ดาวจรัสฟ้า 28 // ** 27805706 ** | คมชัดลึก

ดาวจรัสฟ้า 28 // ** 27805706 ** พลเดินออกมาทั้งน้ำตา ดาวเดินตามมา "ฉันคิดไม่ถึงว่าคนที่ฉันมองในแง่ดีมาตลอดจะกล้าทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าอย่างนี้" พลหันกลับมามองทั้งน้ำตา "ถ้าคุณเชื่อว่าผมเป็นคนเลว คุณจะถามผมอีกทำไม เพราะถึงยังไงคุณก็มีคำตอบในใจอยู่แล้ว" "แล้วความจริงมันเป็นยังไงล่ะ พูดออกมาสิ หรือคุณไม่กล้า เพราะคุณรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นคนผิด ใช่สิ หลักฐานมันชัดเจนอยู่แล้วนี่ คุณถึงได้เถียงไม่ออก ต้องยอมรับว่าคุณคิดจะฆ่าอาก้อง คุณทำได้ยังไง เขาเลี้ยงคุณมานะ" ดาวเข้าไปทุบตีพลด้วยความเสียใจ พลยืนนิ่ง ปล่อยให้ดาวทุบตีจนสาแก่ใจ "ผมเสียใจ" "แค่คำว่าเสียใจ มันชดใช้บาปที่คุณทำได้เหรอ" "ผมไม่ได้เสียใจในสิ่งที่ผมทำหรอกนะ ผมเสียใจเพราะคนที่น่าจะเข้าใจผมมากที่สุด กลับคิดว่าผมจะเป็นคนเลว ทั้งที่ผมคิดเสมอว่าคุณคือคนที่เข้าใจผมมากที่สุด แต่ความจริงแล้ว คุณไม่เคยเข้าใจผมเลย" พลหันหลังเดินจากไปทั้งน้ำตา ดาวมองตามไปทั้งน้ำตาเช่นกัน พลไปอาศัยอยู่กับราตรีที่บ้านหลังเก่า ราตรีปลอบว่าสักวันหนึ่งคนจะต้องรู้ว่าพลบริสุทธิ์ และถึงใครไม่เชื่อแต่เธอเป็นคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในตัวพล พลรู้สึกดีขึ้นที่แม่ไม่คิดว่าเขาเป็นคนเลว เมื่อพลไม่อยู่แล้ว ก้องจึงหาพระเอกหมอลำใหม่ชื่อพีระพงษ์มาทำงานแทน ดาวนั่งร้องไห้อยู่หลังเวที พิมพาเข้ามาปลอบว่าอย่าปล่อยให้ความทุกข์มาทำให้ดาวท้อถอยจนหมดเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรต่อไป ที่จริงแล้วเธอก็ไม่ได้ชอบพล แต่เธอคิดว่าคนอย่างพลไม่น่าจะฆ่าใครได้ บางทีเรื่องนี้อาจจะมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง ดาวสบายใจขึ้นจะไปขึ้นเวที แต่ต้องชะงักเมื่อบุษบายืนอยู่ บุษบาต่อว่าว่าพิมพาและดาวคิดจะฮุบวงของก้อง พิมพาปฏิเสธ และมองบุษบาอย่างอ่อนใจ รู้ว่าบุษบาไม่ยอมง่ายๆ แน่ ดาวเดินไปบนเวที ร้องเพลง ฮักที่ต้องจากลา ขณะที่พลเดินเข้ามาแอบดูด้วยสายตาเศร้าหมอง ดาวเห็นพลยืนปะปนกับคนดู ต่างคนต่างคิดเรื่องของตัวเอง ต่างก็ร้องไห้ออกมา ราตรีกำลังจะหาบขนมไปขาย แต่เกิดหน้ามืด พลเดินเข้าไปรับแม่ไว้ ห้ามไม่ให้ขายของ เขาจะเลี้ยงดูราตรีเอง