ข่าว

ความมั่นคงที่พึงประสงค์

ความมั่นคงที่พึงประสงค์

18 ธ.ค. 2552

ที่หมู่บ้านชายขอบริมเชิงเขาอันสงบเงียบแห่งหนึ่ง เราเห็นผู้คนที่ไม่มากนักมีการขับเคลื่อนไปมาในวัฏจักรแห่งวิถีชนบทที่สมถะเรียบง่าย ที่นั่นในอดีตเต็มไปด้วยความเขียวขจีของหมู่แมกไม้นานาพันธุ์ ความสันโดษ ความพอเพียง ความพอมีพอกินตามอัตภาพ

 ถึงแม้อยากจะฝันอยากจะไขว่คว้าหาความสะดวกสบายเหมือนกับคนเมืองบ้างแต่ก็เป็นความฝันที่เลื่อนลอยมากโข อย่างไรก็ตามเขาอยู่อย่างมีความสันติสุขและดูชีวิตจะมั่นคงปลอดภัยมากกว่าผู้คนอีกหลายร้อยพันเป็นแน่ ชีวิตประจำวันของเหล่าบรรดาผู้อาศัยตามชายขอบที่บริสุทธิ์เช่นนี้ปรากฏอยู่ทั่วไปในบ้านเมืองเรา โดยเฉพาะชีวิตชนบทที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ เป็นที่อิจฉาแก่คนที่มาจากในเมืองใหญ่ที่เขาทั้งหลายรู้สึกว่าชีวิตมันช่างเร่งรีบวุ่นวายสับสนสิ้นดี

 ครั้นเมื่อการเร่งเร้าให้เปลี่ยนผืนป่าเป็นสวนยางเมื่อกว่า 6-8 ทศวรรษที่ผ่านมา ป่าที่เขียวขจีให้ความร่มเย็นแก่ผู้คนที่อาศัยใต้ชายกิ่งใบ มาทดแทนด้วยสวนยาง อดีตที่มีป่าหลากพันธุ์ ดอกไม้ที่หลากสี กลับมีแต่สวนยางพาราเพียงอย่างเดียว อย่างน้อยมันเป็นต้นไม้ที่แตกต่างจากต้นไม้ประเภทอื่นๆ ที่มีอยู่ในท้องถิ่น มันมีใบเขียวอยู่เป็นบางช่วง แต่ก็มีร่วงโรยและผลิใบอยู่หลายเดือน ลำต้นของต้นยางพาราถูกผู้คนมากรีดมาถากมาทำให้เจ็บตลอดเวลา เปรียบเสมือนผู้คนพลเมืองที่อยู่ตามชายขอบเป็นส่วนใหญ่

 วิถีผู้คนนับจากนั้นกลับมีการเปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อย เริ่มมีผู้คนมากมายมาผลัดเปลี่ยนเวียนมาทำกินในพื้นที่ ได้พบผู้อาวุโสคนหนึ่งที่เมื่อเขาเป็นเด็กพ่อแม่ได้พาเขามาอาศัยทำสวนยางพาราในพื้นที่บ้านเรา เขากล่าวว่าชีวิตตอนนั้นบ้านเขาที่อยู่คนละฟากฝั่งแม่น้ำสุไหงโก-ลก(ประเทศมลายา) มีความลำบากยากแค้นเป็นหนักหนา หน้านาถึงแม้จะดำนาปลูกข้าวได้แต่เมื่อข้าวจะออกรวงกลับมีมรสุมฝนกระหน่ำน้ำท่วมเสียหายไปทั่ว ต้องเคลื่อนย้ายอพยพหนีความยากลำบากของครอบครัวมาหางานหาเงินรับจ้างเป็นผู้กรีดยางพาราในฝั่งประเทศสยาม ทุกวันนี้เมื่อนึกถึงอดีตจึงสำนึกถึงความมีน้ำใจของผู้คนมลายูปาตานีอย่างไม่รู้ลืม ถึงแม้ว่าเขาทั้งหลายที่ปัตตานีจะมีฐานะที่ไม่ร่ำไม่รวยอะไรมากมาย แต่เมื่อมีผู้คนที่ลำบากกว่ามาขอพึ่งพาอาศัยเขายังอนุเคราะห์ช่วยเหลือจุนเจือกับทุกคน แม้นว่าไม่รู้หัวนอนปลายเท้าก็ตาม ผู้อาวุโสได้กล่าวด้วยถ้อยคำที่มีพลังความมั่นใจว่า “พ่อแม่ฉันได้สั่งเสียแก่ลูกหลานว่าหากมีคนมลายูปาตานีมาของานขอการทำหรือจะขอความช่วยเหลือ ลูกหลานจงรับเขาโดยอย่าได้ตั้งข้อสงสัยเลย เพราะคนที่นั่นเขาเป็นคนดีมีเมตตา มีศาสนา เขาทั้งหลายเป็นลูกหลานของโต๊ะครูที่มีพระคุณสูงแม้ชีวิตเรายังทดแทนบุญคุณเขาได้ยากยิ่งนัก”

