เขาใหญ่ โมเดล | คมชัดลึก

 เขาใหญ่ยังเป็นแหล่งปลูกองุ่นเพื่อทำไวน์ที่น่าจะใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีผู้ผลิตไวน์ชั้นดีของไทยอยู่ที่นั่นหลายเจ้า จนการไปเยี่ยมชมกระบวนการผลิตและชิมไวน์ กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกชนิดหนึ่งของเขาใหญ่ในทุกวันนี้

 ผมมีโอกาสได้ไปเขาใหญ่บ่อยครั้ง แต่มีโอกาสได้นอนค้างที่เขาใหญ่น้อยครั้งมาก ล่าสุดในสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปที่เขาใหญ่อีกครั้งหนึ่ง คราวนี้มีโอกาสได้ขับรถไปถ่ายรูปที่นั่นที่นี่หลายแห่ง รอบๆ บริเวณเขาใหญ่ฝั่งถนนธนะรัชต์ และมีโอกาสได้รับรู้ว่ามีร้านกาแฟเล็กๆ สวยๆ เกิดขึ้นมากมาย

 รวมทั้งร้านอาหารและโรงแรมที่ออกแบบ และจำหน่ายอาหารในสไตล์ของอาหารฝรั่งต่างชาติ ชนิดที่ว่าหากอยู่ๆ ไปลืมตาขึ้นมาที่โรงแรม หรือร้านอาหารบางแห่งย่านเขาใหญ่ อาจจะหลงผิดคิดไปได้ว่ากำลังอยู่ในประเทศใดประเทศหนึ่งทางยุโรปนั่นทีเดียว

 เมื่อมีโอกาสได้ไปเยี่ยมชมดมชิมร้านอาหารที่หลากหลาย และคนที่ไปด้วยหลงคิดว่าผมคงเป็นคอไวน์ชั้นดี จึงพยายามนำเสนอไวน์แบบและชนิดต่างๆ มาให้ผมได้จิบได้ชิม ทั้งที่ผมเป็นได้แค่เพียงแค่จระเข้ที่ไม่สามารถจำแนก    ความแตกต่างของไวน์แต่ละขวดแต่ละแก้วได้แม้แต่น้อย

 สิ่งที่น่าสนใจที่สุดเกี่ยวกับไวน์ของเขาใหญ่ก็คือ ร้านอาหารและโรงแรมส่วนใหญ่ในเขาใหญ่ที่มีการจำหน่ายไวน์ให้แก่ลูกค้า มักจะมีแต่ไวน์ที่ผลิตกันในเขตเขาใหญ่เป็นหลัก มีน้อยร้านมากที่จะเอาไวน์จากต่างประเทศ ไม่ว่าจะชั้นดีหรือชั้นใดมาวางจำหน่ายให้เห็น สองวันหนึ่งคืนที่ผมเข้าร้านนั้นออกร้านนี้   ผมเห็นไวน์นอกเขตเขาใหญ่ไม่เกินสามขวด หนึ่งในสองขวดเป็นไวน์ที่เจ้าของหิ้วเข้าไปในร้านเพื่อเปิดดื่มเอง

 แม้ผมจะไม่สนับสนุนให้ใครผู้หนึ่งผู้ใดดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็ตาม แต่การที่ผู้ประกอบการร้านอาหารและที่พักรอบบริเวณเขาใหญ่ สนับสนุนทั้งทางตรงและทางอ้อมในการที่จะเผยแพร่สินค้าที่ผลิตขึ้นในเขตของตนเอง ก็น่าจะเป็นแบบอย่างที่ดีได้สำหรับสินค้าชนิดอื่นๆ และในเขตอื่นๆ ของประเทศไทย

 การสนับสนุนสินค้าท้องถิ่นโดยไม่กีดกันสินค้าต่างถิ่น เป็นสิ่งที่ควรกระทำและควรได้รับการส่งเสริมแนวคิดเป็นอย่างยิ่งจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพราะเป็นช่องทางที่จะให้สินค้าในท้องถิ่นได้เกิดขึ้น และเป็นที่รับรู้ของคนทั่วไปได้ง่ายขึ้น เหมือนกับคนที่ไปเที่ยวเขาใหญ่และเกิดความรู้สึกอยากดื่มไวน์ขึ้นมา

 ไวน์เขาใหญ่นานายี่ห้อสารพัดชนิดที่นอนเรียงรอให้เลือก โดยไม่มีไวน์จากถิ่นอื่นมาวางทาบให้เกิดข้อลังเลในการตัดสินใจ ความอยากลองอยากรู้ก็จะทำให้ถูกหยิบขึ้นมาจับจ่ายเงินได้ง่ายขึ้น ส่วนลองแล้วจะเกิดความรู้สึกอยากอุดหนุนกันต่อเนื่องไปหรือไม่ ก็ต้องปล่อยให้เป็นภาระของผู้ผลิตทั้งหลายเป็นผู้ให้คำตอบ แต่อย่างน้อยรูปแบบหรือโมเดลแบบนี้ ก็ควรจะได้รับการนำไปปรับใช้กับสินค้าประเภทโอท็อปของไทยในพื้นที่อื่นต่อไปครับ

พัฒนเดช  อาสาสรรพกิจ