‘ความรักไม่มีนิยาม’แม้ต่างเชื้อชาติก็มิใช่อุปสรรคชีวิตคู่ | คมชัดลึก

 

 

          ในอดีตเด็กชนบทส่วนใหญ่ขาดโอกาสทางการศึกษาเนื่องจากทางบ้านฐานะยากจน บางคนก็ไม่มีโอกาสได้เดินทางไปเรียนต่อเนื่องจากระยะทางที่ไกล ดังเช่น “เพ็ญนภา อานุภาพ” สาวน้อยน้องนางบ้านนา เมื่อเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ก็ออกจากโรงเรียนเพื่อมาทำหน้าที่ลูกที่ดีด้วยการไปช่วยพ่อแม่ทำงานรับจ้างก่อสร้างเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัวที่ค่อนข้างขัดสน เพราะพ่อแม่มีลูกสาวถึง 3 คนที่ต้องรับจ้างทำงานหาเลี้ยงดูและเธอเป็นลูกสาวคนโตเป็นความหวังของครอบครัวที่ต้องช่วยพ่อแม่เลี้ยงดูน้องๆ อีกสองคน

 

          ทำงานรับจ้างอยู่หลายปีอายุมากขึ้น โตเป็นผู้ใหญ่พอจะออกเรือนได้ก็แต่งงานกับหนุ่มคนไทยด้วยกัน แต่รักครั้งแรกก็ไม่สมหวัง "เพ็ญนภา" จึงทิ้งความเศร้าไว้เบื้องหลัง แล้วมุ่งหน้าสู่ จ.ภูเก็ต เพื่อไปหางานทำ แล้วเธอก็โชคดีได้ทำงานเป็นพนักงานโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่งในภูเก็ต เมืองที่ที่หลายคนใฝ่ฝันอยากได้เจอเนื้อคู่ชาวต่างชาติ แต่นั่นยังไม่ใช่เป้าหมายของเธอ ขอเพียงได้ทำงานมีรายได้หาเลี้ยงครอบครัวเท่านั้น

 

          แต่โชคชะตาได้นำให้มาเจอหนุ่มชาวต่างชาติเชื้อสายออสซีวัยสี่สิบกว่า ชื่อ “ไมเคิล ชอว์” เดินทางมาท่องเที่ยวช่วงเทศกาลวันหยุดปีใหม่ในปี 2553 เข้าพักโรงแรมที่ "เพ็ญนภา" ทำงานอยู่ ทำให้มีโอกาสพูดคุยกันในฐานะพนักงานโรงแรมที่ต้องคอยดูแลลูกค้า แรกๆ ก็แค่ทักทายกัน พอคุ้นเคยก็เริ่มพูดคุยกันมากขึ้น เวลา 10 วันที่ "ไมเคิล" พักอยู่ที่โรงแรมไม่มีเลยสักวันที่ทั้งสองคนจะไม่พบกัน ความสนิทสนมพัฒนาขึ้นจนชวนกันไปกินข้าว

 

          ตลอดเวลาทั้งสองคนมีความรู้สึกเดียวกัน ต่างถูกชะตากันและกัน คุยกันถูกคอ ทัศนคติคล้ายๆ กัน ส่วน "ไมเคิล" ก็ชอบใจที่ "เพ็ญนภา" เป็นคนตลก มีอารมณ์ขัน ร่าเริง ฉลาดและจิตใจดี

 

          หลังจากสิ้นสุดวันหยุดพักผ่อน "ไมเคิล" ก็ได้เดินทางกลับประเทศ ถึงตอนนี้เขาเริ่มรับรู้จิตใจตัวเองแล้วว่า เรียกร้องหาแต่สาวไทยใจดียิ้มสวยนางนั้น เขาทำหัวใจหล่นไว้ที่ จ.ภูเก็ตแล้ว สองสัปดาห์ผ่านไปเขาตัดสินใจโทรศัพท์ติดต่อเธอและเอ่ยปากว่าชอบ อยากขอคบหากันอย่างจริงจัง "เพ็ญนภา" ถึงกับอึ้ง หัวใจพองโต คิดไม่นานก็ตอบตกลงที่จะลองคบหากัน และบอกว่าถ้าอยากใช้ชีวิตร่วมกันก็ต้องมาเจรจาสู่ขอกับพ่อแม่ ทำให้ถูกต้องตามประเพณีไทย

