เรื่องเล่าจากสนามหลวง "ตรงนี้ใช่มั้ยที่ใกล้พระองค์มากที่สุด" | คมชัดลึก

    หญิงสูงวัยหันไปถามเจ้าหน้าที่สำนักพระราชวังขณะยืนอยู่หน้าประตูวิมานเทเวศร์ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนที่จะค่อยๆย่อตัวลงอย่างช้าๆ นั่งพับเพียบ พนมมือขึ้นกลางอก พร้อมกับพวงมาลัยดาวเรือง แล้วบรรจงกราบลงตรงพื้น ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะประคองให้ลุกขึ้นยืน

    ตรงนี้เป็นอีกบริเวณที่ประชาชนหลายคนหยุดถ่ายภาพและกราบไหว้ เนื่องจากสามารถมองเห็นพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทได้อย่างชัดเจน แม้จะไม่ได้เข้าไปในพระบรมมหาราชวัง ทำให้นางสาวจรูญศรี ทวีสิน หญิงอายุ 62 ปี ตัดสินใจที่จะกราบพ่อหลวงที่เธอรักและเคารพบูชา บนพื้นอิฐตรงประตูวังแห่งนี้

    "จรูญศรี" ป่วยเป็นโรคกระดูกทับเส้นประสาท ทำให้ไม่สามารถเดินหรือนั่งได้สะดวกเหมือนคนปกติทั่วไป ต้องทำกายภาพที่โรงพยาบาล 3 วันต่อสัปดาห์ ทั้งพ่อ แม่ และพี่ชาย 2 คนได้จากโลกนี้ไปหมด ทิ้งให้เธอต้องอยู่บ้านที่เขตพระโขนงกับพี่เลี้ยงเพียง 2 คน เธอต้องทนทุกข์เมื่อพี่ชายคนรองซึ่งเป็นญาติคนสุดท้ายในชีวิตของเธอได้จากเธอไปเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม และข่าวการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ได้ตอกย้ำความเศร้าให้ทวีมากขึ้นไปอีก
    “ชีวิตของฉันตอนนี้มันว้าเหว่ยิ่งนัก ญาติก็ไม่เหลือ พอรู้ว่าพระองค์จากไปอีก มันร้องไห้จนไม่รู้จะร้องอย่างไรแล้ว” เธอกล่าวพร้อมน้ำตาที่รินไหล

    เธอนั่งสวดมนต์ให้พระองค์ทุกวัน ใจจริงเธออยากมากราบลาพระองค์ตั้งแต่วันแรกที่ทราบข่าว แต่ไม่สามารถมาเองได้เนื่องจากอาการป่วย การนั่งวีลแชร์ก็เสี่ยงอันตรายเพราะพื้นเป็นอิฐบล๊อคที่ขรุขระ หากได้รับการกระทบกระเทือนอาจส่งผลต่อชีวิต ส่วนพี่เลี้ยงนั้นไม่สามารถพามาได้ เธอพยายามติดต่อจ้างคนที่โรงพยาบาลให้ช่วยพาเธอมาโดยยอมจ่ายหลายพันบาทแต่ก็ไม่มีใครสะดวก จนในที่สุดเธอก็ได้ตื้อนายฐาปนันต์ เพื่อนผู้ยอมพาเธอมาถึงพระบรมมหาราชวัง โดยจอดรถแถวราชนาวีสโมสรแล้วพยุงเดินมายังบริเวณประตูวิมานเทเวศร์ ซึ่งเป็นจุดที่ใกล้ที่สุด
    “ฉันไม่ขออะไรมาก ขอแค่ได้มาซักครั้ง ได้อยู่ให้ใกล้มากที่สุด สวดมนต์ให้พระองค์ กราบลาพระองค์ครั้งสุดท้าย แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว”

    นางสาวจรูญศรีกล่าวขณะยืนตรงข้ามประตูวิมานเทเวศร์ สายลมพัดผ่านจนน้ำตาที่ไหลแห้งเหือดไป เธอมองตรงไปยังพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทด้วยกิริยาที่สงบนิ่งเป็นเวลาหลายนาที โดยไม่คิดแม้แต่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพหรือขอให้เพื่อนของเธอบันทึกภาพเธอให้เลย ก่อนที่เพื่อนของเธอจะค่อยๆพยุงมือเธอเดินออกไปจนลับสายตา
    ภาพ : ชาลินี ถิระศุภะ (Chalinee Thirasupa)