อย่างนี้ต้องลงแข่ง...
เมื่อการทำงานเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ซึ่งต้องตื่นเช้าอาบน้ำกินข้าวแล้วเดินทางไปทำงาน เย็นลงสังสรรค์ กลับบ้านแล้วนอน เป็นกิจวัตรมากว่า 40 ปี ไม่มีซะล่ะที่พอเกษียณจากวัยทำงานแล้วจะมานั่งนิ่งๆ มองนกชมไม้ได้ทันทีทันใด ต่างก็คิดถึงกิจกรรมการทำงาน คิดถึงเพื่อนที
ก็ดูอย่าง ม.ล.ทวีปัญญา เกษมสันต์ ที่ก่อนหน้านี้ต้องบึ่งรถไปทำงานที่กระทรวงวัฒนธรรมทุกวี่ทุกวัน จนจดจำเส้นทางจากบ้านไปที่ทำงานได้อย่างดิบดี เอาเป็นว่าถ้าให้หลับตาก็ไปได้ไม่หลงไม่ผิดเพี้ยน แต่เมื่อถึงวาระต้องเกษียณอายุงาน ช่วงแรกก็หนุกหนานคึกคักกับชีวิต แต่พอหลังๆ เริ่มคิดถึงที่ทำงานเหมือนกัน เพราะตอนที่ทำงานอยู่ก่อนเกษียณมีหน้าที่รับผิดชอบดูแลศิลปินแห่งชาติ จัดกิจกรรมโน่นนี่ยุ่งวุ่นวายจนชิน พอมานั่งนิ่งก็ไม่ไหว..
อึดอัดมากขึ้นจึงตรงดิ่งกลับกระทรวงวัฒน์อีกครั้ง คราวนี้ขอเข้าไปช่วยงานเพราะร่างกายยังฟิตปั๋ง ผนวกกับชอบดูหนังเป็นชีวิตจิตใจ จึงขอเข้าไปช่วยงานแผนกเซ็นเซอร์หนังแผ่น เอาละที่นี้ได้ดูหนังสมใจ วันๆ ไม่ต้องทำอะไรนั่งดู นอนดู ยืนดูหนังเป็นร้อยๆ เรื่องต่อวัน ทำเอาตาฉ่ำกลับบ้านทุกวัน...พอถึงบ้านก็เพียงอาบน้ำขึ้นเตียงพักสายตาทันที...ไม่มีซะละที่จะชมนกชมไม้หรือเปิดทีวีดูหนังเหมือนเช่นที่ผ่านมา...จะมีเพิ่มมานิดก็ตรงที่สะกิดศรีภรรยาขอครีมตัวเด็ดมาทำทรีทเมนต์รอบดวงตาเพิ่มเท่านั้นเอง...
แหม...น่าจับส่งลงแข่งดูหนังมาราธอน...จริงจริ๊ง...รับรองชนะชัวร์...