'สิ่งที่ผมพบเห็น..'บันทึก'เหยื่อกระสุน'ในรั้วรามฯ | คมชัดลึก

              เหตุความรุนแรงที่เกิดขึ้นบริเวณมหาวิทยาลัยรามคำแหง ทำให้มีผู้เสียชีวิต 3 ราย บาดเจ็บกว่า 50 รายนั้น "ประลองพล เพี้ยงบาง" บก.นิตยสารต่วยตูน ในฐานะศิษย์เก่า ม.รามคำแหง เป็นหนึ่งในเหยื่อคมกระสุนปริศนา บันทึกนาทีชีวิตและสิ่งที่เขาเห็น...คืนวิกฤติในรั้วรามคำแหงผ่านเฟซบุ๊ก เพื่อให้มิตรสหายแฟนคลับคลายกังวลใจ!!

              "ประลองพล" ร่วมชุมนุมบริเวณหน้าหอนาฬิกา มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่บ่ายโมงวันที่ 30 พฤศจิกายน เขาเห็นกลุ่มผู้ชุมนุมลุกฮือลงไปสู่ท้องถนนหน้าราม จนกระทั่งแกนนำควบคุมสถานการณ์ขอให้กลับไปชุมนุมหน้าลานพ่อขุนฯ ซึ่งต้องใช้เวลาอยู่นานกว่ามวลชนทั้งหมดจะยอมเข้าไปในมหาวิทยาลัย

              การชุมนุมครั้งนี้ เขาเล่าว่า มีนักศึกษารามคำแหงและนักศึกษาอาชีวะ มาร่วมเป็นการ์ดอาสาทำหน้าที่เฝ้ารักษาความสงบอยู่ที่ประตูหน้าราม หลังราม และประตู 4 ตรงบิ๊กซี (ซอยรามคำแหง 24) โดยเฉพาะบริเวณประตูหลังรามฯ เป็นจุดล่อแหลมที่อยู่ใกล้กับสนามราชมังคลากีฬาสถานมากที่สุด พอตกค่ำเริ่มมีการ์ดอาสา ได้รับบาดเจ็บ ชุดแรก 3 ราย (ภายหลังเสียชีวิต 1 ราย) ยิ่งดึกยิ่งมีคนบาดเจ็บมากขึ้น สถานการณ์บริเวณประตูหลังรามฯ เริ่มคุกรุ่น เขาพยายามหาคนที่จะไปประสานและดูแลตรงจุดนี้ แต่ไม่สามารถประสานใครได้ เขาจึงตัดสินใจไปเอง

              "ประลองพล" เล่าว่า พอเดินไปถึงบริเวณประตูหลังราม สถานการณ์น่ากลัวมาก หลอดไฟตามทางเดินถูกดับหมด มีก้อนอิฐ ท่อนไม้ บินข้ามฝั่งไปมาไม่หยุด เสียงระเบิด เสียงปืนจากด้านนอกดังไม่ขาด เขาได้แต่ตะโกนบอก "ให้พี่น้องถอยกลับให้หมด อย่าไปอยู่ชิดประตู เขาจะยิงเอา ถอยไปตั้งแนวใหม่ ด้านหลัง" ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่ตอนนั้นเสียงปืนดังถี่มาก ทำให้การ์ดที่อยู่ด้านหน้ายอมถอยร่นลงมา ในที่สุดแนวรั้วของการ์ดอาสาก็มาตั้งอยู่ตรงสี่แยกบริเวณคณะวิศวะและคณะวิทยาศาสตร์ ขณะที่ทุกคนยังอยู่ในอารมณ์โกรธแค้น

              กระทั่งเวลาประมาณเที่ยงคืน ขณะที่ "ประลองพล" กำลังยืนคุยทำความเข้าใจกับการ์ดอาสา อยู่บริเวณด้านนอกรั้วแผงเหล็ก ก็มีเสียงปืนดังขึ้น 2 นัด แล้วเขาก็ล้มลง พร้อมความรู้สึกเจ็บที่ต้นขาขวา  กระสุนปริศนาวิ่งทะลุกางเกงยีนของเขาเลือดเริ่มไหลซึมออกมา เขาใช้มือกุมบาดแผลแล้ววิ่งไปหลบทางตึกคณะวิทย์ น้องๆ ก็กระจายกันหลบกระสุน และเขามั่นใจว่าแนวกระสุนน่าจะมาทางสนามราชมังคลาฯ!!

              "ผมตะโกนบอก ถูกยิง ถูกยิง ตอนนั้นแผลยังชาไม่รู้สึกเจ็บนัก น้องๆ วิ่งมาดู ทีแรกจะเอาผ้าโพกหัวมามัดแผลให้ แต่คงผืนเล็กไป น้องเลยถอดเสื้อมามัดให้เหนือแผล แล้วพาผมขึ้นรถมอเตอร์ไซค์มายังรถหน่วยกู้ชีพของโรงพยาบาลราชวิถี พยาบาลช่วยพันแผลให้ใหม่อีกครั้ง ทั้งพยาบาลและพี่ที่เป็นอาสากู้ชีพคุยกับผมอย่างดี และเล่าว่าฝ่ายโน้นพยายามปิดกั้น ไม่ให้รถพยาบาลเข้ามาที่รามฯ ด้วย"

              ประลองพล เล่าอีกว่า เขาเป็นคนแรกจากกลุ่มผู้ชุมนุมที่บาดเจ็บที่เข้ารับการรักษาที่ รพ.ราชวิถี ซึ่งพยาบาลบอกว่าโรงพยาบาลอื่นๆ แถว ม.รามคำแหง เต็มแล้ว ระหว่างที่อยู่ที่นั่น มีผู้บาดเจ็บคนอื่นทยอยเข้ามาอีกหลายคน

              "ผมโดนยิงขนาดนี้ ผมก็ยังไม่นึกเกลียดเสื้อแดงเลย เพราะพี่น้องมิตรสหายของเขาหลายๆ คนก็เป็นคนเสื้อแดง แต่ผมเกลียดคนที่ใช้ความรุนแรงเพื่อประโยชน์ส่วนตน ฆ่าคนไทยเพื่อสนองอารมณ์ถ่อยเถื่อน ยอมเป็นทาสรับใช้คนเลวเพื่อเงิน เหยียบย่ำหลอกใช้ ปั่นหัวคนอื่นเป็นบันไดบำเรอสุข คนแบบนี้ไม่ว่าอยู่ฝ่ายไหน ผมเกลียดจริงๆ" ประลองพล บอกทิ้งท้าย หลังกลับมาพักรักษาตัวที่ห้องพักย่านรามคำแหง ในช่วงบ่ายของวันที่ 1 ธันวาคม!!

...............................

(หมายเหตุ : 'สิ่งที่ผมพบเห็น..' บันทึก'เหยื่อกระสุน'ในรั้วรามฯ  : รายงาน)