บทเรียนหญ้าแพรก | คมชัดลึก

 มีคำสั่งไล่พนักงาน 6 คน ที่เป็นผู้นำในการนัดหยุดงานออก และครั้งสุดท้าย คณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (ครส.) มีมติด้วยคะแนนเสียง 5 ต่อ 4 ในประเด็นปัญหาข้อพิพาทระหว่างผู้บริหารกับพนักงาน ร.ฟ.ท.ว่าเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบ ในขณะที่นายยุทธนา ทัพเจริญ เตรียมจะยื่นฟ้องต่อศาลแรงงานกลางให้เพิกถอนมติ ครส. แน่นอนว่า ปัญหาข้อพิพาทเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ แต่บทเรียนเรื่องช้างสารชนกัน หญ้าแพรกแหลกลาญย่อมเกิดขึ้นแล้ว

 พนักงาน ร.ฟ.ท.หยุดเดินรถไฟหลายสิบขบวนในภาคใต้ ต่อเนื่องหลายวัน โดยอ้างเหตุผลว่า หัวรถจักรและอุปกรณ์ต่างๆ ขาดประสิทธิภาพ เสี่ยงต่อความปลอดภัยของผู้โดยสาร ส่งผลให้ประชาชนที่ใช้เส้นทางรถไฟเป็นเส้นทางการจราจรหลักต้องเดือดร้อนแสนสาหัส อีกทั้งขู่ว่า ถ้าผู้บริหารการรถไฟฯ ไม่ทำตามข้อเรียกร้อง จะมีการปิดสถานีรถไฟหัวลำโพง อันเป็นหัวใจของการเดินรถไฟทั้งประเทศ นั่นย่อมมิได้ เป็นความเคลื่อนไหวที่มากด้วยความปรารถนาดี ห่วงใยชีวิตและความปลอดภัยของประชาชนอย่างแน่นอน หากแต่พนักงานการรถไฟฯ มุ่งที่จะใช้ความเดือดร้อนของประชาชนเป็นเงื่อนไขเรียกร้องผลประโยชน์ส่วนตน

 การเปลี่ยนแปลงภายในสหภาพการรถไฟฯ เป็นสาเหตุหลักข้อหนึ่งที่ทำให้มีความพยายามสร้างความปั่นป่วน และท้าทายอำนาจการบริหารของผู้ว่าการการรถไฟฯ เนื่องเพราะคนทำงานในสหภาพการรถไฟฯ ชุดใหม่ ซึ่งมีความแนบแน่นกับพรรคการเมืองบางพรรค ต้องการที่จะกดดันให้นายยุทธนา ทัพเจริญ ผู้ว่าการการรถไฟฯ ออกจากตำแหน่ง และได้กระทำมาอย่างต่อเนื่อง การมีอยู่ของนายยุทธนา ทัพเจริญ คือปัญหาใหญ่ของสหภาพการรถไฟฯ คนคนเดียวที่ทำให้คนอีกหลายร้อยหลายพันคนต้องเดือดร้อน การอ้างระบบ อ้างสภาพของหัวรถจักร อ้างเหตุผลต่างๆ นานา เป็นเพียงภาพซ้อนของปัญหาความขัดแย้งภายในเท่านั้น

 การที่กิจการสาธารณูปโภคพื้นฐานทั้งหลาย ไฟฟ้า ประปา รวมทั้งกิจการรัฐวิสาหกิจที่ประชาชนต้องพึ่งพิงอาศัยในการเดินทาง เช่น รถไฟ กำหนดให้อยู่ภายใต้รัฐ หรืออย่างน้อยรัฐเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ก็เพื่อให้รัฐยังสามารถเข้าไปใช้อำนาจในการกำกับ ดูแล ไม่ให้ประชาชนเดือดร้อน เพราะสิ่งเหล่านี้คือพื้นฐานของชีวิต คนรถไฟก็เป็นประชาชนที่ต้องพึ่งพิงอาศัยกิจการเหล่านี้เช่นกัน การเคลื่อนไหวสร้างความเดือดร้อนแก่ประชาชน โดยเฉพาะประชาชนผู้มีรายได้น้อยที่ต้องอาศัยการเดินทางราคาถูก หรือในบางสายฟรีตามนโยบายช่วยเหลือประชาชนของรัฐบาล ไม่มีทางคิดเป็นอย่างอื่นไปได้เลย นอกจากผลประโยชน์แฝงเร้นที่สหภาพต้องการ และถึงวันนี้ ประชาชนที่ต้องเดือดร้อนก็คงคำตอบได้แล้วว่า พวกเขาเป็นเพียงหญ้าแพรกเท่านั้น