วันแห่งความรัก | คมชัดลึก

             และแล้ววันวาเลนไทน์ หรือวันแห่งความรัก ก็เวียนมาอีกครั้ง มีเพื่อนคนหนึ่งเพิ่งปรารภกับผมว่า เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับการใช้ชีวิตซ้ำๆ ในแต่ละปี โดยเฉพาะเทศกาลต่างๆ ตั้งแต่วันปีใหม่ วันเด็ก วันครู ตรุษจีน วาเลนไทน์ ไปถึงวันคริสต์มาส เขาตั้งคำถามว่า ทำไมคนเราถึงต้องทำอะไรซ้ำๆ กันทุกปี เหมือนตุ๊กตาไขลาน - ผมบอกเขาไปว่า ที่เป็นเช่นนี้ เป็นเพราะเขาเริ่มจะมีอายุมากขึ้น ผ่านเทศกาลงานประจำปีต่างๆ มาไม่น้อยกว่า 30-40 ครั้ง ภายในเวลา 30-40 ปี ซึ่งแน่นอนว่าความสนุกสนานหรือความตื่นเต้นเร้าใจที่มีต่องานเหล่านั้น ย่อมจะจืดจางลงไปด้วย อันเนื่องมาจากความเคยชิน ประการที่สองเป็นเพราะ เทศกาลต่างๆ ในบ้านเราทุกวันนี้ ถูกทำให้เป็นสินค้าสำเร็จรูป ทั้งรูปแบบ แพ็กเกจ การโปรโมชั่น และมีลักษณะเป็นการแสดงมากกว่าการละเล่นพื้นเมือง ที่สำคัญก็คือเทศกาลเหล่านั้นได้กลายเป็นฤดูกาลของห้างสรรพสินค้าและศูนย์การค้าต่างๆ

              ในการขายสินค้าที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลนั้นๆ เช่นปีใหม่ก็จะขายของขวัญ ตรุษจีนก็จะขายเครื่องไหว้เจ้า วาเลนไทน์ก็จะขายสื่อแสดงความรัก เช่น ตุ๊กตุ่นตุ๊กตา ดอกกุหลาบ ช็อกโกแลต เป็นต้น

              อย่างไรก็ตาม เทศกาลที่คนหนุ่มสาวตั้งตารอคอยกันก็คือ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ เพราะถือกันว่าเป็นวันที่มีความสุขอย่างยิ่งสำหรับคนในวัยนี้ ซึ่งสำหรับผมหรือเพื่อนคนนั้น อาจจะรู้สึกเฉยๆ เพราะผ่านเทศกาลและความรักกันมาพอสมควร และพบว่าวันวาเลนไทน์อาจไม่ใช่ความหวานชื่น หรือความรักที่มั่นคงยั่งยืนเสมอไป คนรักบางคู่ก็อาจจะจบสิ้นความรักลงในวันแห่งความรักก็ได้ และการดั้นด้นไปจดทะเบียนสมรสในอำเภอหรือเขตที่มีชื่อเพราะๆ เกี่ยวกับความรัก ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะค้ำประกันความรักว่าจะถาวรเหมือนชื่ออำเภอหรือชื่อเขตได้

              ความรักเป็นเรื่องเฉพาะตัวที่ไม่สามารถออกแบบล่วงหน้าได้ ความรักอาจจะเกิดในวันพระ วันโกน วันตรุษจีน หรือวันฝนตก แดดออก เมื่อไหร่ก็ได้ และที่ใดก็ได้ ไม่จำเป็นว่าจะต้องมาเบ่งบานพร้อมกันในวันวาเลนไทน์ และสังคมทุกวันนี้ ผู้หญิงก็มิได้เก็บเนื้อเก็บตัว หรือไม่สามารถแสดงความรู้สึกนึกคิดของตัวเองออกมาได้เหมือนสมัยก่อน ซึ่งต้องรอจนถึงวันวาเลนไทน์จึงจะแสดงความรักหรือรับรักจากผู้ชาย ที่ส่งถึงกันด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ เช่น ดอกกุหลาบแดง หรือช็อกโกแลต ฯลฯ ซึ่งในบางท้องถิ่นกลายเป็นประเพณีนิยม ที่รักษาขนบธรรมเนียม และจารีตปฏิบัติไว้ได้อย่างดี

              ความรักอาจเป็นสิ่งสำคัญสำหรับหัวใจในวัยหนึ่ง แต่อาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิต ความรักไม่ใช่สิ่งที่ดีเฉพาะแค่ตอนที่เริ่มรัก แต่สิ่งที่ดีกว่านั้น คือ การรักษาและทะนุถนอมความรักที่มีอยู่ให้ยั่งยืนและงอกงามเหมือนต้นกุหลาบ ไม่ใช่เป็นแค่ดอกกุหลาบที่ถูกทิ้งให้เหี่ยวเฉาหลังวันวาเลนไทน์ และทุกๆ วันของทุกๆ ปี ย่อมสามารถเป็นวันแห่งความรักได้เสมอ ตราบเท่าที่เรายังมีความรัก ความซื่อสัตย์ ความจริงใจ และความปรารถนาดีต่อกัน
   
              และเมื่อความรักเต็มร้อย ทุกวันแล้ว คุณก็จะสุขชื่นกับทุกๆ วัน ในรอบปี

              ขอให้มีวันวาเลนไทน์ในหัวใจครับ