แต่ราตรีบอกว่าเธอเป็นไข้เล็กน้อย เธอไม่อยากเป็นภาระของลูก พลบอกว่าเขาไม่เคยคิดอย่างนั้น แค่เขาได้แม่กลับมาเขาก็ดีใจมากแล้ว ราตรีดึงลูกเข้ามากอดทั้งน้ำตา นนท์นั่งนิ่งอยู่ บุษบาเดินมานั่งข้างๆ มองด้วยความไม่พอใจ นนท์มองหน้าบุษบา ภาพรถชนผ่านเข้ามาในความคิด "รถชน รถชนใคร ใครตาย" บุษบาหวั่นไหวขึ้นมา ดาวเดินผ่านมาพอดี บุษบาแกล้งเอาใจ ส่งยาให้นนท์ ดาวเดินออกไป บุษบาเดินตามไป "สอดรู้สอดเห็นดีนัก ระวังจะเดือดร้อน" ดาวหันกลับมายิ้มเยาะ "คนที่ระแวงคนอื่น มักเป็นพวกวัวสันหลังหวะ ก็เลยกลัวคนอื่นจะรู้ว่าตัวเองทำผิดอะไรไว้บ้าง" "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น" "ก็ดี พวกเราจะได้อยู่ที่นี่อย่างสบายใจ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครลอบกัด" ดาวพูดใส่หน้าบุษบาก่อนจะเดินเลี่ยงไป บุษบามองตามอย่างโกรธแค้น ณัฐทำกิจกรรมต่างๆ อยู่ภายในบ้านเช่า เช่น ซักผ้าอ้อม ตากผ้า ล้างถ้วย กวาดบ้าน ขณะที่ฟ้ากำลังเลี้ยงลูก และแอบมองณัฐด้วยสายตาอ่อนโยน ชลบอกกับฟ้าว่าเขาเห็นใจณัฐที่พยายามทำดีแก้ตัวทุกอย่าง คิดว่าฟ้าน่าจะให้โอกาสณัฐบ้าง "ฉันไม่มีโอกาสให้เขาอีกแล้ว ตอนที่ฉันท้อง ไม่มีเขา ฉันก็อยู่ได้ เขาต่างหากล่ะที่ไม่เคยคิดจะรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำ แล้วคุณจะให้ฉันทนอยู่กับคนเห็นแก่ตัวอย่างเขาได้ยังไง" "ผมว่า" "อย่าพยายามพูดอะไรอีกเลย ไม่มีประโยชน์หรอก ระหว่างฉันกับเขามันเป็นความทรงจำที่เลวร้ายเกินกว่าที่ฉันจะลืมได้ง่ายๆ" ณัฐเดินเข้ามา "คุณเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ" "ใช่ ฉันเกลียดคุณ เราสองแม่ลูกไม่ต้องการให้คุณเข้ามาอยู่ในชีวิตของเราอีก กลับบ้านคุณซะ อย่าพยายามอีกเลย" "ถ้าคุณไม่เห็นแก่ผม ก็เห็นแก่ลูกของเราเถอะนะ ผมไม่อยากให้ลูกลำบาก" "ถ้าฉันอยู่ได้ เขาก็ต้องอยู่ได้เหมือนกัน ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าลูกโตขึ้น ฉันจะบอกว่าเขา คุณเป็นพ่อของเขา อย่างน้อยเลือดของคุณก็ได้ช่วยชีวิตเราสองคนเอาไว้" "ก็ได้ ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น ผมก็จะไป ไม่อยู่ขวางหูขวางตาคุณอีก" ณัฐหันหลังจากไปทั้งน้ำตา ฟ้ากอดลูกร้องไห้ ณัฐเก็บเสื้อผ้า ฟ้าอุ้มลูกมายืนมองทั้งน้ำตา แต่ก็พยายามสะกดกั้นความรู้สึกเอาไว้ ณัฐหันมามอง ฟ้าเมิน ณัฐมองลูกด้วยความอาลัย "ก่อนที่ผมจะไป ให้ผมอุ้มลูกหน่อยได้ไหม ถึงคุณไม่อยากให้ผมเป็นพ่อ แต่ผมก็รักลูกไม่น้อยไปกว่าคุณ" ณัฐเอื้อมมือไป ฟ้าเบี่ยงลูกหลบ "ความเป็นพ่อมันคงไม่ใช่แค่ทำให้เขาเกิดมา แล้วบอกว่าตัวเองมีสำนึกของความเป็นพ่อ" ณัฐเสียใจน้ำตาคลอ ขณะที่ฟ้าก็ร้องไห้เช่นกัน "ถ้าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันเลวร้ายเกินกว่าที่คุณจะให้อภัยได้ ผมก็จะไม่ร้องขอโอกาสอีก แต่อยากให้คุณรู้เอาไว้ว่าในช่วงที่ผ่านมา ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาไม่นานที่ผมได้อยู่กับคุณกับลูก แต่ผมก็จะจดจำไว้ในใจตลอดชีวิตของผม" ฟ้ายิ่งน้ำตาไหลพรั่งพรูเกือบจะใจอ่อน แต่เธอก็พยายามแข็งใจ "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย ผมก็ยินดี ถึงแม้ว่ามันไม่อาจจะลบล้างความผิดได้ แต่อย่างน้อยผมก็ได้ทำเพื่อลูก เพื่อคุณ" ณัฐมองลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดใจเดินออกไป ฟ้ามองตามด้วยความอาลัย เทิดแอบมาพบบุษบาที่หน้าบ้านก้อง บุษบาเดินออกมาอย่างระแวดระวัง พิมพาเดินมาเห็นเข้าพอดีก็หยุดชะงัก เทิดดึงมือบุษบาขึ้นมาหอมด้วยความคิดถึง บุษบาบอกว่าถ้าพรุ่งนี้ว่างจะแวะไปหา เทิดกลัวว่าถ้านนท์จำความได้ขึ้นมาบุษบาจะลำบาก บุษบาหนักใจ พิมพาได้ยินไม่ถนัด แต่เริ่มสงสัยในพฤติกรรมของบุษบา จึงไปหาก้องพูดเรื่องยาพิษที่ก้องกินเข้าไป บางทีอาจจะไม่ใช่พลที่เป็นคนทำ เพราะจันเคยบอกว่ามีคนตั้งใจจะฆ่าก้อง ก้องถามว่าไม่ใช่พลแล้วจะเป็นใคร พิมพากำลังจะบอก แต่บุษบาเดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ณัฐกลับมาบ้านด้วยอาการเศร้าหมอง ก้องถามถึงลูกเมียของณัฐที่บอกว่าจะไปรับมา ณัฐไม่ตอบ เดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบเหงา ดาวเดินมาที่วัด แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นราตรีเดินลงมาจากวัด ราตรีเดินมาพร้อมกับถาดถวายสังฆทานให้อดีตสามี เธอหน้ามืด เซจะเป็นลม ดาวเข้าไปประคองไว้ แต่พอเห็นพลเดินมาก็ขอตัวกลับก่อน ราตรีเดินตามดาวไป "หนูดาว น้าไม่เชื่อหรอกนะว่าลูกชายของน้าจะเลวทรามต่ำช้าถึงขนาดคิดฆ่าผู้มีพระคุณของตัวเองได้ หนูอาจจะคิดว่าน้าเป็นแม่ ลูกจะเป็นยังไงคนเป็นแม่ก็ต้องเข้าข้างลูกของตัวเอง