สวัสดีเศรษฐกิจ : กำลังจะแก่...แต่จน | คมชัดลึก

 

                          เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2558 ที่ผ่านมา ได้มีการจัดเสวนาเรื่องที่มีสื่อต่างชาติท้าทายเมืองไทยว่า เราจะเป็นคนป่วยคนใหม่ของเอเชียจริงหรือ ทางผู้ร่วมเสวนาก็เริ่มจากการประเมินตนเองว่ามาคุยกัน 5 คน จะเข้าข่ายที่ต้องไปปรับทัศนคติหรือไม่ แต่ก็โล่งใจเมื่อมีคนบอกว่าต่างคนต่างมาไม่ได้มีเป้าหมายมาต่อต้านใครหรือจะทำอะไรที่ไม่เรียบร้อย กลับมาที่เนื้อหาการเสวนาสรุปตามที่ผมได้ฟังอย่างนี้ครับ

 

                          1. ที่เศรษฐกิจ สังคม ของเราเป็นแบบอย่างทุกวันนี้ถือว่าเราป่วยจริงหรือไม่ คำตอบคือป่วยจริง มีอาการออกมาแล้ว

 

                          2. อาการที่ป่วยคือ แก่ก่อนรวย ความสามารถในการแข่งขันลด Productivity ไม่ดี ศักยภาพของแรงงานในเชิงคุณภาพ ปริมาณที่ใส่เข้าไปเพื่อให้เกิดผลผลิตออกมามันไม่ดีอย่างที่คิด เข้าข่าย “แก่ลง แต่จน” ไม่มีสมรรถภาพ ดูเพื่อน ดูน้อง วิ่งทัน วิ่งแซง ไอ้ใจอยากจะวิ่งแข่งแต่ขาก้าวไม่ออก

 

                          3. ความป่วยไข้ที่ว่ามันเป็นเรื่องสะสมหรือเป็นแบบเฉพาะปัจจุบัน คำตอบคือมันเป็นผลของการสะสมมาตลอด บ้างก็ว่าหมอรักษาไม่ถูก บ้างก็ว่าหมอหากินกับคนไข้อีกต่างหาก มีการให้ยากระตุ้นฮอร์โมนมากกว่าจะรักษาอย่างจริงจัง บ้างก็เปรียบเหมือนคนไข้ป่วยติดเชื้อดันจ่าย Energy drink เพื่อให้สดชื่นแบบปลอมๆ เมื่อถึงจุดหนึ่งจึงส่งผลออกมาให้เห็นอย่างที่เป็นอยู่

 

                          4. ทำไมหมอในทุกชุดของผู้ทำหน้าที่บริหารประเทศที่ผ่านมาก่อนจะมีทีมทำงานปัจจุบันเข้ามาควบคุมอำนาจจึงไม่ทำ ไม่รักษา อย่างที่ควรจะเป็น คำตอบจากอดีตหมอรักษาคือ นโยบายในรัฐบาลที่ผ่านมาล้วนทำสิ่งที่เข้าเกณฑ์ประชานิยม ซึ่งมีประชาชนส่วนหนึ่งเสพติดไปแล้ว ส่วนหนึ่งของปัญหาคือ โจทย์ที่สังคมตั้งให้คนบริหารแก้ เมื่อสื่อรับสารมาเผยต่อมีแต่ปัญหาที่เปลือก ระยะสั้น คนที่รักษาก็เต้นไปตามนั้น นี่คือส่วนหนึ่ง การตั้งโจทย์ที่สำคัญจริงๆ เช่น อายุเฉลี่ยของเกษตรกรไทยเพิ่มสูงขึ้น ในอนาคตใครจะทำเกษตรให้พวกเราได้กิน การจัดหาน้ำให้เพียงพอและเหมาะสม มีประสิทธิภาพจะทำได้อย่างไรไม่มีการตีข่าว มีแต่เรื่องเอาไมค์จ่อปากคนนี้ได้คำตอบแล้วก็เอาไปจ่อขอคำตอบจากอีกคน เป็นต้น

 

                          5. ข้อแก้ตัวที่เอาไว้ปลอบใจตัวเองคือ เรากำลังอยู่ในสมดุลใหม่ แบบฉบับใหม่ ที่เรียกว่า New Normal แต่ผู้ที่เสวนาคิดว่ามันคือ เราโตแบบปกติตามวัย คือแก่แล้วมันก็ได้แค่นี้ จะให้เหมือนอดีตคงไม่ได้ เดี๋ยวก็ชิน จะไปเอาอะไรกับมันล่ะ โตแบบ 3-4% ก็น่าจะพอใจ ไม่ถามตัวเองว่าเราควรจะทำได้ดีกว่านี้หรือไม่ มีทางไหนที่ดีกว่านี้หรือไม่

 

                          ความท้าทายที่เราทั้งที่ป่วยจะต้องแก้ ทั้งที่จะต้องทำพร้อมไปกับการรักษาตัวคือ

 

                          1. จะบริหารสังคมที่สูงวัยอย่างไร

 

                          2. จะทำให้การเกษตร การบริหารการเกษตร ดีกว่าที่เป็นอยู่ เพียงพอ มีประสิทธิภาพ

 

                          3. จะทำให้ระบบการศึกษาผลิตคนที่มีคุณภาพ สู้กับความเปลี่ยนแปลงในอนาคตได้ดีกว่าที่ผ่านมาแบบเยอะๆ ได้อย่างไร

 

                          ไม่มีคำตอบจากสวรรค์ ยกเว้นเราทั้งที่ป่วยจะทำมันให้เป็นจริง เพราะมันคือประเทศที่เรารัก เลิก No Action Talk Only : NATO แต่ให้ Action First Talk After : AFTA

 

 

 

 

---------------------

 

(สวัสดีเศรษฐกิจ : กำลังจะแก่...แต่จน : โดย...สุรพล โอภาสเสถียร)