แลตะวันที่หนองหารล่องเรือตามหาประวัติศาสตร์ | คมชัดลึก

 พระสงฆ์ เดินรับบาตรนักท่องเที่ยว ที่บริเวณหน้าวัดมหาพรหมโพธิราช บ้านท่าวัดเหนือ ต. เหล่าปอแดง, อ.เมือง จ.สกลนคร ท่ามกลางแสงแดดเหลืองทองยามเช้า หนึ่งในกิจกรรมที่นักเดินทางนิยมร่วมตักบาตรข้าวเหนียวพร้อมกับผู้เฒ่าผู้แก่ก่อนรับพรเป็นสิริมงคล ให้จิตใจอิ่มบุญไปพร้อมๆ กัน จุดนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของการล่องเรืออีกด้วย

 ภายในวัดมี พิพิธภัณฑ์โครงกระดูกโบราณอายุประมาณ 4,000-5,000 ปี ที่ขุดพบในบริเวณใกล้เคียง ถูกนำมาจัดแสดงไว้เป็นหลักฐานยืนยันว่า มนุษย์ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานแถวนี้นานแล้ว

 ยังมีภาชนะดินเผา เครื่องประดับสมัยโบราณ ตลอดจนเครื่องมือประกอบอาชีพที่ชาวบ้านร่วมกันบริจาคให้วัด

 เพลงหนองหารบลูส์ ของบางลำพูบลูส์ ใช้กีตาร์เป็นเครื่องดนตรีหลักนำเสนอด้วยกลิ่นอายของทำนองดนตรีพื้นบ้าน โดยไร้ซึ่งเนื้อร้องบรรยาย ขมวดจินตนาการให้ลำดับภาพของหนองหารที่เพิ่งไปสัมผัสกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

 จากนั้นเรือหาปลาของชาวบ้าน เปลี่ยนหน้าที่มานำพานักท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ เครื่องเรือส่งให้เรือกรีดผิวน้ำของหนองหาร ที่เรียบราวกับกระจกจนแทบจะสามารถชะโงกดูลำดับความสำคัญของตนเองได้ ระดับน้ำของในช่วงต้นหน้าแล้ง อยู่ที่ราวๆ 2.5-8 เมตร เพื่อความปลอดภัย เสื้อชูชีพถูกเตรียมไว้ให้อย่างครบคน อุ่นใจได้ในระดับหนึ่ง สำหรับผู้ที่ว่ายน้ำไม่เป็น

 ถ้าล่องเรือไปเรื่อยๆ ก็ถึง ท่าวัดใต้ (วัดกลางศรีเชียงใหม่) พบใบเสมาหินสมัยทวารวดีมากที่สุดในแถบภาคอีสานอายุมากกว่าพันปี พบทั้งสิ้น 21 ใบโดนแต่เป็นที่น่าเสียดายที่โดนขโมยไป 5 ใบ เป็น ยังมีสระน้ำโบราณอายุราว 1,300-1500 ปี ที่รอการบูรณะ

 หนองหารมีพื้นที่กว่า 123 ตาราง กิโลเมตร มีเกาะมากมายเช่น เกาะแก้ว เกาะดอนสะคาม และเกาะดอนสะทุง ชาวบ้านจะนำสัตว์เลี้ยงไปเลี้ยงตามเกาะเหล่านั้น เกาะดอนสวรรค์เกาะใหญ่ที่สุด ต้นยางอายุกว่า 100 ปี สูงตระหง่าน และไม้ใหญ่อื่นปกคลุม

 ทะเลสาบอันกว้างใหญ่เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของปลาโปรตีนชั้นดีของชาวบ้าน เห็นเรือประมงลำเล็กเกือบ 10 ลำวางตาข่ายตาห่างปลาที่จับได้ ระหว่างวันที่ 16 พฤษภาคม-16 กันยายน ของทุกปี เป็นที่ทราบกันดีของชาวบ้านจะหยุดการทำประมงเพื่อให้ปลามีโอกาสขยายพันธุ์

 ในช่วงกันยายน-ตุลาคม จะมีดอกบัวหลวงสีชมพูบานไปทั่วทะเลสาบ พร้อมมีฝักบัวมากมาย ส่วนบัวสายก็จะบานสะพรั่งตลอดทั้งปี

 การใช้ประโยชน์จากหนองหารอย่างรู้คุณค่า ทำให้ทะเลสาบแห่งนี้คงยังเป็นแหล่งอาหารที่สำคัญของคนที่นี่ไปอีกนาน การท่องเที่ยวก็จะเป็นแรงกระตุ้นให้การรักษาพื้นที่ในอีกทางหนึ่งด้วย เมื่อยังมีความงามก็จะยังมีผู้มาเยือน

กิตตินันท์ รอดสุพรรณ 
[email protected]