'ซึ้งใจ รักแท้มีอยู่จริง' | คมชัดลึก

                เมื่อ 10 ปีก่อน "จิราภรณ์ (จิน) คริสเตียน" ที่เคยผิดหวังจากความรักกับหนุ่มคนบ้านเดียวกัน ทำให้จินเข็ดขยาดกับเรื่องของหัวใจ คิดว่าโลกสีชมพูไม่มีจริง ชีวิตเธอนอกเหนือจากการทำงานที่ร้านเบเกอรี่ในห้างสรรพสินค้าที่โคราช จึงหมดไปกับการพบปะเพื่อนฝูง เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ชีวิตรื่นรมย์ที่สุด

                "จอร์จ คริสเตียน" ในวัย 55 ปี ทำงานในบริษัทตรวจสอบประสิทธิภาพรถยนต์ที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ หย่าร้างกับภรรยาหลายปีแล้ว เดินทางมาเที่ยวพักผ่อนในเมืองไทย มีเพื่อนหลายคนมาเป็นเขยที่นี่ ทุกคนต่างบอกเล่าให้จอร์จหาภรรยาชาวไทยที่มีทั้งความอ่อนหวาน ความรัก ความเอาใจใส่ ยิ่งนานวัน หลายเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาทำให้ "จอร์จ" เริ่มสนใจที่จะมีครอบครัวใหม่และศรีภรรยาต้องเป็นหญิงไทยเท่านั้น

                จะด้วยความบังเอิญหรือพรหมลิขิต "จิน" ไปหาเพื่อนที่เป็นเจ้าของร้านอาหารในตัวเมืองโคราช "จอร์จ" ที่มาเป็นลูกค้าบอกเล่าความรู้สึกให้เพื่อนทราบแค่แวบเดียวที่จอร์จพูดเรื่องนี้ เพื่อนคิดถึงจินทันที อยากให้พบความสุข สมหวังในชีวิตเสียที จึงจัดแจงเป็นแม่สื่อมาส่งต่อข้อความให้ทราบ

                “ตอนนั้นแกล้งทำเป็นอุ้มหลานเดินออกไปนอกร้าน แล้วเดินกลับเข้ามา จะได้มองหน้าชัดๆ ว่าเขาเป็นอย่างไร เห็นแล้วรู้สึกเฉยๆ เพราะเจอมาบ่อยแล้วประเภทที่เข้ามาจีบเล่นๆ แต่หลังจากนั้นไม่นานเพื่อนทำหน้าที่เป็นแม่สื่อได้ให้เบอร์โทรศัพท์ไป เขาก็โทรมาหา ชวนไปรับประทานอาหารข้างๆ ร้านที่ทำงาน จากการพูดคุยครั้งแรกรู้สึกว่าเป็นคนอบอุ่น ไม่หลอกลวงและดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ จึงทำให้จินคุยได้อย่างสบายใจ ถึงแม้ว่าภาษาอังกฤษจะงูๆ ปลาๆ ก็ตาม แต่เราก็คุยกันรู้เรื่องดี”

                หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มสนิทสนมกัน เวลาผ่านไป 2 เดือน จึงได้ตกลงคบหากันอย่างจริงจัง จนกระทั่งเข้าเดือนที่ 3 จอร์จ ก็ได้พาจินเดินทางไปเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ เพื่อไปพบครอบครัว พ่อแม่และลูกๆ 3 คนของเขา ซึ่งได้รับการต้อนรับด้วยดี อยู่ที่อังกฤษเพียง 3 สัปดาห์ ทั้งคู่ก็เดินทางกลับมาเมืองไทย จอร์จได้ลาออกจากงานเป็นการเกษียณก่อนกำหนด หาความสุขให้ชีวิตตัวเองและคนรัก

                บทพิสูจน์รักแท้เกิดขึ้นเมื่อจอร์จประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไหปลาร้าหักและหัวแตก ต้องเข้ารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหลายสัปดาห์ ระหว่างที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนี่เอง จอร์จรับรู้ได้ถึงความรักและความห่วงใหญ่ของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นคนใกล้ชิดเพียงคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ในเมืองไทย จินต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างที่ทำงานกับโรงพยาบาลเกือบทั้งเดือน โดยเป็นคนหาอาหารมาส่ง เช็ดเนื้อเช็ดตัว คอยป้อนยา และนอนเฝ้าตลอดทุกคืน ถึงแม้จอร์จจะขอร้องให้กลับไปนอนที่บ้าน เพราะไม่อยากเห็นจินต้องลำบากมานอนเฝ้าอยู่กับพื้น แต่จินก็ยังดื้อดึงที่จะนอนเฝ้า โดยบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของเธอ ซึ่งทำให้จอร์จรู้สึกซาบซื้งใจเป็นอย่างมาก

