ขมน้ำตาล หวานบอระเพ็ด : โรคบัฟเฟต์ | คมชัดลึก

 

                        ผมเคยเขียนถึง บัฟเฟต์ หรือที่คนไทยเรียกกันติดปากว่า บุฟเฟ่ต์ ไปครั้งหนึ่งเมื่อสักสองปีที่แล้ว คราวนี้ขอเขียนเรื่องนี้ในอีกแง่มุมหนึ่ง เพราะ บัฟเฟต์ เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของคนไทยมากขึ้นทุกวัน นอกเหนือไปจากการให้บริการอาหารแบบที่ลูกค้าต้องบริการตนเอง  

 

                        มารยาทในการตักอาหารแบบบัฟเฟต์ในสังคมสากลทั่วไปคือ เดินดูอาหารทุกชนิดให้ครบถ้วนสักรอบหนึ่งแล้วจึงตัดสินใจเลือกตักชนิดที่หมายตาเอาไว้ โดยตักเพียงแค่พอรับประทานหมดเท่านั้น ในขณะที่คนไทยส่วนมากมักจะตักเอากองรวมกันเป็นจำนวนมากๆ ท้ายที่สุดรับประทานไม่หมด ต้องเหลือทิ้งไป       

 

                        คำว่า บัฟเฟต์ หรือ บุฟเฟ่ต์ เมื่อมาถึงสังคมไทย กลายเป็นสิ่งที่ต้องหาช่องทางสร้างความได้เปรียบหรือทำสถิติเพื่อเป็นผู้ชนะ เด็กหนุ่มสาวเมื่อไปรับประทานอาหารแบบบัฟเฟต์คิดค่าบริการรายหัว แทนที่จะรับประทานเพียงแค่พออิ่มตามปกติ แต่ด้วยความกลัวว่าจะขาดทุน จึงพยายามรับประทานให้มากที่สุด จนเป็นนิสัยและท้ายที่สุดทำให้น้ำหนักตัวเพิ่มมากขึ้น ถึงขั้นส่งผลร้ายต่อสุขภาพของตัวเอง

 

                        ในสมัยที่ผมเริ่มเล่นกอล์ฟใหม่ๆ และมีความจำเป็นต้องไปซื้ออุปกรณ์สำหรับตั้งลูกกอล์ฟ ซึ่งเรียกกันว่า “ที” แทนที่ผมจะเลือกซื้อ “ที” ที่บรรจุในซองจำหน่ายไว้ประมาณ 10 อัน ด้วยราคาประมาณ 20 บาท ซึ่งมีจำนวนเพียงพอต่อการใช้เล่นกอล์ฟไปได้นาน  แถมยังเป็น ที ซึ่งมีขนาดความยาวเหมาะสมกับการใช้งานของผมด้วย  

 

                        แต่ทุกครั้งผมกลับโลภมากหันไปซื้อ ที ที่วางคละความยาวอยู่ในโหลขนาดใหญ่ และใช้วิธีการขายคล้ายกับ บัฟเฟต์ คือให้ผู้ซื้อสามารถเอามือลงไปขยุ้มกำเอา ที ขึ้นมาจากโหลได้เต็มที่ หนึ่งขยุ้มก็จะต้องจ่ายประมาณ 20 หรือ 30 บาท แน่นอนว่าจำนวน ที หนึ่งขยุ้มหรือหนึ่งกำมือย่อมมากกว่า 10 อันในซองแน่นอน   

 

                        แต่เมื่อมานั่งคัดเลือกเอา ที ที่มีขนาดความยาวพอเหมาะต่อการใช้งานจะพบว่า มี ที ซึ่งมีขนาดไม่สามารถใช้งานได้ดีต้องถูกคัดทิ้งไปเป็นจำนวนมาก เหลือ ที ที่เอาไปใช้งานได้ในจำนวนที่ใกล้เคียงกันกับการซื้อแบบบรรจุซองอยู่ดี หรือบางครั้งเหลือขนาดที่ใช้งานได้น้อยกว่าซื้อแบบบรรจุซองด้วยซ้ำ

 

                        การคิดค่าใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบเหมาจ่ายก็เป็น บัฟเฟต์ อีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งทำให้เกิดการบริโภคหรือการใช้โทรศัพท์มากเกินความจำเป็น เพราะแทนที่บางท่านต้องการใช้โทรศัพท์เพียงแค่ติดต่อกับครอบครัววันละไม่เกินสามครั้ง ซึ่งคิดค่าบริการปกติอย่างไรก็ไม่เกินเดือนละหนึ่งร้อยบาท แต่กลับเลือกจ่ายค่าบริการชนิดเหมาจ่ายหรือบัฟเฟต์เดือนละมากกว่า 250 บาท จึงทำให้เกิดการใช้โทรศัพท์โดยไม่จำเป็นมากขึ้นเพราะคิดว่าไหนๆ ก็เสียเงินเหมาจ่ายไปแล้ว

 

                        บัฟเฟต์จึงไม่ต่างอะไรกับเครื่องมือหรือกลไกทางการตลาด ที่ยั่วให้เกิดการบริโภคนิยมเกินความจำเป็น หรือเท่ากับเป็นการสร้างการบริโภคที่ไม่จำเป็นในลักษณะที่เราเรียกกันว่า “ขายเหล้าพ่วงเบียร์” ต่างกันเพียงแค่ ขายเหล้าพ่วงเบียร์ คือการบริโภคเชิงโดนบังคับ แต่บัฟเฟต์สำหรับคนจำนวนไม่น้อยคือความสมัครใจ หรือยอมเป็นเหยื่อผู้จ่ายเงินมากเกินความจำเป็น เกินกว่าที่ต้องการใช้งานหรือบริโภคจริงนั่นเองครับ

 

 

 

 

-------------------------

 

(ขมน้ำตาล หวานบอระเพ็ด : โรคบัฟเฟต์ : โดย...พัฒนเดช อาสาสรรพกิจ)