ส.ส.กับกฎหมายงบประมาณ | คมชัดลึก

           เป็นที่รู้กันว่าการร่างรัฐธรรมนูญในภาวะหลัง 22 พฤษภาคม 2557 นั้น มีฐานความคิด และฐานความเชื่อหลักอยู่ที่ความไม่ไว้ใจนักการเมือง เนื่องจากมองว่านักการเมืองนั้น มักจะฉวยโอกาสทำทุกอย่างเพื่อคะแนนเสียง และหาโอกาสเข้ามาสู่อำนาจเพื่อกอบโกย

           ดังนั้น จึงมีการบัญญัติหลายเรื่องไว้เพื่อควบคุมนนักการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการควบคุมการใช้อำนาจ หรือการตรวจสอบการใช้อำนาจ เช่นล่าสุดที่พิจารณาเรื่องอำนาจหน้าที่ของ ส.ส. ในการพิจารณากฎหมาย โดยเฉพาะ ร่าง พ.ร.บ.งบประมาณรายจ่ายประจำปี

           แต่เดิมนั้น ว่ากันว่า ส.ส.บางคนไม่ยอมเป็นรัฐมนตรี แต่จะจองเก้าอี้กรรมาธิการพิจารณาร่าง พ.ร.บ.งบประมาณรายจ่ายประจำปี ในทุกปีและทุกสมัยที่ได้เป็น ส.ส. เพราะมีโอกาสที่จะแปรญัตติงบประมาณเพื่อเข้าพื้นที่ของตัวเอง

           ยังมีเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าอีกด้วยว่าเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของกรรมาธิการงบประมาณฯ ที่หากใครมาเป็นกรรมาธิการจะมีโควตางบประมาณที่จัดให้ในพื้นที่อีกด้วย ทำให้หลายครั้งงบประมาณที่ออกมาไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง และไปลงในพื้นที่ที่ไม่มีความจำเป็น

           ล่าสุดกรรมการร่างรัฐธรรมนูญจึงมีไอเดียกับเรื่องการพิจารณางบประมาณ พวกเขาตั้งกรอบคิดว่าจะทำอย่างไรให้การแปรญัตติเกิดประโยชน์สูงสุด โปร่งใส คุ้มค่า ไม่ให้แปรญัตติเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน พวกพ้อง หรือเพื่อสร้างความนิยมทางการเมือง

           โดยกำหนดเนื้อหาห้ามไม่ให้ ส.ส.แปรญัตติเพิ่มงบประมาณค่าใช้จ่าย การจะแปรญัตติทำได้เพียงแค่ปรับลดงบประมาณเท่านั้น นอกจากนี้ยังกำหนดห้ามมิให้ปรับลดงบประมาณใน 3 ประเภทคือ 1.เงินสำหรับจ่ายเงินกู้ 2.เงินสำหรับจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้ และ 3.เงินกำหนดจ่ายตามกฎหมาย

           ทั้งนี้ ยังกำหนดด้วยว่า ส.ส.ต้องไม่มีส่วนหรือการกระทำใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์จากการแปรญัตติงบประมาณแผ่นดิน เพื่อป้องกันไม่ให้ใช้งบประมาณแผ่นดินไปในทางผลประโยชน์ทับซ้อน หากพบก็ให้ส่งเรื่องให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณา ซึ่งหากวินิจฉัยว่ากระทำจริง ก็ให้เรื่องที่พิจารณากันอยู่ในสภาดังกล่าวตกไป และให้ ส.ส.คนนั้น พ้นจากตำแหน่งทันที และถูกตัดสิทธิการสมัครรับเลือกตั้งตลอดชีวิต

           ซึ่งถือเป็นโทษที่หนัก เพราะเท่ากับเป็นการประหารชีวิตทางการเมือง

           แต่น่าสนใจว่าการกำหนดเช่นนี้เป็นการกำหนดที่ถูกต้องทั้งหมดจริงหรือไม่ เพราะเอาเข้าจริงหลักการของการที่ให้สภาผู้แทนราษฎรพิจารณาว่า พ.ร.บ.งบประมาณรายจ่ายประจำปีนั้นเป็นการให้รัฐสภาถ่วงดุลอำนาจกับฝ่ายบริหาร และการมองว่าสภาผู้แทนราษฎรนั้นเป็นตัวแทนของปวงชนผ่านการเลือกตั้งนั่นเอง

           ดังนั้น เรื่องราวจึงน่าจะที่สิ้นสุดที่รัฐสภา เพราะหากกรรมาธิการแปรญัตติไม่ถูกต้องก็ไม่ได้หมายความว่าความเห็นของกรรมาธิการคนนั้น หรือทั้งคณะกรรมาธิการจะถูกยอมรับโดยสภา ซึ่งหากทั้งสภาผ่านร่าง พ.ร.บ. หรือ มาตราใด ก็แปลว่าพวกเขายอมรับได้กับการแปรญััตติเช่นว่า

           อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมาก็พอพิสูจนฺ์ให้เห็นว่าคนที่อ้างตัวเป็นตัวแทนของปวงชนทำเรื่องบิดเบี้ยวไว้เพียงใดบ้าง

           ทั้งหมดนี้จึงต้องชั่งน้ำหนักให้ดีีระหว่างการควบคุมการใช้อำนาจเนื่องจากความไม่ไว้วางใจ และการคงหลักการตัวแทนของปวงชนให้ดี หากหาจุดสมดุลได้ระบบการเงินการงบประมาณของประเทศจะจัดทำได้อย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