ผมไม่รอดไม่รู้ท่านจะรอดหรือเปล่า | คมชัดลึก

 

                      ท่านผู้อ่านคิดเหมือนผมหรือไม่ ว่าเวลานี้เมื่อเราได้ทีมเศรษฐกิจใหม่ แต่ว่าบริบทของเศรษฐกิจโลก และเศรษฐกิจไทยยังต้องเผชิญกับความผันผวนมากยิ่งขึ้นไปอีก เราได้เห็นว่าดัชนีตลาดหลักทรัพย์ลดต่ำลงมาทั่วหน้า โดยเฉพาะตลาดหุ้นของจีน แต่พอตั้งสติกันได้ ไม่ตกอกตกใจแบบไก่ตื่นประทัดแล้ว เริ่มรับฟังข้อมูลแบบมีสติ เฉพาะอย่างยิ่งการสื่อสารของท่านรองนายกรัฐมนตรี ในงานของ 3 องค์กรภาคเอกชน คือ สภาหอการค้าไทย สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย และสมาคมธนาคารไทย ที่รองนายกรัฐมนตรีมาชี้แจงนโยบายกับภาคเอกชนเพื่อจะบอกให้ชัดๆ ว่ารัฐบาลเป็นมิตรกับภาคธุรกิจ มีความต้องการช่วยสนับสนุนผลักดันธุรกิจเอกชนให้เป็นหลักหรือเป็นแนวหน้าในเรื่องการค้าการขายกับตลาดโลก

 

                      เรื่องที่มีการสรุปที่สำคัญบางส่วน เช่น เศรษฐกิจไทยไม่ได้วิกฤติ แต่ขณะนี้เป็นแบบถดถอย ขาดพลัง เกิดจากรายได้เกษตรกรตกต่ำ เศรษฐกิจโลกซบเซา การค้าลดลง ไม่เหมือนเดิม ดังนั้น เอสเอ็มอีจึงขายของไม่ได้ ธนาคารเข้มงวด ไม่ปล่อยกู้ง่ายๆ ดูแล้วดูอีก จนแน่นอนก่อน ประชาชนที่พอจะมีอำนาจการซื้อก็ชะลอการใช้จ่าย ส่วนที่มีรายได้น้อยถึงอยากจะใช้จ่ายแต่ก็ไม่มีรายได้มากพอ เหลือพอจะมาจ่าย พร้อมๆ ไปกับปัญหาขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศเราก็มีปัญหาว่ามันมีไม่มากพอจะไปแข่งกับใครเขาได้ในเวลานี้ ซึ่งในประเด็นนี้ก็ต้องมีการปรับโครงสร้างกันเลย

 

                      เรื่องต่อมาที่ต้องเร่งทำคือ ภารกิจเร่งด่วน ถึงด่วนมากในการช่วยผู้มีรายได้น้อย เกษตรกร ผู้ประกอบการรายเล็ก รายกลาง หรือ เอสเอ็มอี โดยการใส่เม็ดเงินเข้าไปที่กองทุนหมู่บ้าน จะมีการใส่เงินเข้าไปที่โครงการขนาดเล็กในพื้นที่เพื่อให้ช่องว่างระหว่างที่เศรษฐกิจกำลังเติบโตและเป็นไปแบบช้าๆ ขณะเดียวกันกับที่ทุกฝ่ายต่างรอโครงการขนาดใหญ่ที่กำลังจะดำเนินโครงการจริงๆ ถ้ามีการจัดซื้อจัดจ้าง การกระตุ้นการใช้จ่ายภาครัฐก็จะไปสู่เป้าหมายเพื่อบรรเทาและกระตุ้นให้เศรษฐกิจฐานรากเศรษฐกิจชุมชนหมุนเวียนอีกครั้งและหวังกันมากว่าจะจุดให้เศรษฐกิจติดและเดินหน้าอีกครั้ง

 

                      จุดนี้ที่ผมเห็นว่ามันเหมือนกับการรดน้ำต้นไม้ในยามที่เรามีน้ำจำกัด อากาศร้อนแห้งแล้ง มีลมพัดมาเป็นระยะๆ นำพาเอาความชื้นตามเป็นด้วย ถ้าเป็นอย่างนี้เราก็เลือกไม่ได้ที่ต้องเอาน้ำไปรดที่ราก ที่โคนต้น ไม่ใช่ไปรดน้ำที่ยอดไม้ แล้วคาดหวังว่าน้ำจะค่อยๆ ไหลลงมารถต้นไม้ กิ่งก้านใบอย่างทั่วถึง เป็นธรรมซึ่งมันจะเป็นไปได้ยาก ถึงยากมาก

 

                      ท้ายที่สุดแต่ยังไม่สุดท้ายแม้เศรษฐกิจไทยจะยังมีพื้นฐานดี แต่ในความเป็นจริงเวลานี้ยังคงมีสิ่งที่ต้องแก้ไขและยังมีสิ่งที่ต้องสร้างใหม่ เช่น เรื่องของการลงทุนขนาดใหญ่ให้ประเทศและเศรษฐกิจไทยมีโครงสร้างพื้นฐานที่ทัดเทียม พร้อมแข่งกับประเทศอื่นๆ

 

                      “เพราะการบริหารประเทศช่วงนี้ไม่ใช่ของง่าย สภาวะเช่นนี้ ต้องอดทน และอย่าปล่อยให้เวลาสูญเสียไป มีอะไรที่รัฐบาลจะช่วยได้ขอให้บอกมา จุดนี้เป็นจุดพลิกผันของประเทศ ถ้าทำได้ดีจะไปได้ดีแน่นอน แต่ถ้าทำไม่ดีก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ผมไม่รอดก็ไม่รู้พวกท่านจะรอดหรือเปล่า ขอให้ช่วยกัน” ประโยคสุดท้ายชัดเจนมากเพราะมันไม่แบ่งเขาแบ่งเรา ไม่มีการชี้นิ้วสั่งการ แต่มันคือภาวะความอยู่รอดที่ต้องร่วมด้วยช่วยกันในเรือลำเดียวกันที่เรียกว่าประเทศไทย

 

 

 

 

---------------------

 

(สวัสดีเศรษฐกิจ : ผมไม่รอดไม่รู้ท่านจะรอดหรือเปล่า : โดย...สุรพล โอภาสเสถียร)