บรรทัดฐานคดี | คมชัดลึก

 ตั้งแต่ปี 2532 มาจนถึงวันนี้ หลักฐานที่พนักงานสอบสวน กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) มีอยู่ เป็นเพียงพยานแวดล้อมที่ให้การไว้ในสำนวนการสอบสวนเท่านั้น

 ไม่มีประจักษ์พยาน ไม่พบศพ

 แต่ในคำสั่งฟ้องมีการเชื่อมโยงพฤติกรรม เหตุการณ์ และการพบแหวนของผู้เสียหายที่ถูกระบุว่าเป็นหลักฐานใหม่ในคดี สอดคล้องต้องกันทั้งเวลาและสถานที่ นำมาสู่คำสั่งฟ้อง 5 นายตำรวจของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ (สตช.)

 ใครจะผิดจะถูกอย่างไร หลังจากนี้ก็ต้องไปว่ากันในชั้นศาล ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับพยานหลักฐานที่ฝ่ายโจทก์และจำเลยจะนำมาหักล้างกัน

 ทว่าในทางปฏิบัติเรื่องนี้จะกลายเป็นบรรทัดฐานทางคดีต่อไปในอนาคตข้างหน้า

 เป็นที่รับรู้โดยไม่เปิดเผยและปกปิดว่า ในบางกรณีตำรวจเองก็ใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลข่าว หรือใช้กำลังเพื่อหวังผลทางคดีมานานแล้ว

 แม้บางเรื่องจะมุ่งหวังให้เกิดผลดีก็ถือเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน หลายเรื่องบานปลายกลายเป็นการฆาตกรรม สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะตำรวจมีอำนาจและมีกฎหมายอยู่ในมือ

 รู้หลัก รู้ช่องเป็นอย่างดี ดังนั้นหลายคดีผู้เสียหายจึงปิดปากเงียบ บางคดีผู้ต้องสงสัยก็หายตัวไปเฉยๆ ปราศจากวี่แวว ไร้เบาะแส และไม่ปรากฏศพให้สืบสาวราวเรื่อง

 ถึงแม้การใช้กำลังข่มขู่บีบบังคับจะเป็นวิธีโบราณ แต่ก็สืบสาวเป็นตำนานมาจนถึงปัจจุบัน ด้วยข้อจำกัดหนึ่งในการพิจารณาคดีความอาญา การจะพิสูจน์ได้ว่าบุคคลผู้นั้นเสียชีวิตต้อง "พบศพ"

 เมื่อจัดการศพได้เบ็ดเสร็จเสียแล้วเรื่องก็จบ

 แต่คดีอัลรูไวลี่ได้พิสูจน์แล้วในระดับหนึ่งว่า หลักพฤติกรรมศาสตร์และคำให้การของพยานแวดล้อมก็มีน้ำหนักน่าเชื่อเช่นกัน

 ก็ได้แต่หวังว่าจากนี้ไปเรื่องอุ้มฆ่า รีดข้อมูล จะหมดไปจากสังคมสีกากี หรืออย่างน้อยก็ลดน้อยถอยลง

 การพิจารณาคดีในกระบวนการยุติธรรมต้องโปร่งใสตั้งแต่ต้นธาร ตำรวจ อัยการ แล้วจึงถึงขั้นศาล

 เพราะถ้ามันผิดเพี้ยนโดยสมบูรณ์เสียตั้งแต่แรกแล้ว โอกาสที่มันจะเพี้ยนผิดไปจนถึงปลายธารก็ย่อมเกิดขึ้นได้ !?!

มัธยัสถ์ อินมา
[email protected]