 เมื่อย้อนมองอดีตที่ผู้อาวุโสยังมีชีวิตอยู่ เขายังสามารถเล่าเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขาได้ การได้อธิบายความหมายของการเปลี่ยนแปลงของสังคมที่เป็นอยู่ในปัจจุบันได้ เราคนรุ่นหลังมีความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัยมั่นคงในชีวิตยิ่งนัก นั่นแสดงว่าความรู้สึกที่สัมผัสได้คือความมั่นคงในชีวิตส่วนหนึ่งที่สำคัญของคนแก่คนเฒ่าคือการอยู่ร่วมกัน ช่วยเหลือและเอื้ออาทรกันและกัน ถึงแม้จะมีความเป็นอยู่ที่ไม่สะดวกสบายมากนักแต่ยังรู้รสชาติแห่งความมั่นคงของชีวิตได้

 สังคมที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ณ ปัจจุบันความหมายของความมั่นคงกลับกลายเป็น ความมั่นคงทางทหาร เป็นหลัก จนทำให้ชุมชนในแต่ละท้องถิ่นต้องประสบกับความอ่อนแอง่อยเปลี้ยพิการอ่อนแรงไปหมด เมื่อหน่วยย่อยทางสังคมหมู่บ้านเป็นเช่นนี้ ความเลวร้ายทั้งปวงเข้ามาแทรกซอนเข้าไปทำลายได้ง่ายๆ ถึงแม้รัฐบาลยุคปัจจุบันจะมองเห็นความสำคัญของความเข้มแข็งของชุมชน แต่ความเขียวขจีใบสีเขียวของต้นยางพารา อย่าว่าแต่มันดูจะสดชื่นก็จริงอยู่แต่ไม้พันธุ์นี้มันดูดความชุ่มชื่นของอากาศในพื้นที่ตลอดเวลาไปมากมาย ตัวมันเองที่เป็นลำต้นยังถูกถากถูกกรีดตลอดเวลา

 เปรียบเสมือนสังคมที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่ความเขียวขจีของ สีเครื่องแบบ เพียงสีเดียวมันไม่สามารถทำให้สังคมที่นั่นมีความสงบอบอุ่นแต่ประการใด จึงมีความจำเป็นต้องฟื้นให้พืชพันธุ์อื่นๆ ที่เคยมีงอกเงยงอกงามเฉกเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว อย่าปล่อยให้ชุมชนต้องประสบกับความขัดแย้งแตกแยกและแก่งแย่งเรื่องผลประโยชน์ การเมือง อาชญกรรม ยาเสพติดและเลยเถิดไปถึงการค้ามนุษย์หรือการทำลายล้างกันและกันอย่างบ้าคลั่งอย่างที่เป็นอยู่ให้มากไปกว่านี้อีกเลย

 อัฮหมัด สมบูรณ์  บัวหลวง
[email protected]