กรุงนิวเดลี ตอนจบ
โดย -ศ.ระพี สาคริก
ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว
พวกสถานทูตที่อินเดียนั้น เขาเป็นคนน่ารักมาก เพราะเหตุว่าเขารู้ดีว่าอยู่ในอินเดียแล้วโผล่ไปไหนไม่ได้ มันมีแต่ของสกปรกโสมมที่คอยจับจ้องจะกินเรา ตัวฉันเองก็ต้องหลีกหนีเอาตัวรอด คิดดูเอาเองละกันว่าฉันชอบถ่ายภาพ แต่แขกมักจะชอบให้คนอื่นมาถ่ายตัวเอง ฉันยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพองค์พระเจดีย์ ทีแรกเราก็ไม่เห็นหน้าคน แต่พอมองเข้าไปในกล้องอีกทีกลับกลายเป็นหน้าคนเต็มไปหมดที่โผล่ออกมาอวดโฉมให้เราถ่ายพวกเขา
ถึงวันศุกร์ที่พวกเราอาจไม่ต้องทำงาน นอกจากมีเวลาว่างแล้วเจ้าหน้าที่สถานทูตซึ่งมีอยู่หลายคนดังเช่น คุณปุ่น วงศ์สวัสดิ์ คุณวิบูลย์ รวมทั้งอีกคนหนึ่ง ซึ่งได้แก่ท่านผู้นี้เป็นบุตรของอาจารย์นิล เป็นครูสอนอยู่ในโรงเรียนสวนสุนันทา พอถึงวันนี้เราก็รอ รอไปเถอะไม่ช้าเจ้าหน้าที่สถานทูตก็เอารถมารับพวกเราไปเที่ยวเพื่อแก้ง่วงหรือแก้เหงาก็ได้ เพราะคำพูดดังกล่าวมันเป็นคำพูดพื้นบ้านของที่นั่นแน่ได้เห็นกับตาตัวเองว่า“กล้วยไม้”ที่นั่นขายดิบขายดีเหลือเกิน ฉันคิดว่าแม้เราไม่มีเมล็ดพันธุ์ไปเพาะ แต่ก็มีตลาดการค้า
ประเด็นนี้ฉันเห็นว่าค่อนข้างคล่องตัวมาก เพราะเราเป็นคนใจกว้างอยู่กับใครก็สามารถอยู่ได้ มีเจ้าหน้าที่อีกคนที่ชื่อว่าคุณสุนทร พอตกเย็นแกมักขับรถมารับพาไปเที่ยวตามที่ต่าง ๆ ซึ่งฉันก็ให้ข้อสังเกตดี ๆ กับคนเหล่านั้นเอาไปคิดค้าขายฉันไปอยู่ที่นั้นเป็นเวลา 3 เดือนเต็ม ฉันก็ให้เวลาเพียง 3 เดือนเหมือนกัน ก่อนเดินทางกลับฉันได้ประกาศจากสโมสรข้าราชการฝากไว้ว่า ที่นี่หมาราคาถูกมาก ควรจะซื้อกลับบ้านสักตัวหนึ่ง พอฉันประกาศลงหนังสือพิมพ์ เขาก็เอาหมาพันธุ์ครอกเกอร์ สเปเนียว์ร
หมาพันธุ์นี้มีอยู่ 2 สี สีดำเป็นมันเงาสีหนึ่ง ส่วนอีกสีหนึ่งสีทอง ฉันได้มาสองตัว ตัวละสี แต่แล้วก็เลือกเอาตัวเดียว แม้ว่าซื้อแล้วมันก็เป็นของเรา เป็นตายร้ายดีมันก็เป็นของเรา จึงขอเอาเข้ากรุงเทพโดยมีประกาศนียบัตรการเดินทางเอาไว้ด้วย
วันฉันเดินทางกลับเจออาจารย์สุรักษ์ ศิวลักษณ์ เดินทางมาจากอเมริกา พบกันที่ห้องพักผู้โดยสารพอเครื่องบินจะออกฉันแทบไม่เชื่อสายตา เพราะท่านอาจารย์สุรักษ์ท่านเป็นคนมีนิสัยชอบความเป็นธรรมอย่างสูง ๆ พอท่านเห็นฉันจึงวิ่งเข้าไปหาเจ้าหน้าที่สายการบินผู้คุมประตูผู้โดยสารแล้วบอกว่า “มีบุคคลสำคัญมาด้วยนะ” เพราะฉะนั้นกรุณาให้ท่านขึ้นเครื่องก่อนคนอื่น แล้วท่านอาจารย์สุรักษ์ก็มาจูงมือฉันขึ้นเครื่องบินก่อนคนอื่นจริง ๆ แสดงว่าท่านอาจารย์สุรักษ์มีความจริงใจจนลืมเรื่องอื่น
เหตุการณ์ครั้งนี้มันเกิดขึ้นเองขณะที่ฉันเตรียมตัวจะขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพแต่การขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพนั้นมันมีหลายเที่ยว ซึ่งฉันขออนุญาตเอามาเล่าสู่กันฟัง เพราะมันมีหลายเที่ยวนี่แหละ ส่วนเที่ยวที่ฉันบินนั้น ฉันนั่งอยู่ท้ายสุดขยับมานั่งอยู่ตอนต้นเครื่อง เรื่องราวต่าง ๆ ยังมีอีกมากมาย ซึ่งฉันขออนุญาตนำมาเล่าสู่กันฟังในตอนหลัง
****************************************