“กล้วยไม้” กับความรักไร้พรมแดน ตอน6
โดย - ศ.ระพี สาคริก
ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว
ถึงชีวิตและความเป็นความตายของคนที่ฉันให้ความรักความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง มีอีกกรณีหนึ่งที่น่าสนใจ ในอดีตฉันมีกิจกรรมขายกล้วยไม้เพื่อใช้สิ่งนี้เป็นเครื่องมือเรียนรู้ธรรมชาติที่อยู่ในจิตวิญญาณของคน
มีชายคนหนึ่งชื่อ เวอร์นัล แฮร์ เขาเป็นคนสุภาพเรียบร้อยมาก ดูจากการสั่งซื้อกล้วยไม้จากฉันก็ยังรู้ได้ ต่อมาภายหลังจึงรู้ความจริงว่า เวอร์นัล แฮร์ เป็นเจ้าหน้าที่สรรพากรของรัฐ ในระหว่างที่ฉันได้รับเชิญให้มาบรรยายในการประชุมประจำเดือนของสมาคมกล้วยไม้ ซึ่งเป็นเมืองที่เวอร์นัล แฮร์ เป็นสมาชิกอยู่ เข้าใจว่าสุภาพบุรุษคนนี้คงจะคุยถึงคุณความดีของฉันเอาไว้ในสมาคมที่นั่นอย่างกว้างขวาง ฉันจึงได้รับเชิญให้มาบรรยายที่นี่ด้วย
ถือเป็นประเพณีที่สุภาพบุรุษคนไหนรู้จักคุ้นเคยกับแขกรับเชิญ ทางสมาคมก็มักจะมอบหมายให้เป็นผู้ต้อนรับ และเป็นธรรมเนียมที่เวอร์นัล แฮร์ ก็ได้เชิญฉันไปพักที่บ้านของเขา ทำให้ฉันมีโอกาสเรียนรู้ถึงวัฒนธรรมภายในครอบครัว ไม่เพียงเท่านั้น ตัวฉันเองก็ถือภาษิตโบราณของไทยที่กล่าวเอาไว้ว่า “อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น”
จากเหตุดังกล่าวทำให้ฉันเกิดจิตสำนึกและแสดงน้ำใจ ลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ แล้วก็เข้าไปในเรือนกล้วยไม้ของเวอร์นัล แฮร์ พร้อมทั้งช่วยรดน้ำใส่ปุ๋ยจนเสร็จ จึงถือได้ว่าเรามีความผูกพันทางจิตใจกันอย่างลึกซึ้ง
ระหว่างอยู่ที่นั่น เวอร์นัล แฮร์ ได้พาฉันไปเยี่ยมครอบครัวที่สนใจปลูกกล้วยไม้หลายแห่ง นอกจากนั้นเขายังปรารภกับฉันว่า “หลังจากท่านกลับไปแล้วคงมีเพื่อนฝูงที่ไม่พอใจฉันหลายคน”ทำให้ฉันย้อนถามกลับไปว่าเพราะเหตุใดหรือ? เขาจึงตอบว่า “เพราะผู้คนที่สนใจกล้วยไม้ที่นี่ ต่างคนต่างก็อยากต้อนรับท่าน แต่ฉันไม่อาจพาท่านไปเยี่ยมเขาได้ทั่วถึง”
ยังมีเรื่องอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเวอร์นัล แฮร์ เพราะว่าฉันคบกับใครก็ตามมักจะเกิดความผูกผันทางจิตใจไปเสียแทบทั้งหมด เพราะฉะนั้นหลังจากมีโอกาสสัมผัสกับเวอร์นัล แฮร์แล้ว ฉันก็คบกับเขาอย่างสนิทสนมเรื่อยมาอีกประมาณสองปี จึงทำให้ฉันรู้จักกับเพื่อนของเขาอีกคู่หนึ่งซึ่งเป็นสามีภรรยา มีชื่อว่า ดอน สกัลแสต็ด ทั้งคู่เคยมาเยี่ยมฉันถึงบ้านที่กรุงเทพฯ หลังจากนั้นเราก็ส่งความสุขปีใหม่ถึงกันและเล่าถึงชีวิตในแต่ละปีให้กันฟังมาตลอด แล้วข่าวร้ายมันก็เกิดขึ้น
อยู่มาวันหนึ่งดอนได้เขียนเล่ามาให้เราฟังว่า “เวอร์นัล แฮร์ ได้ถึงแก่กรรมเสียแล้ว”
สาเหตุในการตายของเวอร์นัล แฮร์ นัยว่าเป็นการฆ่าตัวตาย ทั้งนี้เนื่องจากการพิสูจน์หลักฐานได้พบว่า ขณะนั้น เวอร์นัล แฮร์ นั่งอยู่ในห้องรับแขก แต่ในโรงรถซึ่งเป็นที่จอดรถของเขา และมีบรรยากาศติดต่อกับภายในบริเวณบ้านทั้งหมด รถคันนั้นได้ถูกสตาร์ทเครื่องและปล่อยให้เดินเครื่องทิ้งไว้ ปกติภายในบ้านคนอเมริกันโดยทั่วไปมักจะมีโรงรถติดต่อกันกับบริเวณภายในบ้าน ผลจากการติดเครื่องรถยนต์ทิ้งไว้และปิดประตูหน้าต่างหมด ทำให้ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ ซึ่งปล่อยออกมาจากท่อไอเสียรถยนต์ และมีสภาพเป็นพิษกับระบบทางเดินหายใจถึงขนาดสามารถคร่าชีวิตคนได้ไม่ยาก ดอนได้ตัดหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ลงข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ส่งมาให้ฉันอ่านด้วย
ข่าวนี้ทำให้ฉันใจหายและรู้สึกเศร้าสลดใจเป็นอย่างยิ่งถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ นอกจากนั้นภาพของเวอร์นัล แฮร์ สุภาพบุรุษผู้มีจริยธรรมยังปรากฏอยู่ในหัวใจของฉันต่อมาอีกนาน