อภิสิทธิชน คนข่าว | คมชัดลึก

 

                            หนังสือสั่งการ ให้เจ้าหน้าที่คัดกรองสื่อมวลชน เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ ณ จุดลงนามถวายพระพร เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ลงนามโดย นายวินัย เดชขจร เจ้าหน้าที่ในพระองค์อาวุโส รักษาราชการแทนผู้อำนวยการกองวัง เป็นเรื่องสำคัญยิ่งสำหรับสื่อมวลชน โดยเฉพาะข้ออ้างที่จะประพฤติตัวรุ่มร่าม ไม่ให้เกียรติสถานที่ บุคคล รวมทั้งวาระอันเป็นมงคล

 

                            สิทธิความเป็นสื่อมวลชน !

 

                            “..ในการลงนามถวายพระพร ที่บริเวณห้องลงนามถวายพระพร ปรากฏว่ามีสื่อมวลชนทั้งหนังสือพิมพ์และทีวี เป็นจำนวนมาก ขึ้นไปทำข่าวในห้อง ที่นายกรัฐมนตรีและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลายท่านลงนามอยู่ โดยจะขอทำการสัมภาษณ์ และเปิดสมุดลงนามดูว่ามีใครมาแล้วบ้าง ซึ่งเป็นการไม่สมควร และยังไม่เชื่อฟังเจ้าหน้าที่ที่ทำการตักเตือน และแต่งกายไม่เรียบร้อย โดยอ้างสิทธิความเป็นสื่อมวลชน ดังนั้นเพื่อให้เกิดความเป็นระเบียบเรียบร้อย และสมพระเกียรติ จึงเห็นสมควรคัดกรองสื่อมวลชนที่เข้าทำข่าว ให้เข้าได้เฉพาะทีวีข่าวราชสำนัก 6 ช่อง ภาพนิ่งไม่อนุญาต”

 

                            คำว่า สิทธิ หมายถึง อำนาจที่กฎหมายรับรองให้บุคคลกระทำการเกี่ยวข้องกับทรัพย์หรือบุคคลอื่น แต่ไม่ได้หมายถึงอำนาจที่จะทำสิ่งใดก็ได้ โดยไม่คำนึงถึงการละเมิดสิทธิของคนอื่น ไม่ให้เกียรติบุคคล ไม่ให้เกียรติสถานที่ ไม่คิดถึงกาลเทศะ ภาพการแต่งตัวตามสบายของนักข่าวหลายคน โดยเฉพาะนักข่าวรุ่นใหม่ สวมกางเกงยีน ใส่เสื้อยืด ลากรองเท้าแตะ กลายเป็นภาพจำของสังคมส่วนหนึ่ง และกลายเป็นภาพในละครบางเรื่อง ที่ฝ่ายแต่งกายจัดแต่งให้ผู้รับบทนักข่าว เพราะพวกเขาเชื่อว่า ภาพลักษณ์นักข่าวน่าจะเป็นเช่นนั้น

 

                            นี่ย่อมมิใช่สิทธิ แต่มันคืออภิสิทธิ์ ที่มาจากความสำคัญผิดในตัวเอง

 

                            ความสำคัญผิดของนักข่าวบางกลุ่ม ที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ภาพลักษณ์นักข่าวอวดเบ่ง กินฟรี ขออภิสิทธิ์ต่างๆ ที่คนทั่วไปไม่เคยได้รับ หรือการแต่งเนื้อแต่งตัวสกปรก มอมแมม เข้าไปในสถานที่ต่างๆ มีอิทธิพลต่อทัศนคติ ความคิด ความเชื่อของสังคมไม่น้อย

 

                            องค์กรต้นสังกัดบางแห่งก็ไม่ได้ให้ความสำคัญในการสอดส่อง หรือตักเตือนให้นักข่าวแต่งตัวให้เหมาะสม ทั้งที่เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องสำคัญ ที่สะท้อนความเชื่อถือทั้งต่อตัวนักข่าวเอง และองค์กรที่นักข่าวสังกัด

 

                            พูดถึงการแต่งตัว ที่ดูสุภาพ เรียบร้อย ทุกคราวที่ได้เห็น นอกจากปูชนียบุคคลคนข่าว อย่างคุณมานิจ สุขสมจิตร แล้ว ผมยังจำภาพพี่ไก่ คุณธีรวัฒน์ ธรรมสกุล แห่งหนังสือพิมพ์บ้านเมืองได้ กว่า 30 ปี ที่ได้เจอกันเมื่อครั้งเป็นนักข่าวสายการเมือง จนถึงวันนี้คุณธีรวัฒน์ก็ยังคงใส่กางเกงขายาว ใส่เสื้อแขนยาวสีสะอาดตา ไม่เปลี่ยนแปลง

 

                            เรื่องแบบนี้ ไม่ได้เป็นปัญหาในเชิงจริยธรรมชัดเจน แต่ถ้าพิจารณาประกอบกับข้อบังคับว่าด้วยจริยธรรมของสภาหนังสือพิมพ์ฯ ที่ว่า ผู้ประกอบวิชาชีพหนังสือพิมพ์ต้องไม่ประพฤติปฏิบัติการใดๆ อันจะนำมาซึ่งความเสื่อมเสียเกียรติศักดิ์แห่งวิชาชีพ รูปลักษณ์ภายนอกก็เป็นสิ่งสำคัญต่อเกียรติแห่งวิชาชีพ ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเรื่องจิตสำนึกภายใน

 

                            ในยุคแห่งการปฏิรูปสื่อ เราพูดกันคำใหญ่ คำโต เรื่องโครงสร้าง เรื่องการกำกับ ดูแลสื่อ หลายเรื่องที่ยังดูไกลตัว แต่เรื่องการแต่งตัว การรู้กาลเทศะ วิธีการหาข่าว ที่แม้จะเป็นหน้าที่ แต่การได้มาซึ่งข้อมูล ข่าวสารที่ไม่ถูกต้อง เช่น การดักสัมภาษณ์แหล่งข่าวในสถานที่ถวายพระพร การบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้อื่น การดักฟัง แอบบันทึกเสียงการติดต่อสนทนาของผู้อื่น การสะกดรอยตาม หรือแอบถ่ายด้วยอุปกรณ์ที่ใช้เทคโนโลยีสูง การลอบถ่ายเอกสารส่วนบุคคล รวมทั้งการไม่แสดงตัวว่าเป็นนักข่าวขณะปฏิบัติหน้าที่ ก็เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน

 

                            สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล คำเล็กๆ คำนี้ ยังเป็นเรื่องสำคัญสำหรับความเชื่อถือของสื่อมวลชน

 

 

 

 

 

 

-----------------------

 

(จอกอ : อภิสิทธิชน คนข่าว : Chairman NPCT facebook/twitter chakkrish)