ประชาธิปไตยแบบขนมผสมน้ำยา(2) | คมชัดลึก

 

                              สิ่งที่ประชาคมโลกกำลังเฝ้าระวังโรค "ประชาธิปไตยแบบขนมผสมน้ำยา" ที่มีต้นตอจากไทยแลนด์แดนแค่นยิ้มก็คือ โรคนี้นอกจากจะทำให้นักการเมืองเสพติดในอำนาจ กระทั่งสามารถทำได้ทุกวิถีทางเพื่อรักษาอำนาจนั้นแม้จะต้องทำในสิ่งที่กฎหมายห้ามไว้ก็ตาม เหนืออื่นใด โรคนี้มีภูมิคุ้มกันหนาแน่นจนไม่สามารถใช้ยาแก้พิษได้ ทำให้นักการเมืองเกิดจิตวิปลาส เห็นกงจักรเป็นดอกบัว ยึดมั่นแต่ทุภาษิตที่ว่า "ด้านได้อายอด" จึงสะกดคำว่า "ความรับผิดชอบ" หรือ "ละอาย" ไม่เป็น

                              นักการเมืองที่ติดโรคนี้จึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับกรณีที่มีข่าวว่า นายวัลดีส ดอมบรอฟสกีส์ ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของลัตเวียเพื่อแสดงความรับผิดชอบกรณีหลังคาของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเกิดพังถล่มในกรุงริกา มีผู้เสียชีวิตกว่าครึ่งร้อย บาดเจ็บอีกอย่างน้อย 40 คน ทั้งๆ ที่สาเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับการเมืองแม้แต่น้อย แต่เนื่องจากถือเป็นภัยพิบัติเลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่ลัตเวียประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตเมื่อปี 2534 นายดอมบรอฟสกีส์จึงแสดงสปริตลาออกโดยไม่ต้องให้ใครออกปากเรียกร้อง

                              ผลจากการติดโรคนี้ ยังทำให้นักการเมืองกลุ่มนี้ไม่เกิดอาการสะทกสะท้านแต่อย่างใด กรณีที่วุฒิสภาของแดนมะกะโรนีอิตาลีได้ลงมติให้ขับนายซิลวิโอ แบร์ลุสโคนี อดีตนายกรัฐมนตรี 3 สมัย ซึ่งเป็นคู่แฝดตัวจริงของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร พ้นตำแหน่งวุฒิสมาชิก หลังศาลสูงสุดพิพากษายืนว่ามีความผิดฐานฉ้อโกงภาษี ผลตามมาก็คือนายแบร์ลุสโคนี ซึ่งจมปลักอยู่ในวงการเมืองมานาน 20 ปีจะต้องเว้นวรรคการเมือง 6 ปี ก่อนหน้านี้ เมื่อต้นเดือนสิงหาคม ศาลสูงสุดได้พิพากษายืนให้จำคุกนายแบร์ลุสโคนีเป็นเวลา 4 ปีในคดีฉ้อโกงภาษี โทษนี้ยังไม่รวมไปถึงโทษจำคุก 7 ปี และถูกห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองอีกตลอดชีวิต ในความผิดหลายข้อหารวมถึงคดีซื้อบริการทางเพศจากโสเภณีที่มีอายุไม่ถึง 18 ปี

                              นอกจากนี้ นักการเมืองไทยส่วนใหญ่ที่ติดโรค "ประชาธิปไตยแบบขนมผสมน้ำยา" ยังตาบอดลืมนึกถึงชะตากรรมของอดีตประธานาธิบดีอัลแบร์โต ฟูจิโมริ แห่งเปรู ที่รัฐบาลเพิ่งจะยืนกรานไม่ยอมนิรโทษกรรมให้แม้เจ้าตัวจะโอดครวญว่ากำลังป่วยหนักด้วยโรคมะเร็งบริเวณลิ้น โดยให้เหตุผลนายฟูจิโมริก่อกรรมทำเข็ญกับประเทศและประชาชนมามาก สมควรรับโทษตามกฎหมายของบ้านเมือง

                              ก็สมควรแล้ว ที่ทั่วโลกต่างเฝ้าระวังโรคใหม่นี้ เพราะเกรงว่าจะมีอาการแบบนักการเมืองแดนดินถิ่นเจ้าพระยาที่เสพติดอำนาจจนลืมนึกถึงคำว่า จริยธรรมของนักการเมืองที่ดี

 

 

-----------------------------

(นอกบ้านผ่านเมือง : ประชาธิปไตยแบบขนมผสมน้ำยา (2) : โดย...บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์)