เขยฝรั่ง..สะใภ้อินเตอร์:‘หยุดหัวใจไว้ที่เธอ’ | คมชัดลึก

 

 

          คนเสียงดีนับเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งที่แม้จะไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือจนจบชั้นปริญญาตรี แต่ "จอย" ธารารัตน์ นภาวัฒนดำรงค์ สาวน้อยจากแดนดอกลำดวน จ.ศรีสะเกษ ก็ไม่ย่อท้อ หลังจากเรียนจบระดับอนุปริญญา ก็พยายามดิ้นรนหางานทำเพื่อไม่เป็นภาระทางบ้านที่ยากจน โชคดีที่มีโอกาสได้ทำงานขายเสียง ทั้งเป็นนักจัดรายการวิทยุ เป็นโฆษกในงานพิธีต่างๆ เป็นพนักงานออกโฆษณาขายรถยนต์ รวมทั้งงานเปิดร้านใหม่ จอยไม่ปฏิเสธทั้งนั้น 

 

          ขณะเดียวกันก็มีน้ำเสียงที่ดี มีพรสวรรค์ในการร้องเพลง เวลาว่างก็ไปรับจ๊อบพิเศษร้องเพลงตามร้านอาหารในช่วงหัวค่ำ เบาๆ สบายๆ ทั้งกับวงและกับโฟล์คซอง พอมีรายได้เลี้ยงตนเอง เหลือก็ส่งให้แม่และน้องได้ใช้ ได้เรียนต่อ 

 

          ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาชีพนักร้องมักมีคนมาจ้อง มาเฝ้า มาดีก็มาก มาร้ายก็มีไม่น้อย จอยรู้ดีในข้อนี้จึงมีกฎเหล็กของตัวเองว่าจะไม่นั่งกับลูกค้ารายใดทั้งสิ้น เพราะเธอมีอาชีพนักร้องที่มีเพียงร้องเพลงขับกล่อมให้ความสุขคนฟังเท่านั้น เวลากลางวันรับงานจัดรายการ ขายสินค้า ตกเย็นก็เดินสายร้องเพลง เสร็จร้านนี้ไปต่อร้านนั้น วนเวียนเช่นนี้นับเดือนนับปี บ่อยครั้งร้องเพลงมีเนื้อหาเรื่องราวความรัก ก็เคยคิดถึงตัวเอง แอบเหงาอยู่เล็กๆ เช่นกัน 

 

          สองปีที่แล้ว ขณะเสร็จจากร้องเพลง เดินลงเวทีเตรียมตัวไปร้องต่อที่ร้านอีกแห่ง ได้มีพนักงานมาบอกว่า มีแขกเชิญไปนั่งพูดคุยที่โต๊ะ ซึ่งก็เหมือนทุกครั้ง จอยปฏิเสธไป โดยไม่ได้สนใจมองว่าเป็นใคร ฝากพนักงานไปให้เหตุผลอย่างนุ่มนวลว่า ต้องรีบไปร้องเพลงต่ออีกร้านหนึ่ง 

 

          แต่วันหน้าก็พบว่าชายหนุ่มชาวต่างชาติตาน้ำข้าวมานั่งเฝ้าที่ร้านแรกตั้งแต่หนึ่งทุ่ม ตามไปทุกๆ ร้าน ทำติดกันหลายวัน จอยเห็นว่าเป็นฝรั่งรู้สึกเกรงใจ จึงแวะไปทักทายเพื่อรักษามารยาท เขาก็ขอเบอร์มือถือ ซึ่งเธอตอบปฏิเสธไป เพราะยังไม่อยากจะต้องคบหากับคนแปลกหน้า กระทั่งมาพบว่าเขามาขอเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กอีก คิดว่าไม่เสียหาย และจะได้ฝึกการใช้ภาษาด้วย จอยจึงตอบรับไป จากนั้นการสนทนาผ่านตัวหนังสือก็เริ่มต้นขึ้น

 

          ฝ่ายชายแนะนำตัวว่าชื่อ "ร็อป" โรเบิร์ต สเตเปิลส์ วัยไล่เลี่ยกันจากประเทศอังกฤษ เป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนแห่งหนึ่งใน จ.ศรีสะเกษ เมื่อการพูดคุยเริ่มเป็นกันเอง มีความเป็นมิตรและเริ่มสนิทสนมกัน มีบางครั้งที่จอยก็แอบแวบเล็กๆ ว่าหากเขาสนใจจริงเราจะรับได้หรือไม่ ก็มักมีคำตอบกับตัวเองเสมอว่าคิดเล่นไม่เห็นเป็นไร 

 

          พูดคุยกันทุกวันไม่เคยขาดตลอด 3 เดือน จู่ๆ เขาก็แจ้งว่าหมดสัญญาจ้างต้องเดินทางกลับประเทศอังกฤษ จึงขอนัดพบมากินข้าวด้วยกัน และเพื่อความสบายใจขอนัดในช่วงกลางวันก่อนที่จะเดินทางกลับประเทศ ซึ่งเหตุการณ์น่าที่จะจบแค่นั้น ถ้าไม่ได้คุยกันต่อทางเฟซบุ๊ก หรือแม้จะคุยกันก็ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะได้มีโอกาสเจอกันอีก 

