เข้าป่าหากล้วยไม้ครั้งแรกในชีวิต (6) | คมชัดลึก

  ผมยังจำได้ดีว่าค่ำวันนั้น ขณะที่รับประทานอาหารอยู่ที่บ้านนายอำเภอลำปลายมาศ เจ้าของบ้านมีสุนัขตัวผู้อยู่ตัวหนึ่ง ขนค่อนข้างยาวน่ารัก สังเกตดูว่ามันกำลังอยู่ในวัยซนมากๆ ทีเดียว แต่กลับมีอาการซึมเซา

 ในที่สุดก็เห็นเจ้าของจุดบุหรี่มวนหนึ่ง ใส่ลงไปในจานซึ่งวางไว้ใกล้ๆ พอมันมองเห็นก็วิ่งรี่เข้ามาและก็นั่งลงตรงนั้น ผมสังเกตเห็นมันตั้งหน้าตั้งตาแลบลิ้นเลียควันจนแทบจะหมดมวน เสร็จแล้วจึงลุกขึ้นวิ่งอย่างกระปรี้กระเปร่า เจ้าของบอกว่ามันเป็นสุนัขพันธุ์ที่ชาวเขาเผ่าหนึ่งนำมาให้ ซึ่งมันมีอาการติดบุหรี่มาด้วย ต้องให้บุหรี่มันเสมอๆ จึงจะทำให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาได้เป็นช่วงๆ

 คืนวันนั้น ผมเอนหลังลงนอนพักผ่อนด้วยหัวใจที่จดจ่ออยู่กับว่า วันพรุ่งนี้คงได้มีโอกาสเข้าไปสัมผัสกับบรรยากาศของป่าเป็นครั้งแรกในชีวิต กับความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่ว่า นับเป็นครั้งแรกของชีวิตที่ได้มีโอกาสออกมาอยู่ภายนอกภาวะที่วุ่นวายไปด้วยคนมากหน้าหลายตา ซึ่งพกพาเอากระแสวัตถุไว้ อย่างไม่รู้จักความพอดี

 ผมสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบอกออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้ นอกจากตระหนักอยู่ในใจว่า มันเป็นสิ่งที่มีอิสระในทุกๆ เรื่อง และรู้สึกว่าสิ่งนี่คือสิ่งอันพึงปรารถนาในชีวิตของตัวเอง แต่ก็ซ่อนความรู้สึกนี้ไว้โดยไม่ได้ปริปากบอกใครทั้งสิ้น

 วันรุ่งขึ้น ผมตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางมากนัก ซึ่งจริงๆ แล้วตัวเองก็เป็นคนที่ตื่นตั้งแต่เช้าอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ดูจะตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่มีความหวังบางสิ่งบางอย่างแฝงอยู่ในส่วนลึก จึงทำให้สดชื่นแจ่มใสเป็นพิเศษ

 ทันทีที่สายตามองผ่านระเบียงเรือนพักออกไปยังถนนหน้าบ้าน  ก็ได้พบกับภาพเกวียน 5 เล่มจอดเรียงรายรออยู่แล้ว นั่นคือเกวียนซึ่งจอดเตรียมไว้สำหรับการเดินทางไกลของคณะเรา !

"ระพี สาคริก"