เมื่อพระเจ้าร้องไห้ | คมชัดลึก

          กิรดังได้สดับมาว่า เมื่อไม่นานมานี้ญี่ปุ่นเคยเสนอเงินช่วยเหลือในการปรับปรุงสนามบินกรุงพนมเปญแก่รัฐบาลกัมพูชา เป็นจำนวน 500 ล้านดอลลาร์ แต่เป็นที่ประหลาดใจของชาวกัมพูชาเมื่อรัฐบาลปฏิเสธเงินจำนวนนี้ แต่กลับกู้เงินมาดำเนินการเอง ทำให้ญี่ปุ่นนำเงินจำนวนดังกล่าวไปให้ลาวใช้ในการปรับปรุงสนามบินในประเทศลาวแทน

          กิรดังได้สดับมาเช่นกันว่า โครงการรถไฟความเร็วสูงของไทยนั้น แต่แรกจีนได้เสนอจะสร้างให้ เพื่อเชื่อมต่อรถไฟความเร็วสูงจากคุนหมิงของจีน มาเวียงจันทน์ และผ่านไทยออกไปถึงสิงคโปร์ ในครั้งนั้นได้ยินว่าจะเป็นไปในลักษณะที่จีนได้รับสัมปทานในการเดินรถเป็นระยะเวลาหนึ่ง

          แต่ต่อมาไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ทำให้รัฐบาลเปลี่ยนแผนมาลงทุนเอง ด้วยการกู้ยืมเงินเป็นจำนวน 2 ล้านล้านบาท

          น่าประหลาดที่แนวคิดของรัฐบาลกัมพูชาในเรื่องการปรับปรุงสนามบิน กับรัฐบาลไทยในเรื่องรถไฟความเร็วสูงมาละม้ายกัน และทั้งสองประเทศได้ชื่อว่ามีการคอร์รัปชั่นสูง

          ผมเชื่อในคำพูดที่ว่า “ของฟรีไม่มีในโลก” การได้อะไรมาสักอย่าง เราก็ต้องเสียอะไรบางอย่างเพื่อแลกเปลี่ยน เช่น การที่จีนสร้างทางรถไฟจากคุนหมิงมาเวียงจันทน์ ได้ยินว่าลาวต้องให้พื้นที่ 5 กิโลเมตรสองข้างทางรถไฟ และพื้นที่ 15 กิโลเมตรในส่วนที่เป็นสถานีรถไฟ ให้อยู่ในความดูแลของบริษัทรถไฟจีน รวมทั้งจีนสามารถจะใช้ประโยชน์จากพื้นที่ดังกล่าวได้ด้วย

          อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องระหว่างจีนกับลาว ซึ่งลาวเองก็มีข้อจำกัดทางเศรษฐกิจ และอยู่ในย่านอำนาจของจีนกับเวียดนาม การถ่วงดุลอำนาจประเทศใหญ่ทั้งสองประเทศ จึงเป็นเรื่องสำคัญของลาว

          แต่สำหรับไทยกับจีนนั้น มีบริบทที่ต่างกัน และสามารถเจรจาต่อรองกันได้ในข้อที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน เช่นการร่วมลงทุน โดยไทยเป็นฝ่ายดูแลจัดการเรื่องที่ดินตลอดเส้นทาง ส่วนจีนในส่วนของการวางรางจะได้รับสิทธิประโยชน์จากการเดินรถเป็นระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งหาเป็นเช่นที่ว่ารัฐบาลแทบไม่ต้องควักกระเป๋าเพราะใช้เส้นทางรถไฟเดิมที่มีอยู่แล้ว

          ในเมืองไทยของเรา เหตุผลกับนโยบายมักจะเป็นคนละเรื่องกัน จนมีคำกล่าวของรัฐบาลสมัยหนึ่งว่า “นโยบายอยู่เหนือเหตุผล” แต่หากคิดในมุมกลับ นโยบายที่ขาดเหตุผล ก็เป็นเพียงแค่ “เพทุบาย” เท่านั้น และคนที่ถนัดใช้เพทุบายก็มักจะเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ ที่ใช้เหลี่ยมกลต่างๆ แสวงหาผลประโยชน์ให้ตนเอง และเมืองไทยก็คงจะแก้ไขปัญหาทุจริตคอร์รัปชั่นได้ยากลำบาก หากบรรดาคนเจ้าเล่ห์เพทุบายเหล่านี้ยังมีอำนาจอยู่ในบ้านเมือง

          มีเรื่องตลกที่เก็บตกจากเฟซบุ๊กเรื่องหนึ่งมาเล่าให้ฟังครับ

          ชายชราชาวพม่าคนหนึ่งถามพระเจ้าว่า “อีกกี่ปีคนพม่าจะมีสิทธิเสรีภาพโดยสมบูรณ์” พระเจ้าตอบว่า “อีก 20 ปี”
ชายชราคนนั้นก็ร้องไห้ บอกว่า “ชีวิตผมคงอยู่ไม่ถึงวันนั้น”

          ชายชราชาวเวียดนามอีกคนหนึ่งถามพระเจ้าว่า “อีกกี่ปีเวียดนามจะเจริญเท่ากับสิงคโปร์” พระเจ้าตอบว่า “อีก 30 ปี” ชายชราได้ฟังก็ร้องไห้ บอกว่า “ชีวิตผมคงไม่ทันได้เห็นวันนั้น”

          คราวนี้ ชายชราไทยก็ถามพระเจ้าบ้างว่า “อีกกี่ปีเมืองไทยจะปราศจากคอร์รัปชั่น” พระเจ้าก็นิ่งไปพักใหญ่แล้วก็ร้องไห้โฮบอกว่า “ชีวิตข้าคงอยู่ไม่ถึงวันนั้น”