เราทุกคนมีความเสี่ยง ที่ต้องจัดการบริหาร | คมชัดลึก

 

                         ผมได้รับโอกาสดีจากธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) จะให้ไปบรรยายเกี่ยวกับข้อคิดแนวทางการบริหารการเงินส่วนบุคคลเรื่องของการออม การลงทุน และท้ายสุดคือ การบริหารหนี้ ให้แก่ครูบาอาจารย์ที่สอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในโครงการของ ธปท. ที่ดำเนินการมาตั้งแต่ปี 2547 ด้วยเล็งเห็นว่า ท่านเหล่านี้จะเป็นปราการอันสำคัญในการต่อสู้กับกระแสที่ไหลบ่ามาอย่างรุนแรงของระบบทุนนิยมและการตลาดที่จูงใจให้ผู้คนบริโภค ในการให้ความรู้ความคิดที่ดีแก่ลูกศิษย์ในลำดับต่อไป

 

                         ในหัวข้อการบรรยายจุดหนึ่ง ผมจะกล่าวถึงความเสี่ยงที่เราท่านจะต้องเจอ หลีกไม่ได้ หนีไม่พ้น ในฐานะที่เป็นมนุษย์ทำงานตามหน้าที่ กินเงินเดือนจากกิจการ หรือสถาบันที่ตนเองสังกัด ความเสี่ยงมีดังนี้

 

                         1.เสี่ยงที่จะมีอายุสั้นกว่าที่ควรจะเป็น อันหมายถึงการเกิดโรคภัยไข้เจ็บ เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันมากระทบกับชีวิต

 

                         2.เสี่ยงที่จะมีอายุยาวกว่าที่วางแผนไว้ อันนี้หมายความว่ามีอายุยืนยาวแต่มีเงินมาเลี้ยงดูไม่เพียงพอ

 

                         3.เสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุ อุบัติภัย จนทำให้การหาเงิน การทำงานต้องหยุดชะงัก การทำงานทำได้น้อยลง อันนี้เป็นอะไรที่คนคิดถึงน้อยมาก ส่วนใหญ่คิดว่า ไม่เป็นไร หรือมันคงไม่เกิดกับเรา หรือเราคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นๆ

 

                         4.เสี่ยงที่จะสูญเสียสิ่งที่ได้ลงทุนไป ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินทางการเงิน หรือทรัพย์สินที่จับต้องได้

 

                         5.เสี่ยงที่จะได้รับผลลบจากการกระทำของสภาพแวดล้อมที่เราเข้าไปเกี่ยวข้อง เช่น บริษัท หรือองค์กรที่เราสังกัดอยู่เกิดประสบกับความล้มเหลว หรือได้รับผลกระทบจากเทคโนโลยีที่เปลี่ยนไป ได้รับผลจากปัจจัยแวดล้อมจนอยู่ไม่ได้ ทำให้เราต้องตกงานอย่างนี้ เป็นต้น หากไม่ได้มีการเตรียมการไว้แล้ว จะทำอย่างไร

 

                         6.เสี่ยงที่จะได้รับผลจากพฤติกรรมของคนอื่น จากการกระทำของบุคคลอื่นที่เราไปมีส่วนในการกระทำของเขาและมีความผูกพันทางกฎหมาย เช่น ไปกู้แทนเขา ไปค้ำประกันในหนี้ของเขา อันนี้เกิดขึ้นมากที่สุด เพราะเรื่องมันจะเริ่มจากความเป็นเพื่อน ความเป็นพี่น้อง ทุกท่านต้องไม่ลืมสุภาษิตไทยที่กล่าวไว้ว่า จิตมนุษย์นี้ไซร้ยากแท้หยั่งถึง...

 

                         อยากจะเตือนท่านผู้อ่านว่า ในความเสี่ยงข้อ 6 นั้น เราท่านต้องไม่ใจอ่อนไปกับคำขู่ที่ว่า “ไม่เชื่อใจกันหรือ” เพื่อนกันทำไมไม่ช่วย อย่างนี้จะมีเพื่อนไว้ทำอะไร หรือไม่มีอะไรต้องกังวลเราเป็นเพื่อนเธอ เรารับผิดชอบอยู่แล้ว

 

                         ผมทำงานที่เครดิตบูโร อยากบอกว่า ที่ต้องหนักใจ เห็นใจ เข้าใจ และเอาใจช่วยมากที่สุด ก็ไอ้เรื่องนี้แหละครับ กู้แทนกันทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่า คนที่มาขอนั้นไม่เคยรักษาสัญญา คิดง่ายๆ ถ้าเขาทำได้เองแล้วมาลากเราไปทำอะไร เพื่อนกันเขาทำกันอย่างนี้เหรอ ยิ่งเป็นญาติพี่น้องยิ่งงานเข้าครับ เยอะจริงๆ กรณีดังกล่าว สุดท้ายที่อยากจะเตือนก็คือ หากเรา ตัวเราประเมินออกมาได้ว่า ถ้าไอ้คนที่เราช่วยกู้แทน ค้ำประกันนั้น เบี้ยวสัญญาเราจะทำอย่างไรจึงจะรอด ถ้าหาคำตอบกรณีร้ายแรงสุดๆ ไม่เจอแล้วอย่าริเป็นพระเอก นางเอกนะครับ ตายตอนจบเป็นหนังเศร้าแทบทุกราย...เรื่องเงินทองต้องเป็นความรับผิดชอบของใครของมันครับ...ผมเชื่ออย่างนี้จริงๆ

 

 

 

 

 

--------------------------

 

(สวัสดีเศรษฐกิจ : เราทุกคนมีความเสี่ยง ที่ต้องจัดการบริหาร : โดย...สุรพล โอภาสเสถียร)