                “ตอนนั้นจินได้แต่คิดว่าในเมื่อคนรักของเราประสบอุบัติเหตุ นอนป่วยอยู่โรงพยาบาลอย่างนี้ จะปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้ จึงต้องมานอนเฝ้าดูแลอยู่อย่างใกล้ชิด เพื่อให้เขาหายเหงา เป็นการช่วยรักษาทั้งสภาพจิตใจและร่างกายด้วย มันเป็นหน้าที่ของคนรักกันที่จะต้องดูแลอีกคนที่กำลังเจ็บป่วย แต่จอร์จกลับรู้สึกว่าการให้ผู้หญิงมาปูเสื่อนอนเฝ้าผู้ป่วยอยู่กับพื้น มันเป็นความยากลำบาก ทั้งที่เราถือว่าเป็นเรื่องปกติ”

                ภายหลังจากที่จอร์จพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลได้กว่า 3 สัปดาห์ หมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ แต่หลังจากกลับมาพักที่บ้านได้เพียงวันเดียว เมื่อจินกลับมาจากทำงานในช่วงเย็นก็ไม่พบจอร์จเสียแล้ว อีกทั้งโทรศัพท์ก็ไม่ถือไปด้วย ทำให้รู้สึกกระวนกระวายใจ กลัวว่าจะหนีกลับอังกฤษ หรือจะเกิดเหตุการณ์ร้ายๆ ขึ้น โทรถามใครก็ไม่มีคนรู้ หาจนหมดปัญญา ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกกระวนกระวายใจมาก จนกระทั่งเวลาผ่านไปกว่า 2 ชั่วโมง ก็มีเสียงเคาะประตูหน้าบ้านขึ้น เธอรีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านก็พบจอร์จยืนยิ้มอยู่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “รู้สึกโมโหมาก เพราะไปไหนไม่บอกกล่าวกันก่อนเลย แต่แล้วความรู้สึกก็หายไปในทันที เมื่อเขาคุกเข่าขอแต่งงาน โรแมนติกเหมือนในหนังต่างประเทศเลย เขาบอกว่ารู้สึกประทับใจตอนที่จินเฝ้าดูแลขณะเจ็บป่วยอยู่โรงพยาบาล ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนดูแลได้ดีอย่างนี้มาก่อน จึงตั้งใจว่าจะต้องขอจินแต่งงาน หลังจากออกจากโรงพยาบาลเขาก็ออกไปหาซื้อแหวนแต่งงาน รู้สึกดีใจมากที่สุดในชีวิต”

                หลังจากนั้นเพียงเดือนเดียวทั้งคู่ก็ได้จัดพิธีแต่งงานแบบเรียบง่าย จอร์จได้ตัดสินใจย้ายมาอยู่เมืองโคราชตั้งแต่ปี 2546 ปัจจุบันทั้งคู่ครองความรักอยู่ด้วยกันมา 10 ปีแล้ว แต่ยังไม่มีบุตร เนื่องจากจอร์จได้ทำหมันไปก่อนหน้าที่จะเจอกันแล้ว ซึ่งจินก็ทราบดี และไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างใด

                “ตัดสินใจแล้วว่าจะดูแลเขาไปจนแก่เฒ่า ถึงแม้ตอนนี้จินจะอายุ 37 ปี และจอร์จจะอายุ 65 ปีแล้วก็ตาม แต่ความห่างระหว่างวัยก็ไม่ได้เป็นอุปสรรต่อความรักของเราเลย เรายังรักกันมาก อยากบอกเขาว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาทำให้จินรู้สึกมีความสุขมาก จินก็จะขอตอบแทนด้วยการคอยดูแลเขาไปตลอดชีวิตเช่นกัน”

                ทุกวันนี้จอร์จได้นำเงินที่เขาสะสมมาให้จินเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเอง ชื่อว่าเช็คอิน ผับ แอนด์ เรสเตอรอง ที่ถนนสุรนารี เขตเทศบาลนครนครราชสีมา โดยมีน้องสาวเป็นหุ้นส่วน และยังคงใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข