คนกับความสุข | คมชัดลึก

                 วันก่อนได้ชมสารคดีเกี่ยวกับพระลามะในดินแดนทิเบต ซึ่งมีความสุขอยู่กับการบำเพ็ญเพียรภาวนา ทำให้เกิดคำถามขึ้นในใจว่า อะไรคือความสุขที่แท้จริงของมนุษย์? และแท้จริงแล้วคนเราต้องการอะไรแค่ไหน?

                 ความสุขเป็นความต้องการเฉพาะตัว ซึ่งถ้าถามคนสัก 100 คน ก็เชื่อว่าคงได้รับคำตอบที่ไม่ตรงกัน บางคนอาจจะต้องการบ้านหลังใหญ่ๆ รถยนต์คันโตๆ หรือความหรูหรา สะดวกสบายต่างๆ แต่บางคนอาจต้องการเพียงกระท่อมปลายนาและชีวิตตามธรรมชาติ บางคนอาจมีความสุขกับความสนุกสนานรื่นเริง แต่บางคนอาจพอใจกับความสงบเงียบ หรือบางคนอาจจะอยากได้อยากดีต่างๆ นานา ขณะที่บางคนปฏิเสธเครื่องปรุงแต่งภายนอก

                 ถ้าถามต่อไปว่า ความต้องการในสิ่งต่างๆ มาจากไหน ก็คงตอบได้ว่า มาจากสิ่งที่เราขาด มาจากสิ่งที่เราเคยชิน หรือมาจากความแปลกใหม่ที่เราสนใจ ต้องยอมรับว่า คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ มีความขาดแคลน ไม่ว่าจะเป็นการขาดเงิน ขาดข้าวของเครื่องใช้ ขาดความรัก ขาดโอกาส ขาดความยุติธรรม ดังนั้นสิ่งที่จะทำให้คนเหล่านี้มีความสุขได้ก็คือ การมีเงินมีทองจับจ่ายใช้สอย และซื้อหาข้าวของที่ต้องการ การให้ความรัก ความเมตตา และเอื้ออาทร การให้โอกาส ทั้งโอกาสในการศึกษา โอกาสในการประกอบอาชีพ โอกาสในการเจริญก้าวหน้า โอกาสในการแข่งขัน และโอกาสดีๆ ต่างๆ สำหรับคนที่ขาดความยุติธรรม ย่อมเรียกร้องต้องการความเป็นธรรม ความเสมอภาค และสิทธิเสรีภาพ เป็นต้น

                 ในส่วนของความเคยชิน คนเรามักจะคุ้นกับบรรยากาศและสิ่งที่เรารู้จักมักคุ้น หรือมีชีวิตในช่วงเวลาหนึ่งอยู่ร่วมกับสิ่งเหล่านั้น เมื่อขาดหายไปก็เกิดความรู้สึกว่า ความสุขขาดหายไปด้วย เช่น คนที่เคยมั่งคั่งร่ำรวย มียศถาบรรดาศักดิ์ มีอำนาจวาสนา เมื่อสิ่งดังกล่าวขาดหายไปก็ทำให้ไม่มีความสุข เพราะติดยึดกับสิ่งสมมุติชั่วครู่ชั่วยาม

                 สำหรับความต้องการสิ่งแปลกๆ ใหม่ๆ โดยมากมักจะเกิดขึ้นกับคนหนุ่มสาว ที่อยากจะได้ชื่อว่าเป็นคนทันสมัย ไม่ตกเทรนด์ หรือน้อยหน้าเพื่อนฝูง และเป็นเหยื่อของการโฆษณาสินค้า โดยขาดความยั้งคิด หรือการรู้จักที่จะรอคอย เมื่อไม่ได้รับการตอบสนองในความต้องการก็จะเกิดความทุกข์อกทุกข์ใจ ไร้ความสุข บางรายถึงกับหาทางออกในทางที่ผิดก็มี

                 การที่จะทำให้คนทุกคนมีความสุข จึงเป็นเรื่องที่ยาก เพราะความต้องการที่แตกต่างกัน และมนุษย์ก็มีความต้องการที่ไม่มีขอบเขตจำกัด อย่างไรก็ตาม ความสุขในบางเรื่องก็เป็นสิ่งที่พอจะสร้างได้ เช่น ความยุติธรรม ความเสมอภาค และสิทธิเสรีภาพ ซึ่งคนในสังคมเดียวกันควรจะได้รับโดยเท่าเทียมกัน หรือโอกาสบางอย่าง เช่น โอกาสทางการศึกษา โอกาสในการได้รับการดูแลรักษาเมื่อเจ็บไข้ได้ป่วย และโอกาสในการประกอบอาชีพ เป็นต้น

                 สังคมที่มีความสุขน่าจะได้แก่สังคมที่คนพออยู่พอกิน และพึงพอใจในสภาพของสังคม เช่น สภาพของความปลอดภัย สภาพของความเป็นอยู่ สภาพของความโอบอ้อมอารี และสังคมที่มีความหวัง

                 คงไม่มีใครสามารถทำให้คนทุกคนมีความสุขตามที่แต่ละคนต้องการได้หรอกครับ แต่ก็สามารถที่จะสร้างสังคมดีๆ ให้คนอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขได้

                 ผมเชื่อว่า คนไทยทุกคนก็คงอยากจะเห็นสังคมไทยเป็นสังคมแห่งความสุข ที่ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข เช่นเดียวกัน