ลานจอด ฮ. | คมชัดลึก

 ถึงจะพยายามพูดว่า นี่มันเรื่องความล้มเหลวของการประสานงาน ที่ในฐานะผู้จัดการรัฐบาลจะต้องรับผิดชอบแบบเต็มๆ รวมทั้งปรามลูกพรรคให้หยุดตอบโต้ บรรหาร ศิลปอาชา ที่ยังจับอาการได้ไม่ชัดนักว่ายังเคือง หรือยังคาใจอยู่หรือเปล่า

 ก็ต้องยอมรับว่า บท "แม่นม อมทุกข์" ที่ได้มานี้ สุเทพตีบทแตกได้ใจจริงๆ

 ทางประชาธิปัตย์ก็ว่าไม่ได้ เพราะต้องเห็นอกเห็นใจในฐานะที่ต้องรับหน้าเสื่อ โดนกะซวกจากในพรรค แล้วยังไปเป็นหนังหน้าเสื่อ แก้ผ้าเอาหน้ารอดกับพรรคร่วมรัฐบาลอีก

 มันทุกข์ดีแท้ !

 แต่ก็ยังไม่สุดๆ เมื่อกระวีกระวาดออกมาปรามลูกพรรคให้สงบเสงี่ยมอย่าไปตอบโต้บรรหาร ถึงจะออกปากติติงหัวหน้าพรรค ต้นทุนต่ำบ้างล่ะ ใจแคบบ้างล่ะ ก็ให้เฉยเสีย นิ่งเสีย

 คนที่ฟังแล้ว...เออนะ...ก็คงจะเป็นผู้เฒ่าบรรหาร ที่ออกมาให้สัมภาษณ์สื่อเสียยืดยาว เหมือนกับว่า "ขอสักหน่อย" ก็คงจะสบายอกสบายใจขึ้น

 อย่างน้อยๆ ก็ไม่รู้สึกเสียหน้าเสียตามากมายเท่าไรนัก

 แต่หากบรรหารรู้ว่า วงในประชาธิปัตย์นั้นวิเคราะห์กันถึงความเป็นไปได้ว่า หากไม่โหวตหนุนรัฐธรรมนูญแล้ว ผลลัพธ์ทั้งระยะสั้นเป็นอย่างไร ระยะยาวเป็นอย่างไร แล้วอาจจะคิดใหม่ก็ได้ ใครจะรู้

 แกนนำคนสำคัญฟันธงแบบไม่ต้องยั้งล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนโหวตแล้วว่า ยังไงๆ พรรคร่วมก็ไม่มีทางถอนตัว

 โดยเฉพาะพรรคชาติไทยพัฒนา ตราบใดที่พรรคภูมิใจไทยยังภูมิใจกับกระทรวงที่ได้รับไปบริหารจัดการ ต่อให้ ทักษิณปูผ้าแดงให้เดินกลับไปซบอกเพื่อไทย ภูมิใจไทยก็ไม่ไป

 เข็ดขี้อ่อนขี้แก่ไปตั้งนานแล้ว

 จะใช้ก็ให้เต็มที่ ใช้เสร็จเห็นทำท่าว่าจะแข็งแกร่งก็บอนไซ เป็นไม้แคระ ริบทั้งโควตากระทรวง ดูดทั้งคนในก๊วน

 "มันจบแล้วครับนาย" ในวันนั้น ถึงวันนี้ก็ยังเป็นประโยคเดิม

 เมื่อสมการการเมืองมันมาอย่างนี้ตั้งแต่แรก แต่ชาติไทยพัฒนาอยากจะพิสูจน์อีกครั้ง มันก็ไม่แปลกที่ผลลัพธ์มันจะออกมาเหมือนเดิม

 ปัญหาก็คือ คนเราพอเงื้อจนสุดหล้า เวลามันจะผ่อนแขนลงมาก็ต้องมีผลกระทบ หรือมีเหตุให้รักษาหน้าตากันบ้าง

 เหมือนกับเครื่องบิน ซึ่งกรณีนี้เหมือน โบอิ้ง 747 ทะยานขึ้นไปแล้ว เวลาจะลงมันก็ต้องมีรันเวย์ให้ลง ไม่งั้นได้โหม่งพื้นตายยกลำ

 ผิดแต่หนนี้เวลาลงมันกลายเป็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์...คนเรามันก็ต้องรู้ปรับรู้เปลี่ยน ถึงจะขึ้นเหมือนพญาอินทรี เวลาลงมันจะเหมือนกับกระจิบกระจอก นกกางเขนบ้างจะเป็นไรไป

 ก็ลานจอดมันมีเท่านี้...