ข่าว

ใครทิ้งภาระหน้าที่

ใครทิ้งภาระหน้าที่

06 ธ.ค. 2552

ประชาชนไทยจะหวังให้บ้านเมืองเป็นปกติสุขจากนี้ไป ตามกระแสพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว คงยากเมื่อหัวหน้าใหญ่ของขบวนการเสื้อแดงเห็นดีเห็นงามกับแผนการป่วนงานแห่งความสุข ด้วยการชุมนุมทดสอบความพร้อมทำศึกใหญ่ เพื่อการล้มรัฐบาล ทวงสมบัติ ดิ้นรนให้พ้นโ

 ไม่ต้องการคำยืนยัน ไม่ต้องฟังคำพ่นจากปากคนหนีคุกอีกต่อไป ว่าจงรักภักดี เพราะต้องการเวทีการชุมนุมของคนเสื้อแดงวันที่ 10 ธันวาคม เพื่อป้องกันไม่ให้คนไทยลืม และส่งสัญญาณให้รัฐบาลรับศึกหนักแตกหักล่มเมือง

 คำพูดและท่าทีลวงโลกของคนหนีคุกเรื่องคำอ้างถึงการจงรักภักดี คนมีมันสมองคิดรู้ได้จากพฤติกรรมจาบจ้วงซ้ำซาก เมื่อพลาดพลั้งก็เบี่ยงเบน หาเรื่องโบ้ยไปน้ำขุ่นๆ แต่คนทั่วไปไม่นึกว่าจะมีใครหน้าด้าน หน้าทน เกินคน

 นายกับบ่าวก็ตะแบงพอๆ กัน ทาสน้ำเลี้ยงมุ่งสู้แล้วรวยจากการอม ประกาศแบบไร้ยางอายเช่นกันว่าถ้าการชุมนุมมีเรื่องราว พวกตัวเองจะไม่รับผิดชอบในการกระทำ ทั้งจะหาข้ออ้างจัดชุมนุมยืดเยื้อป่วนเมืองอีก

 ก็อยากรู้เหมือนกันว่าขบวนการเสือหิวล่าน้ำเลี้ยง อ้างว่าเรียกร้องหาประชาธิปไตย จะหลอกคนมาหาเรื่องเพิ่มความทุกข์ให้แผ่นดินสักกี่คน เมื่อภาพที่ปรากฏให้เห็นประชาชนทั่วประเทศแสดงความจงรักภักดีต่อในหลวง

 คนหนีคุก และขบวนการล้มเจ้า คงเห็นภาพบาดตาบาดใจ จนทนไม่ไหว ต้องวางแผนจัดชุมนุมเพื่อสกัดกั้น ยุติความสุขของปวงชนชาวไทยให้ได้

 ยังไม่ยอมรับความจริงว่าขบวนการล้มเจ้า แม้จะมีนายทหารนอกแถวเกษียณอายุหาเงินเลี้ยงชีพยามชรา ได้เข้าร่วมก่อวิบากกรรมให้บ้านเมือง เป็นเหมือนการถ่มน้ำลายเหม็นเน่าของตัวเองรดฟ้า ย่อมตกใส่หน้าตัวเองทุกครั้ง

 ใครจะนึกว่านายทหารนอกแถว ทั้งยังรับราชการบางส่วน และพวกซึ่งได้เกษียณอายุ จะทำตัวเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ และยังไม่มีใครกล้าจัดการ เป็นเพราะกำความลับพวกเดียวกัน หรือเป็นทหารมาเฟีย ก็เดายาก

 หรือเป็นเพราะแม่ทัพนายกองบางคนมีส่วนสนับสนุน รู้เห็นเป็นใจ จึงไม่จัดการ ปล่อยให้พวกนี้เข้าร่วมขบวนการล้มเจ้าแลกกับเงินยังชีพจากคนหนีคุก

 เป็นความมหัศจรรย์โดยแท้! ลำพังเด็กก่อสร้าง ช่างกล โดนสบประมาทซึ่งหน้า ยังทนไม่ได้ งัดอาวุธยกพวกถล่มปกป้องศักดิ์ศรี แต่นี่มีขบวนการล้มเจ้า มีหน้าตาให้เห็นชัดเจน เจ้าหน้าที่ซึ่งควรรับผิดชอบแกล้งเฉไฉเมินเฉย

 โบ้ยให้เป็นหน้าที่รับผิดชอบของคนอื่น เป็นใครก็ไม่รู้!

 คนไทยซึ่งจงรักภักดีต่อสถาบันจึงรู้สึกคับแค้นแน่นหัวอก พึ่งพาเจ้าหน้าที่บ้านเมือง ผู้มีอำนาจไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าคนมีหน้าที่ยอมทนได้อย่างไร

 นอกจากเจ้าหน้าที่แล้ว นักการเมืองผู้อาสาเข้ามาบริหาร รักษาความมั่นคงของประเทศ ได้กลายเป็นตัวเร่งความผุกร่อนของเสถียรภาพของแผ่นดิน

 หรือจะรอให้ประชาชนตั้งกองกำลัง ป้องกันชาติบ้านเมืองเองนิ! อิอิอิ!!!