เมื่อเสรีภาพการชุมนุมถูกจำกัด | คมชัดลึก

               เดินหน้าไปเรื่อยๆ แต่ไม่คืบหน้ารวดเร็วอย่างที่คิดมากนัก คาดว่าสุดท้ายคณะกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญน่าจะใช้เต็มเวลาตามที่รัฐบาลขยายให้ใหม่

               โดยขณะนี้ยังอยู่ในหมวดสิทธิหน้าที่ของพลเมือง แม้ว่าจะไม่เป็นที่จับตามาก เพราะ เรื่องจะไม่ร้อนแรง เช่นเดียวกับหมวดการเมือง ที่มีเรื่องต้องตัดสินใจและกระทบมากมาย เช่น เรื่องของที่มานายกรัฐมนตรีว่าจะยังยืนยันให้คนนอกเป็นได้หรือไม่ เรื่องระบบเลือกตั้งที่ทำท่าจะปรับสัดส่วนระหว่าง ส.ส.แบ่งเขต และ ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ให้คล้ายกับรัฐธรรมนูญฉบับที่ผ่านๆ มา พร้อมทั้งแขวนระบบโอเพ่นลิสต์ ไว้จนกว่าบ้านเราจะมีการใช้เครื่องลงคะแนนแบบอิเล็กทรอนิกส์ หรือที่มาและอำนาจ ส.ว. ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องร้อนแรง และถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง

               อย่างไรก็ตาม ในหมวดที่กำลังพิจารณาอยู่นี้ก็ใช่ว่าจะไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหน้าที่และสิทธิที่ประชาชนจะต้องทำ รวมไปถึงการจำกัดสิทธิต่างๆ ที่จะมีขึ้นในอนาคต

               เช่นล่าสุดที่มีการเปลี่ยนแปลงมาตรา 53 เรื่อง เสรีภาพในการชุมนุม โดยข้อความเดิมระบุว่า...

               “พลเมืองย่อมมีเสรีภาพในการชุมนุมโดยสงบและปราศจากอาวุธ”

               “การจำกัดเสรีภาพตามวรรคหนึ่งจะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะในกรณีการชุมนุมในที่สาธารณะและเพียงเท่าที่จำเป็น เพื่อประโยชน์ในการรักษาความมั่นคงของรัฐ ความปลอดภัยสาธารณะ ความสงบเงียบหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ความปลอดภัยด้านการสาธารณสุขหรือการคุ้มครองสิทธิหรือเสรีภาพของบุคคลอื่น”

               โดยได้แก้ไขในวรรคสอง ตัดคำว่า “ในที่” ออก ซึ่งจะทำให้มีความหมายว่า การชุมนุมทุกที่ถือเป็นการชุมนุมสาธารณะ ไม่จำกัดเฉพาะจะต้องชุมนุมในพื้นที่สาธารณะ หากแต่เป็นพื้นที่เอกชน หรือพื้นที่ส่วนบุคคลก็ถือเป็นการชุมนุมในที่สาธารณะทั้งสิ้น

               ทั้งนี้ การแก้ร่างรัฐธรรมนูญในครั้งนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับ พ.ร.บ.ชุมนุมในที่สาธารณะ ซึ่งจะทำให้กฎหมายฉบับดังกล่าวมีผลที่จะเข้าไปควบคุมการชุมนุมสาธารณะในทุกรูปแบบ ไม่เว้นแม้แต่ที่ส่วนบุคคลก็ตาม

               ซึ่งเรื่องนี้หากมองในมุมของรัฐย่อมเข้าใจได้ไม่ยาก เพราะที่ผ่านมาปัญหาการชุมนุมถือเป็นปัญหาใหญ่ของประเทศเรามาตลอด 10 ปี ดังนั้นจึงต้องมีกฎหมายเฉพาะเพื่อเข้าไปควบคุม และหากเป็นการชุมนุมที่มีความเสี่ยง รัฐก็ควรที่จะเข้าไปจำกัดได้ แม้ว่าการชุมนุมนั้นจะจัดในที่ของตัวเองก็ตาม

               อย่างไรก็ตาม ต้องเข้าใจด้วยว่า พ.ร.บ.ชุมนุมสาธารณะนี้กระทบกับสิทธิขั้นพื้นฐานในการชุมนุม เพราะมีข้อจำกัดมากมาย เช่น หากจะจัดชุมนุมต้องไปแจ้งรัฐเพื่อให้อนุญาต และต้องมีการกระทำที่จำกัดพอสมควร ดังนั้นเมื่อแก้ไขเช่นนี้ แม้แต่การชุมนุมในบ้านตัวเองก็มีความเป็นไปได้ที่จะต้องแจ้งต่อเจ้าหน้าที่รัฐ

               เมื่อต้องแจ้งและขออนุญาตอย่างนี้จะเรียกว่าเป็นสิทธิและเสรีภาพได้อย่างไร....?

               มีคำกล่าวที่ว่า สิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญจะสิ้นความหมายทันทีเมื่อมีคำที่ตามมาว่า “เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะ”...!!!