ซูเปอร์แมนกับขวานฟ้าฯ | คมชัดลึก

               มีผู้วิเคราะห์ว่า ด้วยเหตุที่สหรัฐเป็นประเทศใหม่ที่มีอายุเพียง 200 กว่าปี ไม่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเหมือนประเทศเก่าแก่ต่างๆ ไม่มีวีรบุรุษในตำนานอันยาวนาน หรือเทพนิยายที่เล่าขานกันจนติดปากของคนทั้งโลก สหรัฐจึงต้องออกแบบสร้างตำนานของวีรบุรุษอย่าง แดเนียล บูน, เดวี่ คล็อกเก็ต, คิด คาร์สัน, จิม โบวี่ ฯลฯ และตัวเอกในเทพนิยายของตนขึ้นมาในรูปของมนุษย์มหัศจรรย์ เช่น ซูเปอร์แมน, แบทแมน, มนุษย์ค้างคาว ฯลฯ ซึ่งนอกจากจะเป็นการสร้างวีรบุรุษของชาติ ที่เป็นสมบัติร่วมกันของคนอเมริกันแล้ว ก็ยังเป็นการปลูกฝังความคิดว่าคนอเมริกันดีที่สุดหรือเก่งที่สุดในโลก อันจะนำไปสู่ความภาคภูมิใจในชาติ ความทระนงในความเป็นอเมริกัน และไม่มีความรู้สึกว่าตนด้อยกว่าใคร

               ความรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่า โง่กว่า ต่ำต้อยกว่าคนอื่น เป็นแรงกดให้คนเราต้องอยู่ใต้คนอื่น ไม่มีความทัดเทียมกับเขา ไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความคิดเห็นของตน แม้กระทั่งจะโงหัวขึ้นและยืดอกเทียมบ่าเทียมไหล่ชาวบ้าน ทั้งๆ ที่ ตามความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครที่ด้อยกว่าใคร โง่กว่าใคร หรือต่ำต้อยกว่าใครไปทุกเรื่อง และบางเรื่องที่เรารู้สึกว่าด้อยกว่าเป็นเพียงเพราะความแตกต่างทางวัฒนธรรม ธรรมเนียมปฏิบัติ หรือจารีตทางสังคม เพราะยังไม่รู้ในเรื่องนั้นๆ แต่ความรู้เป็นสิ่งที่เรียนทันกันได้เสมอ และความต่ำต้อยก็อาจอยู่ที่มาตรที่ใช้วัด หรือมาตรฐานทางสังคม ซึ่งแน่นอนว่า มาตรเหล่านั้น ชาติที่ร่ำรวยกว่าเป็นผู้ที่กำหนดขึ้น เช่น กำหนดความเจริญด้วยวัตถุว่าจะต้องมีรถยนต์ วิทยุ โทรทัศน์ กี่คัน กี่เครื่อง หรือมาตรฐานของสินค้าและบริการ เป็นต้น

               ถ้ามองย้อนกลับไป เมื่อก่อนนั้นคนอังกฤษก็ดูถูกว่า คนอเมริกันเป็นพวกชนชั้นต่ำที่ไม่มีความรู้ เป็นพวกเดนตายที่ไม่มีคุณค่าอะไร ซึ่งรัฐบาลอังกฤษจะกดขี่ข่มเหงอย่างไรก็ได้ จนทำให้คนอเมริกันเกิดความเคียดแค้น และนำไปสู่การประกาศเอกราชแยกตัว หากคิดในมุมกลับว่า ถ้าคนอเมริกันในเวลานั้น คิดว่าตัวเองด้อยกว่า โง่กว่า หรือต่ำต้อยกว่า และไม่กล้าที่จะคัดค้านในสิ่งที่อังกฤษกระทำ หรือดูถูกตัวเอง ป่านนี้ สหรัฐก็อาจจะเป็นเพียงอาณานิคมของอังกฤษอยู่เช่นเดิม

               มีคำกล่าวว่า การที่ใครจะดูถูกหรือดูหมิ่นดูแคลนเรานั้น ไม่มีผลเท่ากับการที่เราดูถูกหรือดูหมิ่นตัวเราเอง นั่นก็คือ หากเราไม่มีความเชื่อมั่นในความรู้ ความสามารถ และศักยภาพของตัวเองเสียแล้ว เราก็ไม่มีวันที่จะทำอะไรได้สำเร็จ ผมอยากจะพูดว่า คนไทยเรานั้นดีทุกอย่าง เสียอยู่อย่างหนึ่งคือ ชอบดูถูกตัวเองและดูถูกกันเอง โดยเฉพาะเมื่อต้องทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับฝรั่งมังค่า คำที่มักได้ยินเสมอก็คือ คำที่เราเรียกตัวเองว่าเป็น “กะเหรี่ยง” ซึ่งส่อความหมายถึงความโง่ ความเงอะงะ การทำอะไรผิดๆ ถูกๆ เปิ่นๆ เชยๆ โดยที่เราอาจลืมคิดไปว่า การใช้นามทางชาติพันธุ์เป็นคำเรียกนั้น นอกจากจะเป็นการดูถูกตัวเองแล้ว ยังเป็นการดูหมิ่นเหยียดหยามด้วย ทั้งที่หลายต่อหลายเรื่องคนกะเหรี่ยงมีความรู้เป็นอย่างดี เช่น เรื่องป่า เรื่องสัตว์ป่า การทำไร่ ฯลฯ ซึ่งเราอาจจะไม่รู้เลยก็ได้

               การที่เราขาดความภูมิใจในชาติและภูมิใจในตัวเอง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนไทยไม่ได้ถูก “สอน” ในเรื่องเหล่านี้ และเป็นเพราะคนไทยไม่ได้มีการ “สร้าง” วีรบุรุษ หรือตัวเอกในเทพนิยายหรือนิยาย ที่ทำให้คนไทยมีความภาคภูมิใจเพียงพอ

               ผมคิดถึง “เสือดำ-เสือใบ” หรือ“ขวานฟ้าหน้าดำ”  จังเลยครับ