อาลัย"สมัคร"จากคนข่าวอารมณ์ดี กฤษณะ ไชยรัตน์ | คมชัดลึก

 ถ้าจะถามถึงความทรงจำที่ประทับใจที่มีต่อแหล่งข่าวชื่อ...สมัคร สุนทรเวช ผมก็ต้องบอกว่า คุณสมัคร เป็นนักการเมืองรุ่นเก๋า ระดับซูเปอร์สตาร์ ที่มีไมตรีจิตอันดีให้คนทำข่าวอย่างผมมาโดยตลอด

เพราะทุกครั้งที่ติดต่อขอนัดสัมภาษณ์ หรือจะสัมภาษณ์แบบด่วนๆ ทางโทรศัพท์ เกี่ยวกับมุมมองที่มีต่อสถานการณ์ในบ้านเมือง คุณสมัคร ก็ไม่เคยปฏิเสธ จะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในทุกๆ ครั้ง จนผมต้องยกให้คุณสมัคร เป็นมหามิตรในกลุ่มแหล่งข่าวคนสำคัญของผมมานานนับสิบปี

เวลามีประเด็นข่าวที่ร้อนแรงน่าสนใจ ในสถานการณ์การเมือง ในยุครัฐบาลต่างๆ ที่ผ่านมา ผมก็จะต้องนึกถึงแหล่งข่าว ชื่อ สมัคร เป็นคนแรกๆ ที่จะต้องโทรศัพท์ไปสัมภาษณ์สอบถามความคิดเห็นอยู่เสมอๆ และแทบทุกครั้ง คุณสมัคร ก็จะรับสายเอง คุยเองแบบดุเด็ดเผ็ดมัน ตามสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์

 ที่ผมประทับใจเป็นการส่วนตั๊ว...ส่วนตัว ก็คือ...ไม่ว่าคุณสมัคร จะอยู่ในฐานะตำแหน่งใด จะเป็นแค่ ส.ส. หรือเป็นหัวหน้าพรรคการเมือง ตลอดจนเป็นรองนายกฯ เป็นผู้ว่าฯ กทม. ฯลฯ พอโทรศัพท์ไปทีไร คุณสมัคร ก็มักจะรับสาย พูดคุยเองด้วยทุกครั้งไป ทำให้การทำงานข่าวของผม รวดเร็ว และราบรื่นด้วยดีเสมอมา

 จะมีที่ขาดหายไปบ้าง ก็ช่วงตั้งแต่คุณสมัคร กลับเข้ามาสู่เวทีการเมืองระดับชาติในฐานะหัวหน้าพรรคพลังประชาชน และก้าวขึ้นสู่เก้าอี้นายกรัฐมนตรี คนที่ 25 ของประเทศไทย ในราวเดือนมกราคม-กันยายน ปี 2551

 ตอนนั้น ผมก็ไม่ได้มีโอกาสสัมภาษณ์คุณสมัครอีกเลย

 หลังสุดที่ได้พูดคุยทางโทรศัพท์กับคุณสมัคร ก็เมื่อตอนปิดหีบเลือกตั้งใหญ่ ในช่วงค่ำๆ ของวันที่ 23 ธันวาคม 2551 วันนั้น ผมโทรศัพท์ไปหาคุณสมัครที่บ้าน ท่านก็ยังรับสายผมเป็นปกติ ผมยังถามท่านว่า...เหนื่อยมั้ยครับท่าน คุณสมัคร ตอบกลับมาว่า...ก็เหนื่อยอยู่บ้าง และก็ยังเครียดๆ กับปัญหาบ้านเมือง ณ เวลานั้น

 นับจากนั้น ผมก็ไม่มีโอกาสได้พบ หรือพูดคุยกับคุณสมัครอีกเลย จนกระทั่ง คุณสมัคร พ้นจากตำแหน่งนายกฯ เพราะคดีชิมไปบ่นไป ในเดือนกันยายน 2551 หลังจากนั้น ก็มีข่าวว่าคุณสมัครป่วยเข้าโรงพยาบาล ท่ามกลางข่าวลือต่างๆ นานา

