คนรักหมา - เรื่องของเชป-รอนาย6ปี | คมชัดลึก

 เรื่องแรกเกิดขึ้นนานมาแล้ว ที่รัฐมอนตานาของสหรัฐอเมริกา เป็นเรื่องของสุนัขพันธุ์เลี้ยงแกะตัวหนึ่งชื่อ เชป รูปร่างหน้าตาก็คล้ายๆ กับแลสซี่สุนัขแสนรู้ที่ครองใจคนรักหมาทั่วโลก โดยเฉพาะเด็กนั่นแหละ เพราะเห็นหน้าตาสำอางอย่างนั้นแต่พื้นเพเดิมแลสซี่ก็เป็นสุนัขเลี้ยงแกะ

 เชปเมื่อเกิดมาก็ช่วยเจ้าของเลี้ยงแกะติดต่อกันมาหลายปี จนกระทั่งโตเป็นหนุ่มจึงคุ้นเคยสนิทสนมผูกพันกับเจ้าของเป็นอย่างยิ่ง แต่ไม่มีใครนึกถึงว่า ความรักความผูกพันที่เชปมีต่อเจ้าของนั้นจะลึกล้ำกว่าที่เห็นมากนัก

 เรื่องราวผ่านไปจนกระทั่งวันหนึ่งในฤดูร้อน พ.ศ. 2479 เจ้าเชปก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่งว่าจู่ๆ เจ้าของก็หายหน้าไป เชปซึ่งปกติเป็นหมาที่อยู่ในระเบียบวินัยกลับกลายเป็นอยู่ไม่สุข ไม่เป็นอันกินอันนอน เห่าหอนเรียกหาเจ้านาย

 แล้วภาพที่เชปเห็นก็คือ หีบสี่เหลี่ยมยาวขนาดตัวคนใบหนึ่งที่มีคน 6-7 คนช่วยกันยกขึ้นบ่าแบกผ่านหน้าไป จากประสาทสัมผัสเชปรู้ทันทีว่า ในหีบนั้นมีร่างของนายสุดที่รักนอนอยู่

 เชปเดินตามขบวนแห่โลงศพของนายกระทั่งไปถึงสถานีรถไฟ ฟอร์ด เบนดัน จากนั้นก็นั่งเฝ้ามองภาพรถไฟที่มีนายอยู่บนนั้นวิ่งหายลับไปจากสายตา เชปบอกกับตัวเองว่า นายขึ้นรถไฟไปแล้ว และก็คงเหมือนกับทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา เดี๋ยวนายก็คงกลับ...

 เชปปักหลักนั่งคอยนายอยู่ตรงนั้น ผู้คนในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ที่รู้จักกันและกันอย่างดี ต่างพากันสงสารเชปที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน นั่งรอนายอยู่ข้างสถานีรถไฟข้ามวันข้ามคืนติดต่อกันเรื่อยมา แม้หิมะจะโปรยปรายลงมาแต่เชปก็ไม่ยอมขยับไปไหน

 ผู้คนต่างพากันห่วงใยเชป แล้วช่วยกันหว่านล้อมให้ย้ายที่จากตรงกลางแจ้งตากหิมะเข้าไปในที่จอดรถสินค้าซึ่งอบอุ่นกว่า มันอิดออดอยู่นาน แต่เมื่อเห็นว่าไม่ทำให้เสียความตั้งใจที่จะรอนายกลับมา จึงยินยอมย้ายในที่สุด

 เชปรอเจ้านายอยู่ที่สถานีรถไฟเป็นเวลานานถึง 6 ปี จนถึงเดือนมกราคม พ.ศ.2485 จึงพบความสำเร็จที่เฝ้ารอมานานแสนนาน

 เชปได้เดินทางไปพบเจ้าของที่ไปรออยู่ก่อนแล้วบนสวรรค์

 ชาวเมืองช่วยกันต่อโลงศพเล็กๆ ให้เชปแล้วนำไปฝังไว้บนเนินที่สามารถมองลงมาเห็นสถานีรถไฟตลอดชั่วกาลนาน....

 ต่อมาเจ้าหน้าที่รถไฟคนหนึ่งเขียนเรื่องเชปออกขายผู้โดยสาร แล้วบริจาครายได้ให้โรงเรียนสอนคนหูหนวกและตาบอด เมื่อมีเงินบริจาคเพิ่มขึ้น จึงจัดตั้งเป็นกองทุนเพื่อการศึกษาชื่อ
 "กองทุนเชป"
         บัญชร ชวาลศิลป์