คอฟฟี่เบรค : ทำไมต้องแก้ไขการพูด | คมชัดลึก

 

                             กลางเดือนเมษายนที่ผ่านมา สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) นำสื่อมวลชนไปดูงานการดูแลผู้ป่วยปากแหว่งเพดานโหว่ โดยความร่วมมือของ สปสช. และคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ทำให้มีโอกาสพบกับ รศ.ดร.เบญจมาศ พระธานี นักแก้ไขการพูด และหัวหน้าคลินิกฝึกพูด โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

 

                             คนปกติคงไม่มีโอกาสได้พบกับผู้เชี่ยวชาญด้านนี้... 

 

                             แต่สำหรับเด็กที่มีพัฒนาการการพูดช้า เด็กปากแหว่งเพดานโหว่ หรือผู้ใหญ่ที่ได้รับการผ่าตัดหรือเกิดอุบัติเหตุทางสมอง จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องเข้ารับการบำบัด มิเช่นนั้นแล้ว คำพูดที่ออกจากปากของเรานั้น คนฟังจะไม่เข้าใจ สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง  

 

                             นักแก้ไขการพูด มีหน้าที่แก้ไขความผิดปกติทางการสื่อสารเกี่ยวกับการพูด ในเด็ก-คือปัญหาการพูดช้า ผู้ใหญ่-มีปัญหาในสมอง อุบัติเหตุทางสมอง แล้วพูดไม่ได้ พูดผิดปกติ เช่น พูดไม่ชัด เสียงแหบ ติดอ่าง

 

                             ทำไมต้องแก้ไขการพูด? 

 

                             เด็กที่พูดช้าจะไม่สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้ ส่งผลต่อการพัฒนาทางอารมณ์ เชาวน์ปัญญา ผู้ใหญ่เสียงแหบ-มีปัญหาคุณภาพชีวิต การทำงาน ถ้ารักษาด้วยการตัดติ่งเนื้อเดี๋ยวก็เป็นอีก หากเข้ารับการปรึกษากับนักแก้ไขการพูด โดยฝึกพฤติกรรมใหม่อาการดังกล่าวจะหายไป แต่นั่นต้องอยู่ในช่วงเวลาที่เหมาะสมด้วย ดังที่ รศ.ดร.เบญจมาศ อธิบายว่า

 

                             หากเป็นกลุ่มพิการจากเส้นเลือดในสมองแตก ต้องแก้ไขภายในหกเดือนแรกของการป่วยซึ่งจะได้ผลดีที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 1 ปี หากพ้นจากนั้นแม้จะมีความถี่ในการฝึกก็ไม่ได้ผล ส่วนเด็ก 2 ขวบ ถ้ายังไม่พูดและไม่ได้รับการฝึก พออายุ 7 ขวบ สมองด้านการพัฒนาทักษะการพูดหยุดลงแล้ว จะมาฝึกทุกวันก็ไม่ได้ประโยชน์เท่ากับฝึกตอน 2 ขวบ เพราะสมองผ่านช่วงเติบโตทางเชาวน์ปัญญาไปแล้ว 

 

                             “เด็กที่พูดไม่ได้ หรือผู้ใหญ่เส้นเลือดแตกในสมอง หากไม่ได้รับการฟื้นฟูในเวลากำหนด เขาจะพูดไม่ได้ ฟังไม่เข้าใจ เป็นภาระค่าใช้จ่ายในการดูแลคนไข้ ผู้ใหญ่ที่เส้นเลือดในสมองแตก และสมองส่วนที่ควบคุมการพูดเสียไป ทำให้พูดไม่เข้าใจ”

 

                             จำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยสัมภาษณ์คุณพ่อที่มีลูกเป็นดาวน์ซินโดรม และเกรงว่าลูกจะมีปัญหาด้านการสื่อสาร และอยู่ในสังคมไม่ได้ เมื่อทราบว่ามีนักแก้ไขการพูดที่ จ.ขอนแก่น จึงอพยพครอบครัวจากหนองคายมาอยู่ขอนแก่น เพื่อให้ลูกมีโอกาสเข้ารับการรักษา  

 

                             เชื่อหรือไม่ว่าปัจจุบันทั้งประเทศมีนักแก้ไขการพูด 100 กว่าคน และเกือบครึ่งอยู่ในโรงพยาบาลเอกชน ! 

 

                             ในประเทศไทยมีการเปิดสอนสาขานี้มากว่า 30 ปี สาเหตุที่น้อยเพราะ 1) ตำแหน่งในภาครัฐไม่เพียงพอรองรับนักศึกษา รศ.ดร.เบญจมาศ กล่าวว่า ต้องมีนักแก้ไขการพูดในโรงพยาบาลศูนย์ และโรงพยาบาลประจำจังหวัด ดีที่สุดต้องมีในโรงเรียนด้วย 2) เปิดสอนที่โรงพยาบาลรามาธิบดีแห่งเดียว คือสาขาวิทยาศาสตร์ทางการสื่อความหมาย 

 

                             “ทางสมาคมและผู้เกี่ยวข้องพยายามทำดีมานด์/ซัพพลายของประเทศไทยทำ 10 ปีล่วงหน้าว่าขาด 900-1,000 คน คิดสัดส่วนจากคนไข้ที่มีในปัจจุบัน คนไข้ที่ไม่ฝึกพูดแล้วไม่ตาย ไม่ใช่วิกฤติ แต่เป็นภาระของครอบครัวและสังคมที่ต้องดูแล คนไข้มีปัญหาในการดำรงชีวิต ผู้เกี่ยวข้องระดับนโยบายทำเรื่องยื่นไปแล้ว ยังไม่เห็นผลออกมา”

 

                             ด้วยข้อจำกัดด้านบุคลากร ทำให้อัตราการเข้ารับการฝึกต่อครั้งต่อราย ใช้เวลานานขึ้น โดยปกติคนไข้ต้องได้รับการฝึกสัปดาห์ละครั้ง ในช่วงที่สมองกำลังฟื้นตัว 

 

                             “อย่างเด็กแรกเกิดถึงเจ็ดปี ฝรั่งฝึกสัปดาห์ละ 2-3 ครั้ง ของเราเฉลี่ย 1-1.5 เดือน/ครั้ง ในเซ็นเตอร์ที่มีนักแก้ไขการพูด ส่วนคนไข้ที่อยู่ตามโรงพยาบาลต่างจังหวัดขาดโอกาสในการฟื้นฟู” 

 

                             ได้ยินดังนี้ทำให้นึกถึงคำที่พ่อพูดกับเราสมัยยังเป็นเด็กว่า  “แค่เห็นลูกเกิดมาอวัยวะครบสามสิบสอง พ่อก็ดีใจแล้ว”

 

 

 

-------------------------

 

(คอฟฟี่เบรค : ทำไมต้องแก้ไขการพูด : เรื่อง / ภาพ...สินีพร มฤคพิทักษ์)