 ผมก็เลยตัดสินใจเดินทางไปเยี่ยมคุณสมัครที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ ในฐานะที่ท่านเป็นแหล่งข่าวที่ดีที่สุดคนหนึ่งของผมเสมอมา ทีแรกตั้งใจจะแค่ไปเซ็นเยี่ยมท่านเท่านั้น ผมก็ยังชวน อ.สุขุม นวลสกุล ไปเซ็นเยี่ยมคุณสมัครด้วยกัน ตอนนั้นราวๆ ต้นเดือนตุลาคม 2551 ผมไปถึงโรงพยาบาล ประมาณ 1 ทุ่ม พอเซ็นเยี่ยมเสร็จ อ.สุขุม ก็ขอตัวกลับไปก่อน ส่วนผมก็บังเอิญต้องไปเยี่ยมพระภิกษุรูปหนึ่งที่มาตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลนั้นพอดี สักพัก คุณสมัคร ก็ให้คนใกล้ชิดโทรศัพท์มาตามผม ให้เข้าไปหาท่านในห้อง ผมก็เลยมีโอกาสพบคุณสมัครอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย ที่ได้พบคุณสมัครก็ว่าได้

 พอเข้าไปในห้อง ก็ได้เจอคุณหญิงสุรัตน์ คู่ชีวิตของคุณสมัคร ที่มาอยู่เฝ้าอาการป่วยของคุณสมัครทุกวัน ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แทบไม่เคยห่างกันเลยก็ว่าได้ วันนั้น ผมเห็นคุณสมัครยังดูสดชื่นแจ่มใสดี กึ่งนั่ง กึ่งนอนอยู่บนเตียงคนป่วยในห้องพิเศษนั้น และยังเปิดวิทยุฟังข่าว ติดตามสถานการณ์บ้านเมือง ผมยังแซวคุณสมัครว่า...ช่วงนี้ ฟังข่าวมากๆ ระวังเครียดนะครับท่าน คุณสมัคร ก็ยังหัวเราะชอบใจ

 ผมยังจำได้ และซาบซึ้งในไมตรีจิตที่คุณสมัครมีให้มาตลอด ในห้องคนป่วยที่โรงพยาบาล ค่ำวันนั้น คุณสมัครยังเอามือมาจับที่เข่า และจับมือผมเบาๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอาการป่วยในช่วงนั้นโดยละเอียด สลับกับการพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์การบ้านการเมืองในบางช่วงบางตอน

 ก่อนลากลับวันนั้น คุณสมัครยังฝากบอกคนที่เป็นห่วงว่า...ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะคุณสมัคร ยังเชื่อว่า อีกไม่นาน อาการป่วย ก็คงจะทุเลาเบาบาง และหายได้ในที่สุด

 เมื่อหลายปีก่อน ผมเคยไปที่บ้านคุณสมัคร ในหมู่บ้านโอฬาร แถวๆ คลองกุ่ม ยังเคยคุยเล่นกับคุณสมัคร เรื่องโหงวเฮ้งบนใบหน้า คุณสมัคร มีใบหูค่อนข้างยาว ตามตำราโหราศาสตร์ทายว่า จะมีอายุยืนยาวนาน คุณสมัคร ยิ้มชอบใจ และบอกว่า หมอดูเคยดูดวงให้ ว่าจะมีอายุยืนถึง 93 ปี จึงจะสิ้นอายุขัย แต่ใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง ที่สุด คุณสมัคร ก็จากโลกนี้ไปในวัย 74 ปี

 เหลือไว้เพียงแต่...ความทรงจำที่ดีๆ ที่ผมจะไม่มีวันลืม
 ด้วยอาลัยยิ่ง แด่นักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่...สมัคร สุนทรเวช