โอกาสของการแยกแผ่นดินไทยเหนือ-ไทยใต้ | คมชัดลึก

 

                          วิกฤติประเทศไทยคราวนี้ใหญ่หลวงนัก มีทีท่าเรื้อรังยาวนาน การชิงชังไม่ยอมรับกันของฝ่ายนำของทั้งสองฝ่ายหนักหน่วงนัก และยิ่งน่าตกใจ เมื่อมองถึงมวลชนที่สนับสนุนว่าฝ่ายเหนือและอีสาน ขณะที่อีกกลุ่มนี้กำลังหลักอยู่ทางใต้เป็นกลุ่มก้อนเสียงส่วนใหญ่ของที่นั่น สถานการณ์แบบนี้ในหลายประเทศมองกันไกลไปถึงการแบ่งแยกการปกครองในเมื่ออยู่ร่วมกันไม่ได้ในที่สุด สื่อต่างประเทศบางสำนักก็ว่าไว้ถึงขั้นนั้น เห็นไทยจะเป็นรัฐล้มเหลวแบบซูดานกระมัง แต่เชื่อเถอะว่าไทยจะไม่มีวันเป็นแบบนั้น

                          ความกลัวว่าจะเกิดการแบ่งประเทศออกเป็นเสี่ยงๆ นั้นที่เกิดขึ้นได้นานสิบปีแล้วก็คือการเกรงว่าสามสี่จังหวัดชายแดนใต้จะแยกออกไปตั้งรัฐใหม่ แต่การสู้รบจรยุทธ์ที่เกิดขึ้นก็ยังมิอาจก่อให้เกิดปรากฏการณ์เช่นนั้นได้ ถอยหลังก่อนนั้นคือสงครามต่อสู้กับคอมมิวนิสต์และพูโล หวาดกันถึงขั้นจังหวัดภาคอีสานและใต้คอคอดกระต้องถูกตัดออกไป แต่ก็ไม่เป็นไปตามนั้น ความขัดแย้งรอบนี้ของคนไทยขัดแย้งกันยิ่งกว่านั้นอีก เพราะต่างคนต่างมีที่ยืนในสังคม ไม่ต้องหลบซ่อนในป่า แต่คนจำนวนมากก็เปิดหน้าชังกัน เพราะเชื่อว่าต่างรสนิยมการเมืองกัน ถ้ามีความรุนแรงเติมลงไปชนิดที่ยั้งไม่อยู่ระดับ 6 ตุลาคม 19 เราจะไปถึงจุดตั้งรัฐบาลแยกภาคหรือไม่ คำตอบไม่ใช่ว่าโอกาสเกิดน้อย แต่เป็นไปไม่ได้เลยครับ

                          ความขัดแย้งที่นำไปสู่ขั้นแตกประเทศนั้น ความขัดแย้งทางเชื้อชาติ ศาสนาถือว่าหนักสุด ผู้นำการเมืองในที่ต่างๆ มักแสวงประโยชน์จากการนี้ อาเจะห์และโคโซโวเป็นตัวอย่างชัดแจ้ง ไทยไม่เข้าเงื่อนไข คนใต้ไม่ได้ถูกจงชังจากคนภาคอื่นขนาดนั้น คนอีสานก็ถูกร้อยรวมเป็นคนไทยมานานแล้ว สำหรับการแยกชนชั้นคนมีคนรวยนั้นไม่ทำให้เกิดการแบ่งแยกประเทศ แต่อาจทำให้เกิดการปฏิวัติชนชั้น ประเทศยังอยู่ดี ประเด็นที่สำคัญที่สุดคือ ความขัดแย้งเวลานี้ไม่สามารถตัดแผ่นดินออกไปได้ทางภูมิศาสตร์ แม้ว่าทางใต้จะมีเสียงสนับสนุนฝ่ายต่อต้านรัฐบาลมากและเหนือ-อีสานรักในทักษิณ ทั้งนี้เพราะการคงอยู่ของความเห็นต่างนั้นไม่ได้รวมกันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ แต่อยู่ในตัวบ้าน ในโรงงาน ในบริษัท คนสองฝ่ายใกล้ชิดกันจนไม่อาจรวมแยกเป็นรัฐย่อยในรัฐใหญ่ได้ หมู่บ้านเสื้อแดงถึงจะมีหลายแห่ง แต่ก็ปนกลืนในรัฐใหญ่ เหมือนกับชุมชนยิวหรืออาหรับในเวสต์แบงก์ของอิสราเอล แล้วจะแยกจุดแต้มออกจากวงกลมอย่างไรไม่ทราบ

                          การแยกประเทศเป็นเรื่องใหญ่เสมอสำหรับชนกลุ่มน้อย เมื่อตอนอินเดียกับปากีสถานแบ่งประเทศกันปี 1947 มีคนเป็นล้านอพยพข้ามพรมแดนของกันและกันเพราะไม่อยากอยู่ใต้ปกครองของอีกฝ่าย คนเซิร์บละทิ้งโคโซโวหมด เพราะทำใจอยู่ใต้รัฐบาลใหม่แอลเบเนียนไม่ได้ ที่ซูดานใต้แยกได้ด้วยประชามติและมหาอำนาจหนุนหลัง แต่ในพรมแดนที่เสียงก้ำกึ่งยังมีการสู้รบของกลุ่มติดอาวุธที่ไม่ยอมรับชะตากรรมที่ผู้อื่นขีดให้อยู่ เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่คนในประเทศเรายุคนี้ไม่เคยเจอ

                          ในเมื่อไม่มีทางแยกประเทศจากกันไปได้ ไม่มีวันคืนชีพมาได้ไม่ว่าอาณาจักรล้านนาหรือศรีวิชัย แล้วการตั้งป้อมสร้างความเกลียดชังกันด้วยโวหารวาจานั้นจะทำกันไปเพื่ออะไร เพื่อสร้างความเจ็บใจ ไม่สามัคคีกันนั้นหรือ ความเกลียดชังที่ฝังลึกนั้นถึงแม้จะไม่ได้ระบายกับญาติพี่น้องหรือคนรู้จัก แต่อาจระบายกับคนอื่นและส่วนอื่นๆ ในสังคม เราควรหยุดเสียก่อนที่มันจะกลายเป็นบทเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองที่ยืดเยื้อมาก เพราะท้ายสุดก็แยกดินแดนไม่ได้อยู่ดี

 

 

------------------------------

(มองมุมยุทธศาสตร์ : โอกาสของการแยกแผ่นดินไทยเหนือ-ไทยใต้ : โดย...เรือรบ เมืองมั่น Facebook : Ruarob Joe Muangman)