แต่น้าอยากให้หนูลองมองลึกเข้าไปในใจของเขาดูบ้าง น้าไม่อยากให้คนที่เคยรู้สึกดีๆ ต่อกันต้องห่างเหินกันไปเพราะความเข้าใจผิด" ดาวน้ำตาคลอ "ดาวก็อยากจะคิดว่ามันเป็นแค่ความเข้าใจผิด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ดาวไม่กล้าไว้ใจเขา ดาวไม่อยากเป็นคนโง่อีกแล้ว ขอตัวนะจ๊ะ" ดาวเดินเลี่ยงไป พลมองตามอย่างเศร้าหมอง ราตรีมองหน้าพลด้วยความเห็นใจ บอกให้พลตามไปปรับความเข้าใจกับดาว แต่พลบอกว่าไม่มีประโยชน์ เพราะดาวปักใจเชื่อแล้วว่าเขาเป็นคนเลว ก้องพยายามฟื้นความจำของนนท์ ด้วยการเอารูปถ่ายเก่าๆ ให้ลูกดู ภาพแว่บเข้ามาในความทรงจำ นนท์มีท่าทางหวาดกลัว "แม่ถูกยิง แม่ถูกยิง" บุษบาเดินเข้ามา มองอย่างหวาดระแวง นนท์หันไปเห็นบุษบาก็ตกใจ พุ่งเข้าไปหาและบีบคออย่างแรง ณัฐวิ่งเข้ามาห้าม ปลอบว่ามีเขาอยู่ไม่มีใครฆ่านนท์ได้ นนท์ค่อยๆ คลายความกลัวลง บุษบามาหาเทิดเพราะกลัวว่าถ้านนท์จำได้ขึ้นมา นนท์ต้องบอกก้องแน่ๆ ว่าเธอเป็นคนยิงจัน เทิดบอกให้หาทางจัดการฆ่านนท์เสีย ข้าวในนาเริ่มเขียวชะอุ่ม คนงานกำลังช่วยกันใส่ปุ๋ย พลยืนมองผลงานของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ราตรีเดินเข้ามายืนข้างๆ บอกว่าสงสารลูกที่ต้องมาลำบาก แต่พลบอกว่าเขาไม่ได้เป็นพระเอกหมอลำแล้วจะงอมืองอเท้าอยู่ไม่ได้ ราตรีดีใจที่ลูกยอมรับความจริงได้ ฟ้าหยิบผ้าอ้อมในตะกร้า เห็นซองสีน้ำตาลวางอยู่ใกล้ๆ เธอหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นโฉนดที่ดิน ฟ้ารีบดึงโฉนดออกมาพร้อมกับจดหมายของณัฐ "นี่เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายในชีวิตผม ที่อยากมอบให้คุณกับลูก ถึงแม้มันอาจจะไถ่บาปให้ผมไม่ได้ แต่อย่างน้อยเมื่อลูกโตขึ้น เขาก็จะได้รู้ว่าพ่อรักเขามากแค่ไหน ที่สำคัญผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่า ในวันที่ผมจะสูญเสียคุณกับลูกไป คุณมีความหมายกับผมมาก แม้แต่ชีวิตผมก็ให้คุณได้ พอได้ชีวิตคุณกลับมา ผมรู้เลยว่าคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก และอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกัน" ฟ้าร้องไห้ออกมา และตัดสินใจได้ในนาทีนั้นว่าเธอต้องกลับไปหาณัฐ ณัฐยืนดูโปสเตอร์วงที่มีรูปฟ้าอยู่ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ก้องเดินผ่านมาเห็นเข้า