ตัดไม้บ้านโน้นสะเทือนนกบ้านนี้ | คมชัดลึก

 

               โลกกลมๆ ใบนี้จะเดินทางไปทางทิศใดก็จะวนกลับมายังจุดเดิมในที่สุด เพราะโลกนั้นมีสันฐานกลม ครั้นจะหนีไปจากโลกก็ต้องคิดกันหนักสักหน่อย ไหนจะเงินลงทุนค่าสร้างจรวด แล้วยังเรื่องการบุ๊กกิ้งโรงแรมในอวกาศที่ปัจจุบันนี้ยังไม่มีใครไปสร้างโรงแรมห้าดาวไว้รองรับที่ดาวดวงอื่น ดังนั้น การกระทำใดๆ ที่เกิดขึ้นบนโลก ก็จะเกิดขึ้นและส่งแรงสะเทือนวนไปวนมาอยู่บนโลกใบนี้เช่นเดิมนั่นแล

 

               แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเกี่ยวกับแรงสะเทือนจากการกระทำของมนุษย์ในซีกโลกหนึ่งจะส่งผลกระทบต่อมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอีกซีกโลกหนึ่งอย่างไม่คาดคิด แต่เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นมาแล้ว ดังเช่นกรณีของเหล่าฝูงนกนักอพยพที่เดินทางระหว่างทวีปออสเตรเลียไปยังชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเอเชียเป็นประจำตามวัฏจักร ที่บางสายพันธุ์มีจำนวนลดลงถึง 75% ในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมา

 

               เหล่านกอพยพ 36 สายพันธุ์จะบินหนีหนาวจากดินแดนที่หนาวเย็นสุดขั้วในรัสเซียและเขตอาร์กติก อะลาสกัน ในรัฐอะลาสกา สหรัฐอเมริกา ไปหาความอบอุ่นในฤดูร้อนของออสเตรเลียเป็นประจำทุกปี และจะแวะพักที่โรงแรม ..เอ๊ย แหล่งหากินระหว่างทางในที่ราบบางแห่งของจีน เกาหลีเหนือ และใต้ เพื่อเติมพลังในการบินข้ามโลกเป็นระยะทางราว 2 หมื่นกิโลเมตรในแต่ละปี

 

               แต่ด้วยความเจริญของมนุษยชาติ ที่ต้องการทรัพยากรหลากหลายรูปแบบตั้งแต่ป่าไม้ พื้นดินเพื่อการเกษตร หรือพัฒนาเป็นแหล่งที่พักอาศัยรวมไปถึงโรงงานอุตสาหกรรม ตลอดช่วง 2-3 ทศวรรษที่ผ่านมา ทำให้พื้นที่หากินระหว่างทางของเหล่าวิหคนักเดินทาง ต้องหดหายลงไป ซึ่งส่งผลต่อการขยายพันธุ์ของนกเหล่านั้นด้วย เพราะหากไม่มีพลังงานที่สะสมมากพอสำหรับการเดินทาง พวกมันก็ไม่สามารถเดินทางมาถึงแหล่งขยายพันธุ์ที่อยู่ในทวีปออสเตรเลียได้

 

               นกบางสายพันธุ์ เช่น นกอีก๋อยสะโพกสีน้ำตาล (eastern curlew) และนกชายเลนปากโค้ง (curlew sandpiper) ตกอยู่ในภาวะเสี่ยงอย่างมาก เพราะนักวิหควิทยาพบว่านกอพยพทั้งสองสายพันธุ์นี้มีจำนวนลดลงอย่างน่าตกใจ

 

               นักวิจัยแห่งมหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์ ออสเตรเลียและมหาวิทยาลัยฟู่ตัน จีน พบต้นตอของปัญหาในการลดลงของนกอพยพที่แวะพักในที่ราบลุ่มของจีนแล้ว นั่นคือเกิดจากการพัฒนาพื้นที่แนวชายฝั่งของแดนมังกร อันเนื่องมาจากความเจริญที่เพิ่มมากขึ้นนั่นเอง แหล่งหากินระหว่างทางของนกอพยพถูกเปลี่ยนไปเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม พื้นที่การเกษตร หรือพื้นที่เก็บน้ำ ประกอบกับกิจกรรมการสร้างมลภาวะ การประมงที่มากเกินความจำเป็น และเหตุธรรมชาติที่ทำให้สาหร่ายเติบโตในพื้นที่หากินของนกอพยพ เป็นเหตุให้นกอพยพเหล่านั้นพากันสะสมอาหารเพื่อการเดินทางไปยังแหล่งขยายพันธุ์ได้ไม่มากเพียงพอ

 

               พวกนกเหล่านั้นก็เข้าสู่สภาพ "กลับไม่ได้...ไปไม่ถึง" โดยไม่ได้ตั้งใจ

 

               โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้านกอีก๋อยสะโพกสีน้ำตาล ที่เดินทางไปถึงชายฝั่งออสเตรเลียลดลงถึง 75% ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา เป็นจำนวนที่น่าห่วงอย่างมาก นกชนิดนี้พึ่งพาอาหารจากแหล่งแวะพักแหล่งสุดท้ายในจีนและคาบสมุทรเกาหลี ก่อนที่จะบินรวดเดียว 6,000 กิโลเมตรไปยังออสเตรเลีย โดยไม่แวะกินอาหารเพิ่มเติม

 

               เหล่านักวิจัยก็ได้แต่วิงวอนขอร้องให้ผู้บริหารในพื้นที่แหล่งหากินของนก และบริเวณใกล้เคียง รักษาสภาพของแหล่งหากินของนกอพยพ หรือแม้แต่ช่วยลดสภาพมลภาวะในพื้นที่ให้น้อยลง เพื่อความยั่งยืนของนกตัวเล็กๆ แต่แข็งแรง และกล้าหาญเหล่านี้ ให้ดำเนินวัฏจักรชีวิตต่อไปได้นานกว่านี้