ธ เสด็จสู่สวรรคาลัย
กลอนส่งเสด็จในหลวงสวรรคต
พระเสด็จดับขันธ์...
แผ่นดินแผ่นฟ้ามืด ดับตะวัน
ปางพระเสด็จดับขันธ์ นิราศแล้ว
สามโลกวิโยค กัน- แสงโศก
โอ้ พระทูนกระหม่อมแก้ว. ยะเยียบน้ำตาหนาว
หนาวเหน็บตระหนกพระธรณี
ปฐพีสะทกหาว
โอ้ว่าประชาอุระระร้าว
พระเสด็จ ณ แดนใด
น้ำตาดอกไม้ร่วง
พิลาปร่ำระงมไพร
ปานใจ จะขาดใจ...
จะขาดแล้ว อยู่รอนรอน...
โอ้ว่า พระทูนกระหม่อมแก้ว
นิราศแล้วจากแท่นบรรจถรณ์
ร่มฟ้าประชาชาติ..ราษฎร
มหิธรธำรง พระทศธรรม
พลังแห่งแผ่นดิน..เสด็จแล้ว
พญาโศกโศกแว่ววิเวกย่ำ
ฟ้าจะมืด ดินจะหม่น ก่นระกำ
ยะเยียบย้ำ ร่ำร้าว...หนาวน้ำตา
(เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์)
-----------------------
ท่าวกราบศิระกราน ใต้ฝุ่นธุลีสวรรคาลัย
ฝนพรำแต่เมื่อคืน
ฟ้าสะอื้นแต่เมื่อวาน
แหงนดูคัคนานต์
ก็เหว่ว้าอุษาสมัย
แดดจางตะวันจม
ในอารมณ์โลกห่มไห้
ลมผ่านสะท้านใจ
ดังเปล่าไร้รำพายพลัง
นกกามิร่าเริง
ในเพิงไม้ว่ายเวิ้งหวัง
สะทกเฝ้าสะเทือนฟัง
บางข่าวฟ้าบางข่าวดิน
เพียงไข้จนบ่ายค่ำ
ฟ้ายังร่ำฝนยังริน
ชั่วยามแห่งย้ำยิน
‘สิ้นแล้วโพธิสมภาร’
...เงียบนิ่งมิติงไหว
น้ำตาไหลอยู่ร้าวราน
ท่าวกราบศิระกราน
ใต้ฝุ่นธุลีสวรรคาลัย
(ศิวกานท์ ปทุมสูติ)
--------------------
เกินคำเอ่ยออกได้
เหมือนหัวใจแหลกสลาย
กลืนทุกข์เก็บในกาย
เทิดไท้โดยทำความดี
ทางเดียวที่ดับทุกข์
คือมั่นบุกเบิกวิถี
แก้ทุกข์ประชามี
เงาพระองค์ทรงชี้ทาง
เทิดราชและราษฎร์เทิด
พละเกิดด้วยสรรค์สร้าง
เศรษฐศาสตร์ ธ ทรงวาง
ไว้คือฤทธิ์มหิทธิผล
แปรโศกให้เป็นเสริม
ขยายเพิ่มพลังชน
ตามรอยบาทยุคล
พัฒนาประชาไทย
มรรคา ธ เดินนำ
ฝังจิตจำก้าวต่อไป
จงรักมวลคนไทย
จงปักใจทำความดี
(ทองแถม นาถจำนง)