24ปีที่รอคอย | คมชัดลึก

           เมื่อฟุจิโนะ อิซาโอะ ประธานบริษัทออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์โฆษณา โทระ (TORA) ในประเทศญี่ปุ่น ได้มีโอกาสเดินทางมาท่องเที่ยวที่กรุงเทพฯ และอีกหลายแห่งในเมืองไทย ชายหนุ่มรู้สึกรักความมีชีวิตชีวาของผู้คนในเมืองไทยเป็นอย่างมาก เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ในช่วงที่เป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง
 
           เมื่อกลับไปญี่ปุ่น แม้ภารกิจการงานในบริษัทโฆษณาจะมากมาย เพราะเป็นบริษัทระดับแนวหน้า จากการรวมตัวกันของนักโฆษณามือฉมัง 3 คนที่เป็นเพื่อนรักกัน แต่ความรู้สึกติดใจ ความอบอุ่น และความสุขสนุกสนานยามที่ท่องเที่ยวพักผ่อนในเมืองไทยครั้งนั้นก็ทำให้ฟุจิโนะเกิดความรู้สึกอยากพูดภาษาไทยได้ อยากอ่าน อยากเขียน และสื่อสารกับคนไทยได้ เขาจึงไปสมัครเรียนภาษาไทยที่วายเอ็มซีเอ ด้วยความกระตือรือร้น แรกๆ ก็เป็นไปตามแบบการสอนนักท่องเที่ยวให้พอเข้าใจและสื่อสารบอกความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ได้ ฟุจิโนะหวังว่าหลังจากบทพื้นฐานผ่านไปจะได้เรียนอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราวขึ้น แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เขาจึงตัดสินใจหยุดเรียน และออกมาหาทางอื่นที่จะเรียนจนสามารถอ่านออกเขียนได้

           ความตั้งใจอย่างแรงกล้าของเขาเป็นจริงขึ้นมาเมื่อเพื่อนผู้ที่เขาขอความช่วยเหลือให้หาครูสอนภาษาไทยให้พานักศึกษาไทยคนหนึ่งที่กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยโอซากามาให้รู้จัก เด็กหนุ่มคนนั้นยินดีที่จะเป็นครูสอนภาษาไทยให้เมื่อรู้ถึงความมุ่งมั่นของเขา และนับแต่นั้นมาฟุจิโนะก็เข้ามาเรียนภาษาไทยกับพรชัย โดยในช่วงเย็นอาทิตย์ละครั้ง เขาจะเข้าไปที่หอพักและร่วมรับประทานอาหารเย็นกับกลุ่มนักศึกษาไทยเพื่อนๆ ของพรชัย จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเด็กหอที่นั่นไปด้วย เขามักจะนั่งอมยิ้มมองดูเด็กนักศึกษาไทยหยอกเย้ากระเซ้าแหย่กัน จนได้เวลาพรชัยก็จะพาลูกศิษย์นักเรียนภาษาไทยที่อายุมากกว่าเขาหลายปีออกไปหาที่เงียบๆ เพื่อสอนภาษาไทยให้

           บทเรียนแรกๆ พรชัยทำตารางตัวอักษรไทยขึ้นเพื่อให้ฟุจิโนะฝึกอ่าน ต่อมาก็หาพวกบทกวีสั้นๆ มาสอน เนื่องจากฟุจิโนะเป็นกวีที่เขียนบทกลอนไฮกุด้วย พรชัยพยายามหาโน่นนี่มาสอน ยิ่งเห็นฟุจิโนะตั้งอกตั้งใจเรียนอย่างมาก เขาก็พลอยสนุกกับการสอนไปด้วย

           ไม่นานหลังจากนั้น เพื่อนคนหนึ่งของพรชัยก็แวะมาหาและส่งหนังสือเล่มหนึ่งที่มีรอยกระแทกบุ๋มเข้าไปในตัวปกหนังสือให้พรชัยพร้อมกับบอกเขาว่า อ่านให้ได้นะ...พรชัยรับหนังสือมา แต่โดยที่เขาไม่ได้อ่านนิยายไทยมานานและไม่คิดจะอ่านนัก แต่เมื่อหนังสือเล่มนี้มาอยู่ในมือเขาแล้ว คืนนั้นและอีกหนึ่งคืนต่อมาพรชัยก็ตะลุยอ่านหนังสือเล่มนั้นจนจบ และวันรุ่งขึ้นเขาก็นำหนังสือเล่มนั้นไปให้ฟุจิโนะ พร้อมกับบอกว่า ต่อไปนี้เราจะเรียนภาษาไทยโดยใช้หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเรียน ฟุจิโนะจับหนังสือพลิกดูบนหน้าปกที่มีขวดแก้วใส่กระดาษที่มีหน้าปัดนาฬิกาอยู่ข้างในนั้น เขาค่อยๆ อ่านชื่อมันอย่างช้าๆ แต่ชัดเจน “เวลาในขวดแก้ว” โดยพรชัยต่อให้ว่า ของ ประภัสสร เสวิกุล
 
           ครับ และนั่นคือที่มาของ 24 ปีแห่งการรอคอย แต่คุณผู้อ่านไม่ต้องรอคอยนานขนาดนั้นหรอกครับ เพราะวันพุธที่ 13 พฤษภาคม นี้ เวลาบ่ายสองโมง เป็นต้นไป ที่หอศิลป์ร่วมสมัย (อยู่ติดร้านอาหาร เมธาวี หรือศรแดงเก่า) จะมีงานแถลงข่าว “30 ปี เวลาในขวดแก้ว และ 24 ปี จากภาษาไทยสู่ภาษาญี่ปุ่น” อยากฟังเรื่องราวว่าทำไมถึงต้องใช้เวลานานถึง 24 ปี กว่าเวลาในขวดแก้ว ฉบับแปลภาษาญี่ปุ่น จะเป็นรูปเล่มที่สมบูรณ์ได้อย่างนี้ ก็ต้องขอขอบคุณ กองทุนส่งเสริมวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม โดย ท่านอธิบดีนันทิยา สว่างวุฒิธรรม ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนหลัก และ ท่านชาย นครชัย ผู้อำนวยการสำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย ที่ช่วยทำให้ความฝันของฟุจิโนะเป็นจริงได้ในวันนี้ แต่เรื่องราวของฟุจิโนะกับเวลาในขวดแก้วภาษาญี่ปุ่น มีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น ถ้าท่านว่าง อยากทราบ และอยากได้เวลาในขวดแก้ว ภาษาญี่ปุ่น ติดไม้ติดมือกลับไปด้วย ก็ขอเชิญร่วมงานแถลงข่าวในวันที่ 13 พฤษภาคม 2558 นี้ ครับ ตั้งแต่บ่ายสองโมงเป็นต้นไป ที่หอศิลป์ร่วมสมัย ริมถนนราชดำเนิน แล้วพบกันครับ