ความจริงอันล่อแหลม | คมชัดลึก

 นั่นเป็นสิ่งสะท้อนความรู้สึกของประชาชนที่มีต่อตำรวจ ในฐานะผู้ถูกปกครองนึกถึงชนชั้นปกครอง และถ้าจะมองด้วยใจเป็นธรรมแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับกระจกเงาที่สื่อถึงคนที่อยู่หน้ากระจกว่าเป็นคนอย่างไร

 ไล่กันตั้งแต่งานจราจรที่สัมผัสกับชีวิตชาวรากหญ้าโดยตรง ทุกวันนี้ก็ยังมีเรียกจับรถจักรยานยนต์ได้ทุกกรณี เรียกว่าปฏิบัติตามหลักกฎหมายอย่างเคร่งครัด โดยลืมนึกถึงความจริงบางข้อว่า บางทีเขาเหล่านั้นก็แค่เป็นชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำคนหนึ่ง ได้เงินเดือนไม่กี่พันบาท ต้องมาถูกจับปรับเป็นเงินหลายร้อยก็ย่อมแสวงหาหนทางอื่น เมื่อมีทางรอดเขาก็เลือก กลายมาเป็นส่วยผ่านทางไป

 งานสืบสวน-ป้องกันปราบปรามเองก็มี อาจจะมากกว่าทุกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ ทั้งบริษัทห้างร้าน สถานบันเทิง แหล่งท่องเที่ยว หรือธุรกิจสีเทา สารพัดสารพันจะเรียกเก็บเรียกใช้ ผมเข้าใจดีและเคยพูดกับเพื่อนๆ หลายครั้งหลายหนว่า ถ้าให้เลือกระหว่างการรับเงินส่วยแล้วนำไปใช้ทำงานป้องกันปราบปรามอาชญากรรม สืบสวนจับกุมผู้ร้าย กับการรับส่วยแล้วเข้ากระเป๋าตัวเองจะเลือกอะไร คำตอบคือไม่เลือกทั้งสองทาง เพราะขึ้นชื่อว่าทุจริตประพฤติมิชอบแล้ว แม้เพียงน้อยนิดก็ผิดแล้ว

 ขณะเดียวกันผมก็พยายามอธิบายให้เพื่อนๆ ได้เข้าใจ และทำความเข้าใจกับตัวเองถึงกระบวนการทำงานของตำรวจ ที่ต้องพึ่งพาเงินนอกระบบมาใช้ในงานป้องปรามอาชญากรรม เพราะถ้าไม่มีเงินส่วนนี้บางทีงานก็ไม่ออก ลำพังจะใช้งบประมาณประจำปีของสำนักงานตำรวจแห่งชาติเพียงอย่างเดียว แค่ค่าน้ำมันรถนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ก็เทหมดกระเป๋าแล้ว แล้วเราจะทำยังไงกับปัญหานี้ คือ รับก็ผิดวินัยและจริยธรรม ถ้าไม่รับก็ไม่มีเงินไปต่องาน มันก็กลับไปสู่ต้นธารคือรัฐต้องจัดสรรงบประมาณให้มากกว่าที่เป็นอยู่

 ทีนี้เรื่องมันคงไม่ง่ายอย่างที่คิด ใครจะใจดีถึงขนาดเพิ่มงบให้ ในเมื่อมีคนคอยให้ "งบลับ" อยู่แล้วทุกเมื่อเชื่อวัน ดังนั้น เรื่องส่วยกับตำรวจก็จะคงอยู่ต่อไป ผมกับเพื่อนก็แค่ทำใจว่ามันจะไม่รุนแรงไปจากที่เคยเป็น เพียงแต่ขอให้เพลาๆ มือลงบ้าง โดยคำนึงถึงหลักมนุษยธรรมให้มากๆ ไม่ใช่รีดได้รีด ขูดได้ขูด จนมองข้ามความจริงที่ว่าชีวิตทุกคนมีค่าและค่าของคนก็อยู่ที่ผลงานอันเป็นคุณกับสังคมและคนส่วนรวม

 ให้ชาวบ้านนึกถึงผลงานดีกว่าการกระทำอันเกลือกกลั้วสิ่งโสมม...ดีไหมครับ !?!

มัธยัสถ์ อินมา
[email protected]