 

          จนเวลาผ่านไปปีเศษ เขาแจ้งผ่านทางเฟซบุ๊กว่ากำลังจะเดินทางมาประเทศไทย ในใจคิดหรือว่าเราจะเป็นเนื้อคู่กับร็อป ได้รับการติดต่อจากเพื่อนๆ ที่ทำงานอยู่ประเทศไทยว่าโรงเรียนแห่งหนึ่งใน จ.อุบลราชธานี อยากจะได้อาจารย์มาสอนภาษาอังกฤษ ประจำที่โรงเรียน ร็อปตอบรับทันทีโดยที่ยังไม่ได้สอบถามค่าจ้าง สวัสดิการใดๆ 

 

          "คิดถึงจอยมาก อยากมาประเทศไทยอยู่แล้ว พอเพื่อนบอกก็รีบตอบตกลง โดยเฉพาะพอถามระยะทางว่าอุบลฯ ห่างจากศรีสะเกษเพียง 60 กิโลเมตร ยิ่งดีใจมากๆ ที่จะได้พบกับจอยอีกครั้ง" 

 

          จากนั้นอีก 5 วัน ร็อปก็มาหาจอยในร้านอาหารที่ร้องเพลงอยู่ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม ตาสองเราประสานกันเหมือนมีความหวังซึ่งกันและกัน เริ่มสานสัมพันธ์รักกันตั้งแต่นั้นมา ในช่วงวันหยุดร็อปจะนัดขอพบ ไปกินข้าว ดูหนังด้วยกัน 

 

          "ไม่รู้ว่ารักร็อปตั้งแต่ตอนไหน แต่เท่าที่อยู่ด้วย ไปเที่ยวด้วย ไปกินข้าวด้วย รู้สึกอบอุ่น รับรู้ได้ว่าผู้ชายชาวต่างชาติคนนี้ดูแลเอาใจใส่เราดีมาก ไม่เคยล่วงเกิน และเป็นคนระเบียบจัดเรียบร้อย แม้กระทั่งเวลากินข้าวถ้าเราเคี้ยวมีเสียงนิดหนึ่งก็จะถูกมอง แล้วถูกเตือนว่าอายโต๊ะอื่นเขา เคี้ยวข้างอย่าเสียงดัง ทั้งที่รอบข้างไม่มีคนอื่นอยู่ ก็ปล่อยตัวทำกิริยาไม่งามไม่ได้ เขาบอกฝึกเอาไว้ จากที่ใช้ชีวิตแบบสบายๆ อยากทำอะไรก็ได้ ก็ต้องปรับตัว พิถีพิถัน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร กลับชอบที่มีคนมาใส่ใจ มาบอกมาสอน มาดูแลเอาใส่ใจ ไม่รู้สึกตัวว่าชอบร็อปตอนไหน แต่วันนี้เรารักกันมาก ขาดกันไม่ได้"

 

          ส่วนร็อปรู้สึกว่าจอยสวยมาก ร่าเริง สนุกสนาน มีเสน่ห์ขณะร้องเพลง มีมุกต่างๆ เคยเห็นเขาร้องไปและก็หยุดพูดคุยกับแขก เล่าเรื่องตลกๆ ซึ่งช่วงแรกๆ ฟังไปค่อยออก แต่ได้จำคำพูดของน้องจอยไปเล่าให้เพื่อนครูที่โรงเรียนฟัง เมื่อเขาแปลให้ ขำมาก ตลกมากหัวเราะจนน้ำตาไหล นึกถึงหน้าเขาบนเวทีแล้วรู้สึกมีความสุขมาก

 

          อนาคตอันใกล้นี้ทั้งสองกำลังจะแต่งงาน โดยตั้งเป้าหมายว่าจะจัดแบบประเพณีไทย เพราะร็อปชอบมาก บอกว่าเป็นประเพณีที่สวยงาม โดยจะเชิญญาติพี่น้องที่ประเทศอังกฤษมาสัมผัสประเพณีไทยที่งดงาม และทุกปีจะพาน้องจอยไปเยี่ยมบ้านอย่างน้อยปีละ 2 ครั้ง ในช่วงโรงเรียนปิดเทอม หรือเท่าที่เรามีเวลาว่างจากงานตรงกัน มีความสุขอย่างมากกับความรักที่สวยงามของเรา

 

.......................................

(หมายเหตุ ‘หยุดหัวใจไว้ที่เธอ’ : คอลัมน์ เขยฝรั่ง...สะใภ้อินเตอร์  เรื่อง... พงษ์พัฒน์ ไตรพิพัฒน์   เรียบเรียง... เสาวลักษ์ คงภัคพูน)