หนุ่มเผยอยากเป็นคนขับรถเมล์ จนได้สัมผัสในสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน | คมชัดลึก

วันที่ 25 มิถุนายน 2563 ทางเพจ มนุษย์กรุงเทพฯ ได้เผยแพร่เรื่องราวของหนุ่มที่มีความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นรถเมล์ตั้งแต่เด็ก โดยระบุว่า 

“อาชีพเดียวที่ผมอยากเป็นในวัยเด็กคือ ‘คนขับรถเมล์’ ตอนนั้นเคยเล่าให้แม่ฟัง เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร คงคิดว่าเราไม่ได้จริงจัง เป็นเรื่องธรรมดาที่เด็กจะเริ่มต้นความฝันจากสิ่งที่เห็นในชีวิตประจำวัน พอเวลาผ่านไป หลายคนก็เปลี่ยนความสนใจ แต่ผมไม่เคยเปลี่ยนเลย ผมชอบรถเมล์ เลิกเรียนแล้วนั่งรถเมล์เล่นเป็นประจำ พออายุ 15 ปีทำใบอนุญาตเป็นกระเป๋ารถเมล์ได้แล้ว ผมไปทำที่กรมขนส่งทางบกคนเดียว แล้วกลับมาขอแม่ไปเป็นกระเป๋ารถเมล์ ครั้งนั้นเขาไม่ให้ คงเห็นว่ายังเด็กเกินไป ก็เข้าใจได้นะ พอ ม.6 ลองขออีกครั้ง เขาคงเห็นว่าเราโตในระดับหนึ่ง ครั้งนี้เลยให้ไปทำ

“ผมไปทำคนเดียวโดยไม่รู้จักใคร สมัยนั้นอู่ของสาย 8 อยู่แถวนวมินทร์ ผมต้องตื่นไปทำตั้งแต่เช้าแล้วกลับมืดเลย ช่วงปิดเทอมทำหลายวัน ช่วงเปิดเทอมก็ทำทุกวันเสาร์ ผมได้อะไรจากการเป็นกระเป๋ารถเมล์เยอะมาก ได้เห็นสังคมอีกแบบ ได้คลุกคลีกับคนที่ไม่เคยสัมผัสชีวิตกัน บางครอบครัวต้องเอาลูกมาเลี้ยงบนรถ เด็กนอนบนฝาเครื่องร้อนๆ ทั้งวัน ไม่ได้ไปเล่นตามวัย เพราะถ้าพ่อแม่ไม่ทำแบบนั้น เขาก็ต้องเสียเงินจ้างคนอื่นมาเลี้ยง คนขับและกระเป๋ารถเมล์ที่คนอื่นมองว่าดุ พอมาทำงานด้วยกัน พวกเขาเป็นคนมีน้ำใจ เวลากินข้าวก็เรียกตลอด มันต่างจากสังคมในเมืองที่ไม่ค่อยมีอะไรแบบนี้

“พอขึ้นมหาวิทยาลัย ผมย้ายไปเรียนที่นครปฐม (มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสนามจันทร์) แต่ยังเป็นกระเป๋ารถเมล์อยู่ตลอด ช่วงปิดเทอมทำหลายวัน ช่วงเปิดเทอมก็ทำทุกวันเสาร์ พออายุ 18 ผมทำใบขับขี่รถยนต์ทั่วไปแล้ว แต่อายุยังไม่ถึงสอบใบขับขี่รถสาธารณะ ระหว่างทำงานเป็นกระเป๋ารถเมล์ ผมนั่งมองคนขับไปเรื่อยๆ เวลารถไปจอดที่ท่าแล้วต้องขยับไปข้างหน้าทีละนิด คนขับรู้ว่าเราขับรถได้ บางครั้งก็วานให้ช่วยเลื่อนรถ เขาเห็นว่าเราชอบก็คอยแนะนำว่าขับยังไง ในใจผมอยากเป็นคนขับรถเมล์อยู่ตลอด ช่วงใกล้เรียนจบมหาวิทยาลัย ผมอายุถึงเกณฑ์ทำใบขับขี่รถสาธารณะ (อายุ 22 ปี) พอได้ใบขับขี่มา ผมเดินไปบอกเจ้าของอู่ ทำให้ได้เป็นคนขับรถเมล์อย่างที่ตั้งใจ

“ผมรู้อยู่ตลอดว่า อาชีพคนขับรถเมล์คงไม่ใช่อาชีพหลัก ทั้งเหตุผลเรื่องรายได้และอยากทำอาชีพอื่นด้วย เคยคิดว่าหลังจากเรียนจบคงต้องเลิกขับ แล้วทำงานประจำอย่างเดียว ผมทำงานมาเจ็ดปี ทั้งงานฟรอนท์โฮสเทลและพนักงานออฟฟิศในธุรกิจโรงแรม แล้วขับรถเมล์ทุกวันเสาร์ เคยขับมาหลายสายแล้ว ช่วงหนึ่งเคยหยุดไป แต่สุดท้ายก็กลับมาอีก อาทิตย์ไหนที่ผมเครียดจากงานประจำ กดดันเรื่องยอดที่ต้องทำให้ได้ การขับรถเมล์ทำให้ผ่อนคลาย สนุก ไม่มีความกดดันอะไร ถือเป็นคอมฟอร์ทโซนเลย ผมพูดกับผู้โดยสารด้วยความสุภาพ ยิ้มแย้มให้กัน เป็นงานที่ทำแล้วมีความสุข ถ้ายังมีรถเมล์ให้ขับได้ ผมคงขับไปตลอด ไม่ว่าอาชีพในธุรกิจโรงแรมจะเติบโตไปขนาดไหนก็ตาม”

ขอบคุณ มนุษย์กรุงเทพฯ