บอกว่าถ้าฟ้ายังอยู่ ฟ้าคงเป็นกำลังสำคัญของวงได้ ณัฐยอมรับว่าเขาผิดเองที่ทำให้ฟ้าหนีไป พลยังเป็นลูกผู้ชายมากกว่าเขาเสียอีก ก้องบอกว่าอย่าพูดถึงคนเลวๆ อย่างนั้น ณัฐแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น บุษบาเดินออกมาบอกว่าพลเป็นคนเอายาพิษให้ก้องกิน ณัฐโกรธมากเดินไปหน้าบ้าน ดาวเห็นเข้าถามว่าณัฐจะไปหน ณัฐบอกว่าเขาจะไปฆ่าพล แล้วก็ขับรถออกไป ดาวร้อนใจ ขณะนั้นเอง ชลขับรถพาฟ้ามาพร้อมกับลูก ดาวดีใจที่ได้เจอฟ้าและหลาน เธอรีบบอกว่าณัฐจะไปฆ่าพล เธอจะต้องไปช่วย ณัฐขับรถมาจอดหน้าบ้านพล พลได้ยินเสียงรถ เดินออกมาดู ณัฐชกพลล้มคว่ำลงไป "แกฆ่าพ่อฉันทำไม" ณัฐกระชากคอเสื้อพลเข้ามาและต่อยพลล้มคว่ำลงไปอีก พลเอาแต่ปัดป้อง พยายามปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ฆ่าก้อง แต่ณัฐไม่ฟัง เวลาเดียวกันนั้น บุษบาถือถ้วยใส่ยาพิษมาหานนท์ นนท์ได้ยินเสียง หันมามองด้วยความหวาดระแวง บุษบาฝืนยิ้มให้ บอกให้นนท์ "ไม่ ไม่อยากเหมือนพ่อ" "อะไร" "พ่อกินน้ำ แล้วไม่สบาย ไม่อยากเหมือนพ่อ ไม่กิน ไม่กิน" "กินเข้าไปเถอะน่ะ อย่าเรื่องมาก" "ไม่กิน" "จะกิน ไม่กิน" บุษบาขู่ นนท์จะเดินหนี บุษบาบีบปากนนท์ จะเอาน้ำชากรอกปาก ต่างก็ยื้อกันไปมา นนท์ถูกผลักหัวไปชนกับขอบโต๊ะ ภาพในอดีตหวนเข้ามาในความทรงจำ ความจำทั้งหมดกลับมา นนท์มึงงงอยู่ สะบัดหัวไปมา เห็นภาพบุษบายิงจันตาย "นังบุษ มึงฆ่าแม่กู" "ไม่นะ นนท์ น้าไม่ได้ทำอะไรมัน มันตายเอง" "โกหก" ก้องได้ยินเสียงดังโครมครามเดินเข้ามายืนฟัง "มึงหักหลังกู คิดจะฆ่ากูได้ลงคอ" "ไม่จริง น้าเลี้ยงนนท์มาแต่เล็ก น้าจะฆ่านนท์ทำไม" "เพราะมึงอยากได้เงินคนเดียวไงล่ะ มึงให้คนจับดาวไปเรียกค่าไถ่ ให้แม่กูเอาเงินมาให้ แล้วมึงก็ตั้งใจจะฆ่ากู เพราะอยากได้เงินคนเดียว แต่คนที่เคราะห์ร้ายคือแม่ของกู อย่าอยู่เลยมึง มึงฆ่าแม่กู" นนท์วิ่งเข้าไปจับตัวบุษบา พยายามบีบคอ บุษบาพยายามดิ้นรนร้องขอความช่วยเหลือ เทิดวิ่งเข้ามา ชักปืนจะยิงนนท์ ก้องเข้าไปแย่งปืน นนท์อาศัยแรงแค้น และเรี่ยวแรงที่มากกว่าเข้าไปบีบคอบุษบา เอายาพิษกรอกปากบุษบาจนสำเร็จ เทิดและก้องแย่งปืนกันอยู่ ปืนลั่นขึ้น ลูกปืนเฉียดขาก้องล้มลง พิมพาและคูณวิ่งเข้ามา เทิดจะวิ่งหนี คูณเข้าไปขวาง ทั้งสองต่อสู้กัน ปืนลั่นเสียงดัง ร่างของเทิดทรุดฮวบลง จบตอนที่28