จริยธรรมนักการเมืองกับความรับผิดชอบต่อสังคม | คมชัดลึก

เมื่อวันก่อนเชื่อว่าประชาชนที่ดูข่าวโทรทัศน์ทั่วประเทศคงได้เห็นภาพสมาชิกพรรคการเมืองหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นดารานักแสดงสวมบทบาทบู๊นอกจอ ต่อหน้ากล้องบันทึกเทปโทรทัศน์และภาพนิ่งมากมาย ทั้งที่รู้ตัวว่ากำลังถูกจับจ้องมองเหตุใดนักการเมืองผู้นั้นยังกล้าลงมือลงไม้กับผู้ชายวัยกลางคนจนหัวร้างข้างแตก ไม่อยากนึกไปถึงว่าเพื่อสร้างกระแสให้ผู้คนนึกถึง ไม่ว่าจะด้านลบหรือด้านบวก เวลาพูดชื่อก็ขอให้ชาวบ้านนึกหน้าออกเป็นพอ ยามมีการเลือกตั้งสมัยหน้าอาจหยิบยกเอามาเป็นประเด็นหาเสียง

 คดีนี้ไม่ได้มีอะไรมากมายเลยดูเหมือนเจ้าตัวเองก็ตระหนักรู้ในความผิดของตัวเองด้วยซ้ำว่า เป็นการทำร้ายร่างกาย ซึ่งเป็นความผิดลหุโทษสามารถยอมความได้หรือเพียงแค่ปรับ 500 บาทเรื่องก็ยุติ

 แต่ผมอยากให้มองในมุมของจริยธรรมนักการเมือง ที่พึงมีความรับผิดชอบต่อสังคมให้มากกว่านี้ จะเป็นอย่างไรถ้าทุกคนในบ้านเมืองใช้ความรุนแรงยุติปัญหา แทนที่จะใช้การเจรจา อดทน อดกลั้น หากเห็นว่าการกระทำของผู้หนึ่งผู้ใดส่อไปในทางผิดกฎหมาย หรือละเมิดสิทธิส่วนบุคคลก็ใช้กระบวนการทางกฎหมายดำเนินการ หรือแม้แต่นักการเมืองเองก็ไม่ศรัทธาในตัวบทกฎหมายที่ตัวเองเป็นคนร่างมาเองกับมือ หรือคิดว่าเป็นนักการเมืองแล้วจะทำอะไรก็ได้ อยากจะชกหน้าใครก็ชก แล้วก็ไปเสียค่าปรับเรื่องก็จบ

 ผมไม่คาดหวังให้รัฐสภาหรือองค์กรที่ควบคุมดูแลจริยธรรมนักการเมือง เข้ามากำหนดกรอบอันพึงปฏิบัติของนักการเมืองหรอกครับ เพราะมีตัวอย่างให้เห็นมากมาย ถึงขนาดท้าตีท้าต่อยกันในสภา หรือว่ามีเรื่องมีราวขึ้นโรงขึ้นศาลอยู่บ่อยๆ ก็ยังปล่อยให้เดินเข้าสภาอย่างหน้าชื่นตาบานอยู่ทุกวันนี้ แต่อยากให้ประชาชนอย่างเราๆ นี่แหละครับ ช่วยกันยกมาตรฐานนักการเมือง ด้วยการคว่ำบาตรหรือปฏิเสธการดำรงอยู่ของพวกเขาเหล่านี้ คือ หากคิดว่าอยากจะทำอะไรก็ทำไป แต่พอเวลาเลือกตั้งเราก็ไม่เลือก ไม่รับ (เงิน) เชื่อว่าถ้าเป็นเช่นนี้ได้แล้วคนกลุ่มนี้ก็จะสูญหายไปจากแวดวงการเมือง

 เอ หรือว่าผมจะคิดผิด เพราะมีแต่เสือกับสิงห์เท่านั้นที่เดินเดี่ยว ไม่รวมฝูงเหมือนกับสปีชีส์อื่น !?!

มัธยัสถ์ อินมา
[email protected]