 

          หลังจากนั้นไม่นานเดือนตุลาคม 2553 "ไมเคิล" ก็ได้เดินทางมาสู่ขอเธอกับพ่อแม่ของเธอตามธรรมเนียมประเพณีไทย โดยหมั้นหมายจองกันไว้ก่อน หลังจากนั้นเขาก็พาเธอไปรู้จักครอบครัวพ่อแม่และญาติที่ประเทศออสเตรเลีย ฝ่ายพ่อแม่ของเขาก็ยินดีเต็มใจยอมรับว่าที่ลูกสะใภ้คนไทยคนนี้

 

          "ไมเคิล" และ "เพ็ญนภา" คบกันในฐานะคู่หมั้นไปมาหาสู่ครอบครัวทั้งสองฝ่ายอยู่ประมาณ 2-3 ครั้ง หลังจากหมั้นกันประมาณปีเศษ ศึกษากันแล้วว่าใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างมีความสุข จึงจัดพิธีแต่งงานกันแบบไทยๆ ที่บ้านเจ้าสาวซึ่งเป็นช่วงเทศกาลวันหยุดปีใหม่ในปีถัดมา

 

          “เขาเป็นคนเรียบง่ายจิตใจดี มีมนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับเพื่อนๆ ของเราได้ทุกคนและที่สำคัญไมเคิลรักครอบครัวของเรา แค่นี้เพ็ญนภาก็พร้อมจะมอบหัวใจให้" เพ็ญนภา กล่าวอย่างภูมิใจ 

 

          "เธอเป็นคนฉลาด มีอารมณ์ขัน จิตใจดี ทำให้ผมหลงรัก นอกจากนี้ยังชอบเมืองไทย รักประเทศไทยมาก คนไทยเป็นคนง่ายๆ สบายๆ จิตใจดี ชอบสนุกสนาน ผมชอบวิถีชีวิตของคนไทยที่อยู่กันเป็นเครือญาติ เป็นครอบครัวใหญ่น่าอบอุ่น มีการไปมาหาสู่กันและทักทายกัน ซึ่งแตกต่างจากวิถีของคนที่ประเทศอื่นต่างคนต่างอยู่ ชีวิตมีแต่ความเร่งรีบ ไม่มีเวลาทักทายกัน ส่วนอาหารไทยก็อร่อยมาก โดยเฉพาะอาหารอีสานชอบกินเกือบทุกอย่าง ยกเว้นลาบดิบเพราะกินแล้วท้องเสีย” ไมเคิล กล่าวอย่างอารมณ์ดี

 

          "ไมเคิล" และ "เพ็ญนภา" อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขถึงแม้จะต่างเชื้อชาติ ต่างภาษา แต่ก็ไม่เป็นปัญหาอุปสรรค สำหรับการใช้ชีวิตคู่ปัจจุบันพวกเขามีบุตรชายด้วยกัน 1 คน คือ น้องคูเปอร์ อายุ 2 ขวบเศษ "ไมเคิล" อยากให้ลูกเข้าเรียนที่เมืองไทย แต่ตอนนี้เขายังต้องทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกและมีร้านขายเครื่องนอนอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย จึงต้องไปๆ มาๆ เมื่อกลับไปทำงานเขาก็เฝ้ารอให้วันหยุดมาถึงเร็วๆ เพื่อที่จะได้กลับมาอยู่เมืองไทย

 

          "ไมเคิล" บอกว่าในอนาคตอยากมาทำธุรกิจที่เมืองไทยและใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวที่นี่ เขาจึงเริ่มวางแผนโดยให้ภรรยาและลูกกลับมาอยู่เมืองไทยและปลูกบ้านของตัวเอง ส่วนเขาก็มองหาธุรกิจที่น่าสนใจและอยากจะทำ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนไว้ในอนาคตเขาก็คงมีจะมีชีวิตที่มีความสุขอยู่เมืองไทยไปจนแก่จนเฒ่า

 

.........................................

(หมายเหตุ ‘ความรักไม่มีนิยาม’ แม้ต่างเชื้อชาติก็มิใช่อุปสรรคชีวิตคู่ : คอลัมน์ เขยฝรั่ง...สะใภ้อินเตอร์ เรื่อง... สุรศักดิ์ เครือคำ เรียบเรียง... เสาวลักษ์ คงภัคพูน)