ฟาสต์ฟู้ดอาหารหรูโสมแดงอาหารขยะโสมขาว | คมชัดลึก

 เกาหลีเหนือเปิดร้าน ซัมแตซอง ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดแห่งแรกของประเทศในกรุงเปียงยางเมื่อกรกฎาคม เป็นร้านฟาสต์ฟู้ดที่ขายอาหารประเภทแฮมเบอร์เกอร์ วัฟเฟิล น้ำอัดลม และเบียร์สด แต่ด้วยราคาที่แพงเหลือหลาย ทำให้ผู้ที่สามารถเข้าไปใช้บริการได้มักจะเป็นคนร่ำรวย หรือชาวต่างชาติเสียเป็นส่วนใหญ่

 ส่วนที่เกาหลีใต้นั้น แนวโน้มรสนิยมการกินอาหารของคนที่นี่กลับหวนไปหาตำรับอาหารดั้งเดิม นั่นคือ ข้าว กิมจิ และซุปเต้าเจี้ยว

 "กินอย่างไพร่ รู้สึกอย่างราชา" คำพูดนี้สะท้อนความนิยมของชาวโสมขาวที่เริ่มหันกลับไปนิยมกินอาหารเกาหลีดั้งเดิมที่เต็มไปด้วยผัก และแคลอรีน้อย

 ในขณะที่ร้านฟาสต์ฟู้ดของเกาหลีใต้ที่มีพนักงานราว 3-6 คน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่หางานนอกเวลาทำ จะได้เงินราว 4 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง แต่พนักงานร้านฟาสต์ฟู้ดของเกาหลีเหนือมีมากถึง 15 คน แถมยังได้รับการฝึกฝนจากบริษัทร่วมทุนของซัมแตซอง ซึ่งเป็นร้านอาหารวัฟเฟิลจากสิงคโปร์ยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งสอนเรื่องการเตรียมเฟรนช์ฟราย และการทำแฮมเบอร์เกอร์อีกด้วย

 แต่ถึงจะขายแฮมเบอร์เกอร์ คำเรียกขานอาหารชื่อดังกลับถูกเลี่ยงใช้อย่างระมัดระวังในประเทศคอมมิวนิสต์แห่งนี้ ซึ่งมักจะวิพากษ์วิจารณ์พฤติกรรมแบบอเมริกัน และปกป้องประชาชนจากอิทธิพลของการล่าอาณานิคมจากตะวันตก

 โดยชื่อที่ซัมแตซองเลือกใช้มาเรียกแฮมเบอร์เกอร์คือ "ขนมปังกับเนื้อบด"

 ตรงกันข้ามกับที่โซล ซึ่งภาษาอังกฤษกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ลูกค้าเดินเข้าไปที่ร้านกาแฟชื่อดังของสหรัฐจะต้องมีความรู้ศัพท์ภาษาอังกฤษเกี่ยวกับกาแฟ 42 ชนิด คำศัพท์เกี่ยวกับนมอีก 5 คำ และอีก 16 คำสำหรับอธิบายรสชาติที่ต้องการ

 นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างราคาแฮมเบอเกอร์กับรายได้ของผู้คนในสองประเทศยังแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงแม้จะได้ชื่อว่าเหมือนกันแทบทุกอย่างตั้งแต่ภาษา วัฒนธรรม และอาหารการกิน

 ในเกาหลีใต้ แค่ค่าแรงขั้นต่ำเพียงไม่ถึงชั่วโมงก็สามารถสั่งแฮมเบอร์เกอร์ของฟาสต์ฟู้ดดังข้ามชาติจากสหรัฐได้แล้ว แต่ถ้าหากชาวโสมแดงจะเข้าไปกินแซนด์วิชเนื้อบดสักชิ้นของร้านฟาสต์ฟู้ดในกรุงเปียงยาง พวกเขาจะต้องเสียเงินราว 1.7 ดอลลาร์สหรัฐ (ราว 60 บาท) ต่อ 1 ชิ้น ซึ่งนั่นเป็นจำนวนเงินมากกว่าครึ่งหนึ่งของค่าแรงประจำวันของชาวเกาหลีเหนือทั่วไปเลยทีเดียว

 ทำให้ในเปียงยาง มีเพียงคนมีฐานะดีเท่านั้นที่จะกินอาหารขยะได้

 ทั้งนี้ เกาหลีเหนือต้องขออาหารจากต่างชาติมาเลี้ยงประชาชน 24 ล้านคนที่อดอยากของตัวเองมานับตั้งแต่เกิดหายนภัยทางธรรมชาติครั้งใหญ่ ตามมาด้วยการบริหารจัดการเศรษฐกิจที่ผิดพลาด และเกษตรกรรมที่ไม่ได้ผลในยุค 90

 แต่ที่เกาหลีใต้นั้นตรงกันข้ามชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ ชาวโสมขาวมีอาหารมากมายหลายประเภท และหลายชาติให้เลือกกิน จนทำให้อาหารฟาสต์ฟู้ดอย่างแฮมเบอร์เกอร์นั้นกลายเป็นทางเลือกที่คนจะเข้าก็เมื่อต้องการอาหารที่รวดเร็ว และราคาถูกเท่านั้น