนกลัวมากขนาดที่ว่า ไม่แม้แต่จะขับรถพาภรรยาหรือครอบครัวไป เพราะรับไม่ได้ เบื่อ เครียด ปวดหัว เหงื่อออกก็มี

 แวดล้อมของผมเจอคนที่เป็นโฟเบียจากจิตสำนึกที่ฝังในอดีต เพื่อนทุกคนไม่แกล้ง แถมคอยระวังให้ด้วยซ้ำ คบๆ กันไป ก็เข้าใจและไม่คิดว่าคนกลุ่มนี้จะแปลกแตกต่างจากคนอื่น

 เมื่อลองค้นอินเทอร์เน็ตดู ถึงได้รู้ว่าคนดังหลายคนทั่วโลกก็เป็นด้วย และจำได้ว่าเคยดูทีวีทอล์กโชว์บ้านเรา ก็เห็นศิลปินให้สัมภาษณ์เป็นโฟเบีย “กลัวเข็มฉีดยา” กับเขา

 โฟเบียเชื่อกันว่ารักษาได้ จะอาศัยจิตแพทย์หรือเลือกใช้ศาสตร์สะกดจิตก็ตามอัธยาศัย ขึ้นอยู่กับวิจารณญาณและการถามผู้รู้เป็นสำคัญ แต่ปล่อยทิ้งไว้ ถ้าไม่มีอาการรุนแรง ก็ไม่เสียหายอะไร

 ถึงตรงนี้ อย่าเพิ่งเข้าใจว่าผมรังเกียจคนที่ช็อปแบบ “Aholic” หรือนิยมคน “Phobia” อย่างสุดใจ เพราะต่างก็มีเหตุผลไปคนละแบบ น่าเสียดายที่ชีวิตไม่ได้เจอคนสองประเภทอย่างจัง ไม่งั้นจะลองจัดโต้วาทีเล็กๆ ให้รู้ไปเลยว่าดีเสียที่ตรงไหน จนได้ข้อสรุปทางสายกลางที่ลงตัวที่สุด

 ก่อนจบผมฝากคีย์เวิร์ดให้คิดเล่นๆ อีกคำนะครับ สำหรับคนที่ชอบช็อป ผมไม่ชวนให้คุณเป็น “Phobia” หรอกครับ ผมแค่อยากให้คุณนึกถึงคำว่า “Fear” ในใจเล็กๆ แทนก็พอครับ

 จินตนาการนะครับว่า ถ้าช็อปจนเงินหมดแบบไม่เหลือเก็บ กลัวมั้ยครับว่าชีวิตที่เหลือจะเป็นอย่างไร ฉุกเฉินจะแก้ปัญหาได้มั้ย ชีวิตหลังเกษียณจะแย่หรือเปล่า? ที่สุดแล้ว กลัวอดตายมั้ย?

 เรื่องอย่างนี้ กลัวๆ ไว้บ้างก็ดีครับ…จะได้มาเข้าแก๊งมาเฟีย (Fear) ด้วยกัน…

ชัยพล กฤตยาวาณิชย์
[email protected]