Collapse - ล่มสลาย(อีกตอน) | คมชัดลึก

โดยเฉพาะตอนที่จาเร็ดเขียนถึงประเทศจีนที่กำลังพัฒนาก้าวขึ้นเป็นยักษ์ใหญ่ในทางเศรษฐกิจโลกในทุกวันนี้ว่า ถ้าหากว่าจีนก้าวสู่มาตรฐานการดำรงชีวิตในระดับเดียวกับประเทศโลกที่หนึ่งได้สำเร็จ การใช้ทรัพยากรจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจีนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากที่เป็นอยู่ เช่นเดียวกัน ประมาณการบริโภคทั้งเนื้อสัตว์และปลาของโลกนี้ก็จะสูงเพิ่มขึ้นอีกมาก

ทุกวันนี้คนจีนก็บริโภคเนื้อวัว แกะ ไก่ และไข่ไก่มากติดอันดับต้นๆ ของโลกอยู่แล้ว

นอกจากนี้จีนยังเป็น 1 ใน 2 ของประเทศนำเข้าไม้แปรรูปจากป่าเขตร้อนมากที่สุด ซึ่งเท่ากับว่าจีน เป็นพลังขับเคลื่อนที่อยู่เบื้องหลังการทำลายป่าเขตร้อนนั่นเอง

การที่จีนเติบใหญ่อย่างรวดเร็วในขณะที่เทคโนโลยีล้าสมัยและไม่มีประสิทธิภาพนั้น มีแต่จะก่อให้เกิดปัญหามลภาวะขึ้นกับโลกใบนี้และประเทศอื่นๆ เช่นการใช้พลังงานในจีนราว 3 ใน 4 ยังขึ้นอยู่กับถ่านหิน ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของปัญหามลภาวะในอากาศและฝนกรด
ในธุรกิจก่อสร้างการผลิตกระดาษ ยาฆ่าแมลง ปุ๋ยเคมี ก็มีแต่จะก่อให้เกิดมลภาวะกรดกำมะถัน ปัญหาน้ำเสียและปัญหาขยะขึ้นจำนวนมหาศาล

จาเร็ด ไดมอนด์ ยังได้ยกตัวอย่างที่จีนสร้างเขื่อนใหญ่ที่สุดของโลกขวางกั้นแม่น้ำแยงซีเกียงว่า ทำให้ต้องสูญเสียต้นทุนทางสังคมในการอพยพประชาชนหลายล้านคนออกจากบริเวณอ่างเก็บน้ำ

ต้นทุนด้านสิ่งแวดล้อมที่สูญเสียไปในการทำลายแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับ 3 ของโลกนี้ ในทางด้านที่ดิน และระบบนิเวศที่สำคัญแล้ว คงไม่ต้องกล่าวถึงว่าจะมีมากมายมหาศาลขนาดไหน

พื้นที่ทุ่งหญ้าของจีนบริเวณที่ราบสูงทิเบตก็กำลังมีปัญหาที่สำคัญคือพื้นที่ต้นน้ำของแม่น้ำสายหลักๆ ทั้งในอินเดีย ปากีสถาน บังกลาเทศ ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม และรวมทั้งของจีนเองด้วย

จาเร็ด ย้ำว่าปัญหาสิ่งแวดล้อมของจีนจะมิได้เป็นเพียงเรื่องภายในประเทศเท่านั้น แต่ยังจะกระจายไปสู่ส่วนอื่นๆ ของโลกซึ่งได้รับผลกระทบมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากอยู่ร่วมผืนพิภพ มหาสมุทร และสภาพ บรรยากาศกับประเทศจีน

และในทางกลับกันโลกส่วนอื่นก็จะส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมของจีนโดยกระบวนการโลกาภิวัตน์ เช่นกัน

โลกหนึ่งเดียวอันเป็นยุคโลกาภิวัตน์ปัจจุบันนี้ ก็เหมือนกับบ้านหลังหนึ่งซึ่งลอยคว้างอย่างโดดเดี่ยวอยู่ในห้วงอวกาศ ถ้าหากเกิดภัยธรรมชาติ (ล่าสุดอย่างโศกนาฏกรรมเฮติ) ขึ้นในส่วนใดส่วนหนึ่งของโลกแล้ว มนุษย์ทั้งโลกจะต้องร่วมกันรับผิดชอบ เพราะไม่มีทางที่จะหนีรอดไปไหนได้...

ขอขอบคุณ คุณอรวรรณ คูหเจริญ นาวายุทธ ด้วยครับที่แปลหนังสือเล่มนี้มาให้ผมได้อ่าน