อย่ามองข้ามเวิลด์มาสเตอร์ ศ.เจริญ วรรธนะสิน | คมชัดลึก

 ได้แก่ เวิลด์มาสเตอร์เกมส์ 2009 ที่เพิ่งจบสิ้นไป ณ นครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลียเมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง
 จนสิ้นมหกรรมกีฬาที่ผู้ใหญ่กับคนบริหารกีฬาทั่วโลก ต้องจดจำไว้เป็นบทเรียน การบริหารกีฬาอย่างมีประสิทธิภาพได้เนื้อได้หนัง  เขาทำกันอย่างไร
 ซิดนีย์เป็นเมืองที่เคยเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกเกมส์มาแล้วเมื่อปี ค.ศ. 2000 มีสนามกีฬาและสาธารณูปโภคทุกอย่างที่พร้อมสำหรับการจัดเกมส์ใหญ่ๆ ได้ทุกโอกาส แทนที่จะปล่อยให้สนามกีฬาทั้ง หลายที่สร้างไว้อย่างใหญ่โตสวยงาม เป็นที่กระโดดโลดเต้นของจิงโจ้ พวกเขาวางแผนใช้สิ่งเหล่านี้ให้เป็นประโยชน์ และ เวิลด์มาสเตอร์เกมส์ 2009 เป็นทั้งโจทย์และคำตอบส่วนหนึ่งของชาวออสซี่
 นักกีฬาสูงอายุ และเจ้าหน้าที่ร่วม 80000 คน ทะยอยกันหลั่งไหลเข้าสู่นครซิดนีย์เพื่อกิจกรรมนี้ คิดเอาง่าย ๆ ก็แล้ว  แบดมินตันสูงอายุของไทย ยังยกโขยงไปร่วมแข่งขันงานนี้มากถึง 39 คน เป็นทีมที่ใหญ่กว่าทีมแบดมินตันของไทยที่เคยออกไปแข่งขันต่างประเทศ ลงหวดลูกขนไก่ตั้งแต่รุ่นอายุ 40 ปีจนไปถึงอายุ 70 ปี พวกเราคว้าแชมเปี้ยนมาทั้งหมด 15 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน และ 7 เหรียญทองแดง

 มากกว่าอินโดนีเซีย คู่ปรับกีฬาแบดมินตันสำคัญของไทย ที่ได้แค่ 5 เหรียญทอง
 และที่ต้องบันทึกไว้ตรงนี้ คงต้องชมนักแบดมินตันสูงอายุไทยวัย 65 ปี คุณเสรี จินตนเสรี ที่ได้ครองแชมเปี้ยนโลกชายคู่ รุ่น 60 ปี ที่กรุงมาดริดมาหมาด ๆ ก็ได้ครองแชมเปี้ยนเหรียญทองชายคู่ในรุ่น เดียวกันใน เวิลด์มาสเตอร์เกมส์ 2009 อีกหนหนึ่ง  เป็นการตอกย้ำความเป็นเลิศของคนไทยในรุ่นนี้ให้ทั่วโลกเห็นประจักษ์

 สิ่งที่สวยงามในทัศนะของผมก็คือเวิลด์มาสเตอร์เกมส์ 2009 เขาจัดกันอย่างประหยัด เน้นเรื่องเรื่องการแข่งขันแบบฉันท์มิตร เล่นกันง่าย ๆ จัดใหญ่แต่ไม่ฟุ่มเฟือย นักกีฬาแต่ละคนต้องเสียค่าลงทะเบียน 220 เหรียญออสเตรเลียต่อคน ลองคิดกันเล่นๆ แปดหมื่นคนเป็นเงินร่วม 600 ล้านบาท (ยังไม่ได้รวมค่าที่พัก-อาหาร) หลับตาคิดเอาก็แล้วกันว่า คนสูงอายุที่บินจากทั่วโลกมาแข่งขันเกมส์นี้ ล้วนแต่เป็นลุงป้าน้าอาที่กระเป๋าหนักกันทั้งนั้น ไม่ใช่นักท่องเที่ยวประเภทแบ็คแพ็คซำเหมาพเนจร จะนำเงินเข้าประเทศขนาดไหน อีก 4 ปีข้างหน้าเกมส์นี้จะจัดขึ้นที่เมืองตูริน อิตาลี สำหรับปี ค.ศ.2017 น่าจะจัดที่เชียงใหม่ หรือ กทม คงจะดี ไทยจะได้รับมาเต็มๆ
 โปรดอย่ามองข้ามนะครับ