พระเจ้า(ไม่)ลำเอียง | คมชัดลึก

 

                               มีคำกล่าวว่าพระเจ้าลำเอียง เพราะโลกมีคนอยู่ 2 จำพวก คือพวกที่เกิน กับพวกที่ขาด

 

                               พวกที่เกินนั้น จะบริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติ เกียรติยศ ชื่อเสียง และความรุ่งเรืองในชีวิต ส่วนพวกที่ขาดนั้นขาดแคลนทั้งทรัพย์สินเงินทอง ชื่อเสียง ช่องทางที่จะก้าวหน้า ที่สำคัญคือขาดโอกาส ไม่ว่าจะเป็นโอกาสในการทำมาหากิน โอกาสที่จะเลื่อนฐานะทางสังคมของตนเอง โดยเฉพาะโอกาสทางการศึกษา

 

                               ปัญหาของความยากจน กับปัญหาของการศึกษา เป็นเช่นเดียวกับคำถามว่าไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน เพราะถ้าไม่มีไก่ ก็ไม่มีไข่ แต่ถ้าไม่มีไข่ ก็ไม่มีไก่ คนที่ขาดโอกาสทางการศึกษาก็แทบจะไม่มีโอกาสที่จะมีเงินมีทอง และเพราะไม่มีเงินทองจะร่ำเรียนสูงๆ ก็ทำให้ยากจน

 

                               ในแต่ละประเทศจะมีคนที่มีโอกาสดีๆ ซึ่งทำให้ได้สิ่งทุกอย่างที่ต้องการ ไม่เกิน 1 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่เพื่อนร่วมชาติที่เหลืออีก 99 เปอร์เซ็นต์ ขาดโอกาส อยู่ในสภาพของฐานะปานกลาง ยากจน จนถึงจนที่สุด คำถามก็คือทำอย่างไรจึงจะทำให้คนส่วนใหญ่มีโอกาสต่างๆ เพิ่มขึ้น ทำอย่างไรจึงจะเกลี่ยความมั่งคั่งของคนไม่กี่คน ให้คนอื่นๆ ได้รับโอกาสเช่นนี้บ้าง? ซึ่งคำตอบในทางทฤษฎีมีอยู่มากมาย แต่ในความเป็นจริงนั้นมีอยู่เพียงคำตอบเดียวว่า ไม่มีใครอยากแบ่งอะไรให้ใครหรอกครับ และคนที่มีโอกาสก็ย่อมมีหนทางในการรักษาโอกาสและผลประโยชน์ของตน ไม่ว่าจะโดยชอบหรือไม่ชอบด้วยกฎหมายก็ตาม

 

                               ถึงตอนนี้เราคงเห็นแล้วว่า พระเจ้าไม่ลำเอียงหรอกครับ แต่คนเราด้วยกันเองนี่แหละที่ลำเอียง เพราะการจำกัดโอกาสของคนอื่นได้มากเท่าไหร่ ก็เท่ากับเป็นการเพิ่มโอกาสให้แก่ตนเองมากขึ้นเท่านั้น  การทำให้คนเรารู้จักพอ รู้จักการแบ่งปัน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ที่ไม่ใช่การทำบุญเพื่อเอาหน้า หรือการแสวงประโยชน์จากสิ่งที่ทำนั้น เป็นเรื่องที่ยากยิ่ง ทั้งๆ ที่ทุกคนก็รู้ว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นสิ่งที่ดีงาม แต่ผู้มีโอกาสส่วนมากก็จะสงวนโอกาสนั้นไว้เป็นของตนและเพื่อนพ้องเท่านั้น

 

                               มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเคยบอกกับผมว่า คนเรานั้นถ้ายากไร้ หรือเดือดร้อน ก็ยังพอทนได้ แต่เมื่อใดที่กลายเป็นความเดือดแค้น หรือยากแค้น ก็จะสิ้นความอดทน ซึ่งถ้าถึงจุดนั้นเมื่อไหร่ ก็จะเป็นเรื่องที่เป็นอันตรายและน่ากลัวมาก จึงควรหามาตรการที่จะจำกัดโอกาสอันมากมายของคนกลุ่มน้อย และหาทางให้คนกลุ่มใหญ่ได้ก้าวไปถึงโอกาสเหล่านั้นบ้าง ครับ ฟังดูก็เป็นเรื่องหญ้าปากคอก แต่ตามความเป็นจริงแล้ว ไม่มีหนูตัวไหนหรอกครับที่กล้าเอากระพรวนไปผูกคอแมว ดังนั้น แมวจึงยังจับหนูเป็นอาหารอย่างสบายอารมณ์ต่อไปอีกนานเท่านาน

 

                               ท้ายคอลัมน์วันนี้ ขอแสดงความอาลัยต่อการเสียชีวิตของพี่ณรงค์ จันทร์เรือง ผู้คร่ำหวอดในวงการวรรณกรรมมาเป็นเวลาเกือบ 60 ปี ตั้งแต่อายุ 15 จนถึง 73 ปี เป็นเจ้าของนามปากกาต่างๆ เช่น ใบหนาด, บุญเสนอ แดงสังวาล, คริส สารคาม เป็นต้น เป็นนักเขียนเรื่องสั้น ที่มีผลงานจำนวนมาก เขียนนวนิยายไว้หลายเรื่อง เช่น เทพธิดาโรงแรม, วิมานสลัม, เทพธิดาวารี และอื่นๆ แต่งานเขียนที่ทำมานานและโดดเด่นจนเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว คือเรื่องผี ในนามปากกาใบหนาด และเรื่องเกี่ยวกับนักเขียนไทย ในนามปากกา คริส สารคาม ซึ่งทำไว้ในช่วงหลัง โดยส่วนตัวผมเป็นแฟนคลับเรื่องสั้นของพี่ณรงค์มาตั้งแต่ก่อนที่ตัวเองจะเขียนหนังสือ และมีโอกาสร่วมงานกับพี่ณรงค์ เมื่อครั้งที่ผมเป็นนายกสมาคมนักเขียนสมัยแรก พ.ศ.2544-2546 ซึ่งตอนนั้นพี่ณรงค์เป็นอุปนายก และได้ประจักษ์ในความเป็นสุภาพบุรุษของพี่ณรงค์เป็นอย่างดี

 

                               เป็นสุขเถิดครับพี่ณรงค์ จันทร์เรือง

 

 

 

 

 

-----------------------

 

(วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ : พระเจ้า(ไม่)ลำเอียง : โดย...ประภัสสร เสวิกุล psevikul.com)