ริจัดงานใหญ่ต้องเป็นมืออาชีพ | คมชัดลึก

 การล้มลงเสียชีวิตระหว่างแข่งขันเทนนิสดันลอปมาสเตอร์ เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ที่ผ่านมานั้น ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอย่างที่มีบางคนปัดความรับผิดชอบไปว่าวรปรัชญ์เป็นหอบหืด หรือโรคหัวใจ ในทางการแพทย์ อาการจู่ๆ ก็หัวใจวายแบบนี้อาจเกิดกับคนที่แข็งแรงคนใดก็ได้ แม้แต่นักกีฬาชั้นเยี่ยมที่ตรวจร่างกายก่อนแข่งว่าสมบูรณ์พร้อมและเพิ่งชนะเลิศเทนนิสเยาวชนภาคเหนือก่อนหน้านั้นแค่เดือนเดียว ประเด็นอยู่ตรงที่ว่า เมื่อวรปรัชญ์หมดสติแล้ว ภายในเวลา 5 นาทีนับจากนั้น อะไรจะช่วยให้เขากลับมาเป็นปกติได้ น่าเสียดายที่การแข่งขันระดับมาสเตอร์อย่างนี้กลับไม่มีแพทย์สนาม ไม่มีการใช้บริการของรถพยาบาลหรือศูนย์กู้ชีพนเรนทร และไม่เตรียมข้อมูลให้รู้ว่าสถานพยาบาลที่ใกล้ที่สุดนั้นอยู่ห่างออกไปแค่ 3 ช่วงตึก ไม่ใช่กว่าสิบกิโลเมตร

 ความเป็นมืออาชีพยังต้องรวมไปถึงการแสดงความใส่ใจในครอบครัวผู้เสียชีวิตอีกด้วย แทนที่ผู้บริหารจะมัวจ้อผ่านสื่อ พูดเอาแต่ดี พวกเขาควรรีบติดต่อและเดินทางไปขออภัยต่อครอบครัวผู้สูญเสียด้วยตัวเองในวาระแรกที่สำนึก ที่สำคัญหลังจากนั้นคือการทำตามข้อเรียกร้องของฝ่ายผู้สูญเสียเท่าที่จะทำได้ ในที่นี้ข้อเรียกร้องของบิดาผู้ตายไม่ใช่เรื่องเกินไป ทั้งยังเป็นการวางนโยบายระยะยาวสำหรับการแก้ไขปัญหา นั่นคือการขอให้เปลี่ยนชื่อคอร์ท 1 คอร์ทเกิดเหตุเป็นชื่อของวรปรัชญ์ มีการติดตั้งป้ายเล่าถึงเหตุผลที่ใช้ชื่อคอร์ทดังกล่าว โดยอธิบายในป้ายว่าการเสียชีวิตครั้งนี้นำไปสู่การเอาใจใส่ดูแลนักกีฬามากขึ้น ด้วยการจัดทีมแพทย์และอุปกรณ์พาหนะกู้ชีวิตทุกครั้งของการแข่งขัน  ซึ่งก็ต้องมีการดำเนินการอย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่อยู่บนป้ายเท่านั้น

 คำร้องขอของอาจารย์แพทย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ บิดาของนักเทนนิสหนุ่มน้อยผู้วายชนม์ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ยาก ลอนเทนนิสสมาคมเป็นหน่วยงานที่ควบคุมทุกอย่างของการจัดการแข่งขันกีฬาประเภทนี้อยู่แล้ว ยิ่งดำเนินการเร็วเท่าใด ก็ยิ่งเซฟโอกาสความสูญเสียได้มากขึ้น ทั้งยังเป็นตัวอย่างให้สมาคมอื่นดำเนินการอย่างมืออาชีพเยี่ยงนี้อีกด้วย สิ่งดีๆ มักเกิดขึ้นหลังสิ่งร้ายๆ ขอให้โศกนาฏกรรมครั้งนี้นำไปสู่พัฒนาการอย่างถาวรของการป้องกันการสูญเสียบุคลากรอย่างน่าเศร้าด้วยเถิด

 เรือรบ เมืองมั่น
www.ruaob.blogspot.com