ลูกสาวทิ้งพ่ออัลไซเมอร์แก่ชราแต่ถูกจับเพราะพ่อจำชื่อลูกได้  | คมชัดลึก

 

ริสึโกะ ทานากะ สตรีว่างงานวัย 46 ปี จากเมืองโอสึ จังหวัดชิกะ ถูกจับกุมที่บ้านพักเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ในข้อหาทอดทิ้งความรับผิดชอบในฐานะผู้ดูแลบิดาซึ่งป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ 

 

ทานากะ ขับรถพาพ่อวัย 79 ปี ไปทิ้งที่ลานจอดรถอาคามัตสึ  ถนนชูโกคุ ชานเมืองโกเบ เวลา 18.45 น. ของวันที่ 22 พฤศจิกายน ก่อนเดินทางกลับบ้านที่อยู่ไกลออกไป 70 ก.ม.เพียงคนเดียว 

ตำรวจได้รับแจ้งว่ามีผู้พบเห็นชายชราเดินอย่างเคว้งคว้างอยู่ในบริเวณนั้น ผู้สูงอายุสุขภาพแข็งแรงดี  จำชื่อตัวเอง หรือที่อยู่ไม่ได้ แต่จำชื่อลูกสาวของเขาได้ 

ทานากะ ยอมรับข้อกล่าวหาและบอกตำรวจว่าเธอคิดว่าหากตำรวจมาพบและพ่อได้เข้าไปอยู่ในบ้านพักคนชรา จะมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่กับเธอ 

การกระทำของลูกสาวชายชรา สะท้อนว่าอุบะสึเทะ หรือ การทิ้งคนแก่ ยังมีอยู่ในปัจจุบัน 

 

การทิ้งคนแก่ในป่าลึก เป็นด้านมืดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในยุคเอโดะ มีหลักฐานเป็นเรื่องเล่า บทกวี เรื่องสั้นและงานศิลปะมากมาย 

จุน โอคุมุระ นักวิเคราะห์การเมือง สถาบันกิจการโลกเมจิ กล่าวว่า ตำนานเกี่ยวกับอุบะสึเทะ ส่วนใหญ่อยู่ในเขตยากจน ทางเหนือและทางตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น  หรือชุมชนยากจนที่ต้องปากกัดตีนถีบหลังฤดูเก็บเกี่ยวแย่ อากาศเลวร้าย หรือภัยพิบัติ พวกเขาจำเป็นต้องลดจำนวนปากท้องในครอบครัว แต่สังคมอื่นก็มีประเพณีคล้ายกัน เช่น เอสกิโม ที่คนชราเมื่อรู้ว่าตนเองจะหมดประโยชน์ ก็จะออกนอกบ้านไปอยู่กลางน้ำแข็ง

เซาท์ไชนามอร์นิงโพสต์ ระบุว่า ขณะธรรมเนียมเอสกิโมปล่อยทิ้งคนแก่หนาวตายนอกบ้านกรณีหลังสุดเท่าที่มีการบันทึก เกิดขึ้นในปี 2482 แต่ญี่ปุ่นย้อนไปในเดือนมีนาคม 2554 มีกรณีโด่งดังของ  คัทสึโอะ คุโรคาวะ ชายวัย 63 ปี  ที่พา ซาชิโกะ พี่สาวพิการไปทิ้งบนภูเขาของจังหวัดชิบะ ทางตะวันออกของโตเกียว โดยทิ้งอาหารไว้จำนวนหนึ่งก่อนกลับออกมา 

เชื่อว่าซาชิโกะจมน้ำในแม่น้ำโอบิสึเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน 

คุโรคาวะ กล่าวว่า พี่สาวเป็นภาระ หลังจากที่บ้านของเขาถูกทำลายจากแผ่นดินไหวใหญ่ในภูมิภาคโตโฮกุ ในเดือนเดียวกัน เขาไม่สามารถดูแลเธอได้อีกต่อไป 

3 ปีต่อมา เขาถูกจับกุมฐานพยายามขโมยเงินในกล่องรับบริจาคในศาลเจ้าแห่งหนึ่งในจังหววัดชิบะ พร้อมสารภาพความผิดเรื่องการทิ้งพี่สาว 

กรณีล่าสุดจุดประเด็นถกเถียงในโลกออนไลน์ จำนวนมากประณามริสึโกะ ทานากะ ว่าไร้หัวใจ และอกตัญญูอย่างที่สุด แต่มีไม่น้อยที่เข้าใจสถานการณ์บีบคั้นที่เธอเผชิญกับการดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์ โดยมีเงินไม่มากนักและอาจได้รับความช่วยเหลือจากทางการน้อยนิด หรืออาจเป็นเพราะว่าเธอไม่รู้ว่าจะหาข้อมูลหรือหาทางได้รับความช่วยเหลือ สภาวะทางจิตของลูกสาวก็คงจะเปราะบางไม่น้อยไปกว่ากัน 

บางคนมองว่าอย่างน้อย เธอก็ไม่ฆ่าพ่อ เหมือนกับหลายกรณีเป็นคดีเพิ่มขึ้นในช่วงหลายปีมานี้ เธอแค่พาพ่อไปทิ้งที่อื่ื่น เหมือนกับทิ้งลูกสุนัขที่ไม่ต้องการ