ม.7ไร้บทบัญญัติ'ศร.'ชี้ขาด! | คมชัดลึก

 

                            12 ม.ค. 58  เมื่อเวลา 10.30 น.  การประชุมคณะกรรมาธิการ (กมธ.) ยกร่างรัฐธรรมนูญ ที่มีนายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ ประธาน กมธ.ฯ เป็นประธานการประชุม ได้พิจารณาร่างรัฐธรรมนูญ เป็นรายมาตรา เป็นครั้งแรก ตามการพิจารณาของคณะอนุกมธ.ยกร่างบทบัญญัติเป็นรายมาตราแห่งรัฐธรรมนูญ ที่มีนางกาญจนารัตน์ ลีวิโรจน์ เลขานุการ กมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญ เป็นประธานที่ยกร่างรายมาตราเป็นเบื้องต้น ในส่วนของบททั่วไป และภาค 1 ว่าด้วยพระมหากษัตริย์ และประชาชน

 

                            โดยภาพรวมของการประชุมนั้น ที่ประชุมได้อ่านร่างรายมาตรา ซึ่งนำเสนอโดยนางกาญจนารัตน์ พร้อมอ่านความเห็นของผู้ที่ได้เสนอ ซึ่งเกี่ยวข้องกับมาตรานั้นๆ จากสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) , ประชาชน , พรรคการเมือง ประกอบการพิจารณา จากนั้นเป็นลำดับที่ให้ กมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญอภิปรายแสดงความเห็น โดยตัดสินว่าจะใช้ถ้อยคำและบทบัญญัติตามที่ยกร่างเป็นเบื้องต้นหรือไม่ของรัฐธรรมนูญนั้น ที่ประชุมโดยนายบวรศักดิ์ ฐานะประธานในที่ประชุมจะเป็นผู้ตัดสิน โดยยึดหลักการอภิปรายบนเหตุผลตามเสียงข้างมาก

 

                            สำหรับการประชุมในรายละเอียดของบททั่วไป ที่ระบุถึงสาระสำคัญของร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ อาทิ ระบบปกครอง , การใช้อำนาจอธิปไตย , รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุด ที่มีจำนวนมาตรา ทั้งสิ้น 7 มาตรา เรียงลำดับมาตรา 1 - มาตรา 7 โดยที่ประชุมมีมติให้ร่างรัฐธรรมนูญ มาตรา 1 - มาตรา 6 คงถ้อยคำ และบทบัญญัติตามรัฐธรรมนูญ 2550 ขณะที่ร่างมาตรา 7 อนุกมธ.ยกร่างบทบัญญัติฯ เสนอบทบัญญัติว่าโดยวรรคแรก ระบุว่า "เมื่อไม่มีบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญนี้บังคับแก่กรณีใด ให้กระทำการ หรือวินิจฉัยกรณีนั้นไปตามประเพณีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข"

 

                            ส่วนวรรคสอง ระบุว่า "ในกรณีที่มีปัญหาเกี่ยวกับการกระทำ หรือการวินิจฉัยกรณีใดตามวรรคหนึ่ง สภาผู้แทนราษฎร วุฒิสภา รัฐสภา คณะรัฐมนตรี ศาลฎีกา ศาลปกครองสูงสุด หรือองค์กรตามรัฐธรรมนูญ จะขอให้ศาลรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยชี้ขาด เพื่อดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ของตนก็ได้ แต่สำหรับศาลฎีกา และศาลปกครองสูงสุด ให้กระทำได้เฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการพิจารณาพิพากษาคดี และเมื่อมีมติของที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา หรือที่ประชุมใหญ่ตุลาการในศาลปกครองสูงสุด"

 

                            สำหรับเหตุผลที่เพิ่มเติมวรรคสอง อนุกมธ.ยกร่างบทบัญญัติ อธิบายว่า เพื่อเป็นการแก้ปัญหาต่อกรณีที่เคยเกิดขึ้น เกี่ยวกับการเสนอขอนายกรัฐมนตรีพระราชทาน ซึ่งถือเป็นความเสี่ยงที่จะก่อให้เกิดความเดือดร้อนต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ ดังนั้นการกำหนดเป็นกรณีให้อำนาจศาลรัฐธรรมนูญ เป็นผู้วินิจฉัย เพื่อแก้ปัญหาในกรณีที่ไม่มีบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ หรือตามประเพณีปกครอง ถือเป็นการสร้างภูมิคุ้มกันความเสี่ยงที่จะเกิดกรณีดังกล่าว

 

                            ทั้งนี้ในการอภิปรายมีความเห็นของกรรมาธิการที่เห็นต่างออกไป โดยมีผู้เสนอให้ตัดข้อความในวรรคสองออกทั้งหมด เนื่องจากเห็นว่ามีเพียงข้อความในวรรคหนึ่งก็สามารถอธิบายความในตัวได้อยู่แล้ว ขณะที่การไปให้อำนาจศาลรัฐธรรมนูญในการวินิจฉัย ถือเป็นการให้อำนาจศาลรัฐธรรมนูญก้าวล่วงการทำงานของฝ่ายต่างๆ ได้ เช่น ฝ่ายบริหาร หรือฝ่ายนิติบัญญัติ 

 

                            นอกจากนี้ในวรรคสองที่ระบุว่า "กรณีมีปัญหาการกระทำ ให้วินิจฉัยแยกกรณีใดตามวรรคหนึ่ง สภาผู้แทนราษฎร วุฒิสภา รัฐสภา คณะรัฐมนตรี ศาลฎีกา ศาลปกครองสูงสุด หรือองค์กรตามรัฐธรรมนูญ จะขอให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยชี้ขาด หรือเพื่อดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ของตนก็ได้"  ถือเป็นถ้อยคำที่ทำให้องค์กรที่มีอำนาจไม่กล้าที่จะตัดสินใจในการกระทำตามอำนาจนั้นๆ ขององค์กรตนเอง และจะยื่นเรื่องไปสอบถามกับศาลรัฐธรรมนูญในทุกประเด็น และจะก่อให้เกิดคดีไปสู่ศาลรัฐธรรมนูญจำนวนมาก 

 

                            อีกทั้งยังมีผู้ติดใจสงสัยในการเขียนวรรคสองว่า นอกจากเป็นการอุดช่องว่างแล้ว ยังมีประโยชน์อย่างอื่นอีกหรือไม่ ซึ่งในประเด็นนี้อนุกรรมาธิการยกร่างได้ชี้แจงว่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพระราชอำนาจของสถาบันพระมหากษัตริย์

 

                            โดยที่ประชุมมีความเห็นในช่วงท้ายว่า อยากให้มีการเพิ่มเติมในการวินิจัยกรณีใดๆ มีผู้ให้ขอเพิ่มคำว่า "หลักกฎหมาย" เข้าไปให้ชัดเจนว่า ต้องยึดกฎหมายเป็นหลัก แต่ทางอนุกรรมาธิการฯ ได้เห็นแย้งว่า กรณีการเขียนถ้อยคำดังกล่าว จะทำให้ศาลรัฐธรรมนูญมีอำนาจในการรับทุกเรื่องไม่เว้นแม้แต่เรื่องทางอาญาที่มีหลักกฎหมายกำหนดไว้ มีอำนาจตีความทุกกฎหมาย รวมถึงกฎหมายอาญาด้วย อย่างไรก็ตาม ข้อถกถียงได้มีข้อสรุป คือ ให้คงไว้ตามร่างที่คณะอนุกรรมาธิการเสนอไว้ ทั้งนี้อภิปรายในมาตรานี้ถึง 2 ชั่วโมง