รำคาญเช็ดกระจกขอเงิน | คมชัดลึก

ย้ายมาอยู่วันแรกก็ได้เรื่องเลย ขณะรถกำลังติดอยู่ มีแก๊งเด็กชายหญิงอายุตั้งแต่ 7-18 ปี เดินมาที่รถไม่พูดไม่จา แล้วก็ป๊าบ...บนกระจกหน้ารถ เช็ดกระจกนั่นเองครับ ด้วยความที่ไม่รู้พอเช็ดเสร็จก็มายื่นมือยกไหว้ขอเงินที่ข้างประตู ผมก็เลยหยิบเงินให้ไป 10 บาท
 พอเด็กรับเงินเสร็จก็ยื่นเงินคืนให้ผม แล้วพูดว่า "20 บาท ได้ไหมพี่ จะรีบกลับบ้านแล้ว" ผมก็งง...แต่ก็ควักให้ไปตามที่ขอ
 หลังจากนั้น ไม่ว่าช่วงเช้าหรือเย็น ถ้าผมผ่านมาแยกนี้ ต้องเจอบริการพิเศษจากน้องๆ ที่น่ารัก ทุกครั้ง และบ่อยครั้งเข้าผมเริ่มคิดว่าไม่ใช่แล้ว จากการที่ผมมีความเมตตาเปลี่ยนเป็นความรำคาญและสมเพชครับ เพราะทุกครั้งเวลาที่รถติดไฟแดง น้องๆ จะรีบมาบริการถึงที่ หลายครั้งโบกมือปฏิเสธก็ยังเช็ดไม่หยุด จนต้องเปิดกระจกบอกว่า "ไม่เอาๆ" ก็ยังไม่หยุด บางครั้งก็เปิดไฟในรถเพื่อให้เห็นว่าไม่ต้องการรับบริการนี้ แต่ก็ยังไม่หยุด
 ล่าสุดผมก็พบทางสว่าง โดยการเปิดที่ปัดน้ำฝน (ฮ่าๆๆ เช็ดกระจกเองได้) แก๊งเด็กพวกนี้เดินผ่านไปแล้วชี้ไปที่การค้นพบทางสว่างของผม แล้วพากันหัวเราะเป็นเรื่องตลก
 วันต่อมาผมขับรถมาเจอไฟแดงอีกแล้ว ผมก็ปัดน้ำฝนอีก ทีนี้เขาก็เอาน้ำยาเช็ดกระจกพร้อมผ้าขี้ริ้ว เช็ดปื้ดๆๆ (ที่เช็ดคือคราบน้ำข้างๆ ที่เหลือจากรัศมีของที่ปัดน้ำฝน) เสร็จกันจ่ายค่าเสียหายไป 5 บาท แต่ที่ได้รับกลับมาคือ กระจกก็ยังไม่สะอาดเหมือนเดิม และรอยยิ้มที่ดูไม่พอใจของน้องๆ
 สุดท้าย...เริ่มทนไม่ไหวแล้ว ไฟแดงไม่ปัดน้ำฝน ไม่โบกมือปฏิเสธ เขาก็เริ่มมาบริการเหมือนเดิม หลังจากนั้นคือมายืนไหว้ๆ งกๆ อยู่ข้างคนขับ (ไม่ให้เงินไม่สนใจมีไรมั้ย) ผลลัพธ์คือ เขาถามเชิงขู่ว่าจะให้หรือไม่ให้ ตอบกลับไปด้วยอาการเดียวกันว่า "ไม่ให้มีไรมั้ย" จากนั้นน้องคนนั้นก็เอาที่เช็ดกระจก เช็ดให้มีฟองอีกครั้งเหมือนจะให้ผมมองไม่เห็นทาง ผมก็ปัดน้ำฝนทำความสะอาดซะ ผมเริ่มทนไม่ไหว แต่ก็ไฟเขียวพอดี
 เรื่องแบบนี้ถือเป็นปัญหาสังคมหรือไม่ ทำไมไม่มีใครสนใจเหลียวแลเด็กๆ เหล่านี้เลย
คนขับรถ