ผลกระทบจากการถูกขังเดี่ยว43ปี | คมชัดลึก

 

          อัลเบิร์ต วูดฟอกซ์ เป็นเจ้าของสถิตินักโทษชายแห่งแดนอเมริกันชน ที่ถูกขังเดี่ยวยาวนานสุดในประวัติศาสตร์ 43 ปี นับจากถูกจองจำมาตั้งแต่ 18 เมษายน 2515 จากเหตุจลาจลในเรือนจำเมืองอังโกลา รัฐลุยเซียนาขณะติดคุกข้อหาปล้น เหตุจลาจลครั้งนั้นทำให้ผู้คุมคนหนึ่งเสียชีวิต และนายวูดฟอกซ์ตกเป็นผู้ต้องหาฆาตกรรม ร่วมกับเพื่อนอีก 2 คน ที่ต่อมานักโทษ 3 คนนี้ เป็นที่รู้จักในชื่อ "อังโกลา ทรี"

 

          ขณะเริ่มมีความหวังว่า นายวูดฟอกซ์จะได้รับการปล่อยตัวในเร็ววันนี้ หลังจากศาลกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ให้ปล่อยตัวนักโทษคนนี้อย่างไม่มีเงื่้อนไข เพราะอันที่จริงนายวูดฟอกซ์ไม่เคยถูกศาลตัดสินมีความผิดชัดเจนในคดีฆาตกรรม เพราะหลักฐานไม่ชัด และศาลยกฟ้องมาแล้ว 2 ครั้ง แต่ทางการรัฐลุยเซียนาก็พยายามอุทธรณ์เรื่อยมา

 

          การถูกจองจำแบบโดดเดี่ยว 43 ปี เป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน จนเกิดคำถามว่า หากนายวูดฟอกซ์ได้ออกมายังโลกภายนอกอีกครั้ง ในวัย 68 ปีแล้ว จะเป็นเช่นไร

 

          นายปีเตอร์ ชาฟ สมิธ นักวิจัยสถาบันสิทธิมนุษยชนในกรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก กล่าวว่า ประเด็นนี้เป็นหัวข้อถกเถียงมานานแล้วนับตั้งแต่ครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ผลการศึกษาจำนวนหนึ่งไม่พบว่าการขังเดี่ยวนักโทษเป็นเวลายาวนานมีผลกระทบทางลบมากนัก แต่มีผลศึกษาจำนวนมากกว่าที่สรุปว่า เป็นอันตรายต่อร่างกายและจิตใจ

 

          ชาฟ สมิธ ซึ่งเขียนรีวิวผลการศึกษาว่าด้วยผลกระทบการขังเดี่ยว ในวารสารอาชญากรรมและกระบวนการยุติธรรม เมื่อปี 2549 บอกเว็บไซต์ Live Science ว่า ประเด็นปัญหาหลักที่มากับการถูกขังเดี่ยว คือ การขาดการติดต่อทางสังคม

 

          โดยมากนักโทษถูกขังในห้องขังเล็กๆ เป็นเวลา 23 ชั่วโมงต่อวัน (วูดฟอกซ์อยู่ในห้องขังขนาด 6x9 ฟุต) มีการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นๆ น้อยมาก คงมีแต่ผู้คุมที่ตามประกบเวลาออกนอกห้องขังไปออกกำลังกายหรืออาบน้ำ

 

          การขาดการกระตุ้นทางสังคม โยงใยกับผลข้างเคียงที่เกิดกับนักโทษถูกขังเดี่ยว บางคนแสดงอาการโกรธ เกลียดชัง รู้สึกขมขื่น เบื่อหน่าย เครียด สูญเสียการรับรู้สภาพความเป็นจริง มีความคิดฆ่าตัวตาย มีปัญหาในการนอน สับสน ขาดสมาธิ ซึมเศร้าและจิตหลอน

 

          ส่วนคำถามที่ว่า เหตุใดการขาดปฏิสัมพันธ์ทางสังคมจึงนำไปสู่ผลกระทบทางลบมากมาย นายฮูดะ อาคิล นักประสาทวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิชิแกน เคยเสนอทฤษฎีหนึ่งที่ว่า การปฏิสัมพันธ์ทางสังคมอาจกระตุ้นปัจจัยด้านการเติบโตของเซลล์ในสมอง และสมองคนเราต้องการการปฏิสัมพันธ์เชิงบวกเพื่อสุขภาพที่ดี

 

          การขังเดี่ยวไม่ได้ก่อปัญหาต่อสภาพจิตอย่างเดียว ผลการศึกษามากมายยังเชื่อมโยงกับอาการทางร่างกาย เช่น ปวดศีรษะเรื้อรัง อัตราการเต้นของหัวใจไม่สม่ำเสมอ ไวต่อแสงและสิ่งเร้าจากเสียงผิดปกติ ปวดกล้ามเนื้อ น้ำหนักลด มีปัญหาการย่อยอาหาร วิงเวียนศีรษะ และไม่อยากอาหาร

 

          ยังยากจะคาดการณ์ได้ว่า อาการเหล่านี้จะรุมเร้านายวูดฟอกซ์ด้วยหรือไม่ หากได้รับอิสรภาพจริง

 

          เพื่อนนักโทษ 2 คนของเขา ได้รับอิสรภาพไปก่อนแล้ว คนหนึ่งเสียชีวิตไม่นานหลังปล่อยตัวในปี 2556 อีกคนคือ รอเบิร์ต คิง ได้รับอิสรภาพเมื่อปี 2544 และหันมาเป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิของนักโทษที่ถูกขังเดี่ยว

 

          เมื่อปีที่แล้ว หรือ 13 ปีหลังได้รับอิสรภาพ นายคิงบอกซีเอ็นเอ็นว่า จนถึงทุกวันนี้ยังรู้สึกสับสน บ่อยครั้ง งงๆ ว่าอยู่ที่ไหน หรือควรอยู่ที่ไหน เริ่มมีปัญหาในการมองเห็นหลังถูกขังเดี่ยว