อยู่กับโรค | คมชัดลึก

               “อโรคยา ปรมาลาภา” - หรือ “ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ” นั้น เป็นความจริงที่ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เพราะต่อให้มั่งมีมหาศาลเพียงใด แต่ถ้าต้องผจญกับโรคภัยไข้เจ็บไม่ได้หยุดไม่ได้หย่อนก็คงยากจะหาความสุขได้ ยิ่งถ้าเป็นคนหาเช้ากินค่ำที่ยากจนแสนเข็ญอยู่แล้ว การเจ็บไข้ได้ป่วยยังหมายถึงการขาดรายได้

               ที่จะมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของตนเองและคนในครอบครัว

               แต่คนเราก็คงจะหนีเรื่องการเจ็บไข้ได้ป่วยไปไม่ได้ ดังนั้นทำอย่างไรเราจึงจะสามารถอยู่ร่วมกับโรคได้

               เช่นเดียวกับการที่อยู่ร่วมโลกกับผู้คนและสิ่งต่างๆ ซึ่งบ่อยครั้งก็ทำให้เรามีเรื่องไม่สบายตา ไม่สบายใจ ไม่สบายหู หรือไม่สบายกาย แต่ก็ยังทนอยู่ร่วมกับมันมาได้จนทุกวันนี้

               เพื่อนผมคนหนึ่งเป็นโรคอะไรต่อมิอะไรมากมาย ชนิดที่ให้เอ่ยชื่อโรคออกมา หลายคนก็ออกปากว่า เขาน่าจะไปงานศพเพื่อนคนนี้มาตั้งนานแล้ว แต่เพื่อนคนนี้ก็ยังไม่ตาย เคล็ดลับในการมีชีวิตอยู่ร่วมกับโรคของเขาก็คือ ทำใจให้ยอมรับสภาพความเป็นจริง ยอมรับโรคที่เป็นอยู่ และที่สำคัญคือ ให้ความรักกับโรคเหล่านั้น โรคไหนที่ต้องการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ เขาก็จะคอยปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด พูดกับมันอย่างนุ่มนวล ด้วยจิตใจที่อ่อนโยน เขาว่าอาจจะเป็นด้วยการที่เขาให้ความรักกับโรคภัยไข้เจ็บในตัว พวกมันจึงให้ความรักตอบแทนแก่เขา โดยไม่สร้างความทุกข์ทรมานหรือทวีความรุนแรงขึ้น

               มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งแนะนำว่า การอยู่กับโรค ประการสำคัญที่สุดต้องมีกำลังใจที่เข้มแข็ง และมุ่งมั่นที่จะเอาชนะมันให้ได้ ท่านบอกว่า ถ้าคนเรายังมีกำลังใจ มีพลังที่จะต่อสู้ ก็เท่ากับมีชัยไปแล้วเกินกว่าครึ่ง เพราะส่วนมากที่โรคจะรุมเล่นงานเราได้ก็เมื่อจิตใจของเราอ่อนล้า หมดกำลังใจที่จะต่อสู้ เมื่อจิตใจอ่อนแอ ร่างกายก็จะอ่อนแอตามไปด้วย เป็นโอกาสให้โรคเล่นงานเราได้เต็มที่

               เพื่อนอีกคนหนึ่งมาแปลก เขาเล่ากลยุทธ์ในการอยู่ร่วมกับโรคว่า เขาบอกกับมันว่า เมื่อเอ็งอยากจะมาอยู่กับข้าก็อยู่ไป แต่ขอให้ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับข้ามากนัก ถ้าไม่เชื่อข้าจะกินจะทำทุกอย่างที่หมอห้ามไม่ให้กิน หรือไม่ให้ทำ เพื่อข้าจะได้ตายๆ ไป ให้หมดเรื่องหมดราวแต่เมื่อข้าตายพวกเอ็งก็ต้องตายด้วย ดังนั้นพวกเอ็งจึงมีหน้าที่ต้องดูแลข้าให้ดีๆ

               ผมไม่ทราบหรอกครับ ว่า เพื่อนผมคนนี้พูดกับโรคที่อยู่ในตัวเขารู้เรื่องหรือไม่ แต่เห็นว่าเขายังคงดื่มกินและเที่ยวเตร่อย่างสนุกสนานครึกครื้น เป็นปกติดีมาหลายปีแล้ว

               ท้ายคอลัมน์วันนี้ขอแนะนำหนังสือของน้องๆ นักเขียนรุ่นใหม่ เล่มแรก “เรื่องสั้นย่อหน้าเดียว” รวบรวมเรื่องสั้น 145 เรื่อง จาก 104 นักเขียน ธีรวัฒน์ ทรงคัชชะ ทำหน้าที่บรรณาธิการ (สนพ.ทาง/160 บาท) อีกเล่มหนึ่ง “เกมดาริกา” ของ “ธรากร” ดังคำนำของผู้เขียนที่ว่า ”ชีวิต คือ มายา...มายา ไม่ใช่ ความลวงเสมอไป...เพียงเราเลือกมองอย่างเปิดใจ เราก็จะพบว่า มายา คือความสวยงาม” (สนพ.อรุณ/275 บาท)